Contrasten

Wat een contrasten zitten er in zo'n kinderleven! Van een slap schotelvodje naar een uitzinnig krijsend meisje, je moet het maar doen. Thelma heeft haar mazelenspuitje gehad en daardoor hebben vader en moeder twee dagen het meest aanhankelijke, knuffeligste en slapste kindje ooit bij zich gehad. Een paar dagen later is er een oorontsteking doorgebroken en werd Thelma, ondanks de shot Nurofen, bijna gek van de pijn.

Eerst het ene uiterste: een kleine week na haar spuitje wou ze haast niets eten. Even drinken van haar fles en meteen genoeg, even proeven van haar groentepap en meteen daarna heftig nee schudden, een paar happen fruitpap, bijna geen avondfles. En moe moe moe. We zaten in de Ardennen met vrienden en de vreemde kamer kon haar volstrekt niet deren. Middagslaapje, avondslaapje, de nacht in zonder morren. De ochtend erna wakker rond zessen, maar tussen moeder en vader nog tot twintig voor tien geslapen ...

Tot beider jolijt uiteraard, tot we merkten dat ze zo slap was als een voddenpop. Er zaten geen botjes meer in dat lijfje, geen spieren, geen willetje. Ze liet zich dragen en liet meteen haar hoofdje op mijn schouder vallen. Onze Thelma, kun je nagaan! Ze zat op mijn schoot en ging dicht tegen me aanleunen. Ze dronk met volle goesting een hele fles, tot mijn vreugde, maar kotste die er een kwartier later met dezelfde overgave weer helemaal uit. Liet zich slap opzij vallen als ik haar in de zetel zette, bleef onderuitgezakt in de zetel liggen toen nieuwsgierigen kwamen kijken wat er scheelde, viel in slaap in mijn armen tot ik ze weer in haar bedje legde.

Best wel beangstigend, maar de ervaren ouders onder de vrienden vonden het heel plausibel dat het van dat spuitje kwam. En het ging de hele dag zo door: ze heeft wel nog wat gegeten, maar is daarna in een ligzetel bovenop vader in slaap gevallen, om daarna door te pitten in haar eigen bedje, heeft in de draagdoek een wandeling gemaakt, heeft nog een avondfles gedronken en is dan stilletjes de nacht ingegaan.

Een droombaby op reis zou je denken, maar het was eigenlijk best beangstigend. De dokter had ons gewaarschuwd dat ze binnen de tien dagen na het spuitje een dag of drie lastig, hangerig, koortsig, verkouden, kortom vervelend zou kunnen zijn, maar over zo'n schotelvodsyndroom had hij met geen woord gerept. Beetje creepy op z'n minst.

Komt daar nog bij dat we de volgende ochtend een teek ontdekten in haar veel te poezelige onderarmpje. Opgelopen tijdens de boswandeling in de draagdoek, waarbij haast het enige lichaamsdeel dat nog vrij was het doelwit was geworden. Ik dacht natuurlijk meteen dat haar algehele slaptitude een symptoom was van die tekenbeet, misschien zelfs van de ziekte van Lyme die op eenjarigen een razendsnel effect had, maar een helder moment later, na wat overredingskracht van Bernard, besefte ik dat dat zo snel niet kon gaan. Tekentang erbij gehaald, het beest vakkundig verwijderd en gezien dat Thelma de volgende dag weer stilletjes de oude werd.

Lees: geen knuffels meer, niet meer slapen op schoot, geen hoofdje meer op de schouder, maar wild wijzen waar ze heen wou, van mijn schoot glijden, wegkruipen, omkijken en nog sneller voortkruipen, kabaal maken als iets niet snel genoeg ging, roepen als we iets afnamen, liefdevol haar moeder slaan, van de ene arm op de andere willen, zich optrekken aan alles wat bewoog en ga zo maar door. Met het absolute hoogtepunt op zondag. Ingegeven door pijn, zo weet ik nu, want vandaag bevestigde de huisarts dat haar linkeroor rood was en we dus met een nieuwe oorontsteking te maken hadden.

Zaterdagnacht, toen moeder op de lappen was, bij vader wakker geworden en pas anderhalf uur later, na opnieuw Nurofen, weer de slaap kunnen vatten. Zondagmiddag zeer onrustig geslapen, huilend wakker geworden, duidelijk van de pijn, en toen ik haar even op schoot hield tot de Nurofen kon beginnen te werken, begon ze te stampen met haar voeten, wou ze van mijn schoot af, gooide ze haar hoofd achterover, wou ze zich laten vallen, kroop ze weg, om meteen daarna te gaan zitten, weer te stampen en met haar armen te slaan, zich op de grond te gooien, weer te gaan zitten enzovoort. Een hoopje kwade zieligheid.

Ik moest haar echt tegen zichzelf beschermen, maar ik kon en mocht haast niet. Ze duwde me weg, leek schrik te hebben, huilde, gilde, wist niet waar ze moest kruipen. Ze snikte onbedaarlijk, hapte naar lucht, kon niet meer rustig ademen. Ik heb haar vastgenomen, proberen te sussen, ben traag rondjes beginnen te lopen in huis, omdat ze daar anders rustig van wordt, maar het kwade huilen begon telkens opnieuw. Ik wist dat de Nurofen wel zou aanslaan, maar het heeft nog heel lang geduurd tot ze rustig werd. Ze zag er ook zo ontzettend moe uit dat ik na een halfuur weer met haar in het grote bed ben gekropen en we twee uur in elkaars armen hebben geslapen.

's Avonds heeft ze nog feest gevierd tot half twaalf: wenen in bed en spelen als ik haar weer uit bed haalde, maandag heeft ze overdag haast niet geslapen en ging het 's avonds bij oma en opa ook niet zo best, en vandaag luidde het verdict van de dokter: lichte oorontsteking en ontsteking van de bovenste luchtwegen. Die spuitjeshistorie, het vijfde tandje en de tekenbeet hebben moeder en vader dus compleet op het verkeerde been gezet. Het was oma die met een frisse kijk kordaat de huisarts heeft gebeld en het raadsel heeft opgelost.

En het was ook oma die ons vandaag verbaasde met een breed lachende dochter die aan twee handen fier het ene beentje voor het andere zette, het hele huis door. Onze dochter stapt dus! Aan het handje, maar dat is al een hele vooruitgang na de fase waarin ze begot niet kon bevroeden dat er zoiets als een volgorde bestond bij het bewegen van been 1 en been 2. Na het sluipen, optrekken, knuffelen ... overigens ook de vierde vaardigheid die ze het eerst bij oma en opa tentoon heeft gespreid. Alleen van het kruipen waren moeder en vader thuis de trotse eerste getuigen, en van dat ultieme moment genieten we dus nog.