Sprintje

Het kan natuurlijk ook toeval zijn, uiteraard. Ik wil echt niet beweren dat mijn kind hoogbegaafd is, ah nee. Ken je die sketch die ouders tegenwoordig opvoeren? *Hoogbegaafd, ja, ja, ik denk dat mijn kind hoogbegaafd is, echt. Wat die kan! Ongelooflijk en ze doet het. Ik denk echt dat ze hoogbegaafd is. Maar 't is ook niet gemakkelijk hoor, een hoogbegaafd kind. Nee, nee, zo hoogbegaafd zijn, echt niet makkelijk.*

Soit, ik wil niet zeggen dat mijn kind hoogbegaafd is. Maar ik wil toch even melden dat mijn negenmaanderke vanmorgen in de badkamer stilletjes triomfantelijk 'pssht' zei, net nadat de bus deodorant mijn linkeroksel had bediend met het gelijkluidende 'pssht'. En toen nog eens, nadat hetzelfde was gebeurd bij mijn rechteroksel. Pssht! En toen ben ik het nog eens gaan proberen met twee korte pssht'jes en deed ze weer 'pssht'. Niet te geloven zo schattig. Wat ze later met die vaardigheid zal bereiken, dat weet ik natuurlijk niet, maar ik wou u gewoon eens deelachtig maken in mijn plezier.

Ze zwaait ook sinds kort en zegt dadaaa. Niet zo'n flauw babyzwaaitje met een handje dat open en dicht gaat, dat kon ze al eerder, maar echt naar iemand terugzwaaien met een (slap) handje dat op en neer en heen en weer gaat. En dat we haar dat niet geleerd hebben! Zei iemand daar hoogbegaafd? Oef, gelukkig maar.

't Is gewoon onvoorstelbaar wat zo'n kleine uk leert op zo'n korte tijd door gewoon om zich heen te kijken. Of gewoon uit zichzelf, door langzaam uit te testen waarvoor elk lichaamsdeel mogelijk nog kan dienen, naast de geijkte mogelijkheden. Want dat snuiven als een dolle chihuahua met het tandvlees ontbloot of het proesten-spekelen-tong-manoeuvre (hoe noem je dat in?) heb ik nog niet meteen in onze naaste omgeving gespot.

Ze lijkt zich echt te amuseren de laatste tijd, maar ze heeft het ook lastig. Tandjes allicht, die haar 's nachts uit haar slaap houden en ook overdag soms vragen om een suppo of wat Nurofen. Of nachtkakken, een hobby die af en toe weer eens de kop opsteekt tot haar en ons ongenoegen. En nu de achtmaandenangst definitief niet opgetreden is, zou een negenmaandenangst in haar geval wel eens op de loer kunnen liggen. Ik dacht dat ze de verlatingsangst gewoon zou overslaan, maar de K&G-verpleegster doorprikte fijntjes mijn illusie.

Ik mag haar soms geen minuut alleen laten, en als ik ze even wat rechter zet op haar speelmat, klampt ze zich met al haar macht aan me vast en dwingt ze me om haar nog maar eens op de arm te nemen. Ze komt nu ook echt tegen me aan liggen, zoekt een holletje tussen nek en oksel, gaat liggen op mijn schouder als ik haar 's nachts na een groot verdriet uit bed neem. Wat een heerlijkheid, dat onvoorwaardelijke hou-van-mij.