Windpokken

Hupla, Thelma heeft de windpokken. Ze was er al een paar keer aan ontsnapt toen haar nichtje Louise geveld was en heeft twee rondes bij de onthaalmoeder overgeslagen, maar nu is het menens. Ik zag een gestipte paddenstoel op me af komen vandaag en wist hoe laat het was. Ik weet meteen ook waarom ze de voorbije tien dagen bijna elke nacht wakker is geworden. Onder andere, want waarschijnlijk is het een samenloop van kwaaltjes en een willetje dat zich steeds feller doorzet. 

Temma wil niet. Temma wil niet slapen. Temma grote bed. Temma flesje. Temma pipi kaka potje. Temma boekje leesse. Temma puusje (puzzel) maken. Mama nie aaien. Mama liedje zingen. Mama nie liedje zingen.

Eerst dacht ik dat ze haar hele slaaproutine kwijt was, omdat ze haar middagdut had overgeslagen toen we op zaterdag naar het Magritte Museum waren geweest en ze 's avonds pas om tien uur de slaap kon vatten, maar zondagnacht was het ook van dat: zingen, babbelen, roepen en na een dik uur uiteindelijk huilen. Maandagnacht was het huilen en toch weer indommelen, dinsdag niets, want toen was er een babysit, en ja, dan doet men dat niet.

Woensdagnacht weer concert, donderdagochtend opgestaan met een gigasnotneus, donderdagnacht idem, vrijdag niet, want toen was er weer een babysit en die moest studeren, dus oogjes dicht en snaveltjes toe. Zaterdagnacht koos ze voor feest van vijf tot zes, toen ik zelf nog maar even in bed lag, mooi geregeld dus, en maandagavond was het schaapje tot middernacht wakker met oor- en oor- en oorpijn. 

En alsof zij al niet zielig genoeg is ten huize Olijfje, heb ik vanmorgen twee blaasjes in mijn nek ontdekt. Aaargh, hopelijk overdrijf ik. Maar aaargh nog aan toe, windpokken! Vanmorgen dacht ik aan een vervelende mug die in mijn haar was gekropen om op een plek te steken die nog nooit bestookt was. Vanmiddag dacht ik: Tiens, twee muggenbeten boven elkaar, vreemd. Vanavond dacht ik: Och mijn lieveke, hopelijk zijn je pokjes een beetje te doen. En daarna bekroop mij de gedachte: Aaargh. Aaargh! Muggenbeten. Blaasjes. Nee, niet nu, niet hier!

Ik heb meteen naar mijn ouders gebeld of ik de windpokken al gehad heb, want foto's zijn er niet, maar geen van beiden kon het mij met zekerheid vertellen. Ik zal nu dus nog maar wat overdrijven, over hoe weinig tijd ik heb om ziek te zijn op het einde van het academiejaar, hoe weinig zin ik heb in windpokken over heel mijn lijf, hoe zeer ik de hemeltergende jeuk vrees, hoe ongeschonden ik moet zijn voor de pasfoto's die we nog veel dringender dan drie weken geleden moeten laten nemen. Om dan morgen opgelucht te kunnen vertellen dat ik een hypochonder ben en er allemaal niets van aan is. Uiteraard.