Morgen gaan we naar Limburg, eindelijk nog eens onze kleine spruit, sinds gisteren vijf maanden, aan de familie tonen ... 't Is eigenlijk veel te lang geleden. We waren van plan om zeker om de zes weken te gaan, maar als we dat niet lang genoeg op voorhand in onze agenda blokkeren, komt er telkens van alles tussen. Het eerste goede voornemen voor 2011 dus. Tussen de producties van Bernard door, de Ardennenweekendjes, de bezoekjes bij de andere oma en opa, een dagje zee bij overgrootmoeder en overgrootvader, de fijne dingen in Gent, de onverwachte voorstellen ...
Bomma Marie-Paule heeft Thelma, tot onze scha en schande, nog maar één keer gezien ... toen ze eind augustus met bompa Jos bij mijn ouders kwam eten en Thelma een week of zes was.
Thelma had het een beetje lastig die avond en ging in overdrive (waar is de tijd?) en ik had ze daarom in het ultieme redmiddel De Draagdoek gestoken. Een beetje te snel blijkbaar, want tijdens het diner op het terras, liet ze haar hoofdje naar voren vallen en viel ze pardoes met de zijkant van haar hoofd in mijn bord.
De eerste keer dat mijn moederhart stilstond, omdat ik haar niet voor een ongeluk had kunnen behoeden. Meer nog, ik lag zelf aan de basis van Het Eerste Grote Ongeluk. Er was gelukkig niets aan de hand, geen rode vlek en geen bult, maar het was een hels lawaai en het rustgevende slaapje was uiteraard meteen voorbij.
Elke mama heeft zo'n Eerste Grote Ongeluk denk ik... wanneer je plots beseft dat je ze niet voor alles kan behoeden en dat het er waarschijnlijk met de jaren ook niet beter op wordt.
BeantwoordenVerwijderenHier moet dat moment gekomen zijn toen Elizabeth op de grond op haar verzorgingskussen lag en Floris een stap achteruit zette, struikelde over het kussen en met zijn volle gewicht op haar buikje viel. Wat heeft ze toen geweend en wat vond ik het erg dat ik dat ongeluk niet had zien aankomen!