Pico bello

Daarnet is de vroedvrouw van het Bevallingsteam langs geweest om even kennis te maken. Het klikte meteen, net als bij de meeste vroedvrouwen die ik tot dusver gezien heb trouwens. Wat een mooie job! Ze kon op basis van de hartslag raden dat het een meisje was, maar ze had vijftig procent kans op succes natuurlijk. Het rugje lag links en het hoofdje was al mooi ingedaald. Geen kans meer op een tegenwerkende navelstreng dus, en al goed nieuws voor het persen, dat daardoor gemakkelijker zou gaan. Ik kan het nieuws voorlopig ontkennen noch bevestigen, maar later ongetwijfeld meer daarover!

De vroedvrouw komt me thuis wat assisteren zodra ik weeën heb of mijn vliezen zijn gebroken, zodat ik een deel van de arbeid thuis kan doen. Ik vertrek naar het ziekenhuis als ik een eind ver ben, of als het in de buurt toch te druk blijkt door de spelende, joelende en van tijd tot tijd hysterische buurkinderen... Goed nieuws was ook dat ze een week na de uitgerekende datum wil komen 'strippen': geen vrijgezellentoestanden uiteraard, maar een vorm van stimulatie om de bevalling wat op gang te brengen. Ik wil namelijk gerust over tijd gaan, maar ik wil het liefst niet ingeleid worden. En als dat toch nodig blijkt, hoop ik dat ze eerst de vliezen breken, om toch nog de kans op natuurlijke weeën te vergroten.

Ik ben nog steeds niet ongeduldig, maar ik kijk er wel naar uit natuurlijk. Officieel is het nog een tiental dagen, maar het kunnen er ook twintig zijn. Ik wil als het even kan nog een kleine honderd examenvragen verbeteren, wat e-mails van masterproefstudenten beantwoorden, een cursus updaten en twee artikels afwerken. En tussendoor genieten van het thuiszijn, de laatste voorbereidingen en de laatste uitstapjes. De vibes zijn opperbest!