Hoedje af

Ik blijf het toch maar raar vinden, die ontgroeningsrituelen voor de eerstejaarsstudenten ... De zomervakantie is hier voorbij (al is dat niet aan de temperaturen te merken!), het academiejaar trekt zich traag op gang, en dat gebeurt traditiegetrouw met een 'ontgroeningsweek'. Geen braspartijen zoals in Gent, dat niet, want de eerstejaars mogen niet drinken. Ook geen witte kielen beplakt met mayonaise, kikkerdril en keukenzout, maar iets helemaal anders. Ik probeer het te beschrijven, maar dat is natuurlijk met de blik van een buitenstaander en die kan nooit snappen wat het eigenlijk echt is.

Adri, mijn allerliefste collega, had gezegd dat het nogal 'militair' getint was. En dat is niet eens overdreven. De eerstejaars lopen per 'squad' in een soort uniform van hun 'koshuis' rond. Voor de meisjes is dat een short, T-shirt en zo'n zonneklak of hoedje met een logo en een slogan, soms ook een rugzakje, voor de jongens een short, T-shirt en pet, met opnieuw een logo en een slogan. De kleuren verschillen van koshuis tot koshuis, maar dat is het zowat. Getooid in zo'n plunje moeten de studenten een hele week bevelen opvolgen, opdrachtjes voltooien, in slagorde staan en vooral terugschreeuwen.

Van ver klinkt dat behoorlijk beangstigend, die spreekkoren die hard en snel weerklinken over de hele campus, maar vandaag hoorde ik een groep meisjes het volgende schreeuwen: 'IK WIL JOU 'N DRUKKIE GEEF! MAAR IK MAG NIET! BOEHOE!' - mét bijhorende gebaren. De bevelen van de bevelhebsters heb ik nog nooit kunnen ontcijferen, en van de jongens heb ik al evenmin iets verstaan, behalve 'DAG DAMES!', als ze een meisjesgroep passeren. De jongens moeten ook de hele week hun pet oplichten als ze een vrouw of meisje zien. Stel het je maar eens voor: elke gast die je passeert, steekt zijn pet in de lucht, en als je een heel cordon passeert of het cordon passeert een groep vrouwen, gaan al die petjes elk om beurt omhoog, en dan weer terug.

Adri zegt dat het heel wat verbondenheid creëert, die ontgroeningsweek. Dat zal ook wel, als je een hele week met een groep van zestig in rijtjes van drie de campus doorkruist ... Maar ik ken er natuurlijk niets van, en vang enkel een glimp op van wat er overdag gebeurt. Ik hoor 's avonds ook wel de bevelen en antwoorden weergalmen vanop het rugbyveld hier vlakbij, maar veel concreters kan ik mij daar niet bij voorstellen. Er zullen ook wel wedstrijdjes onderling zijn, en geënsceneerde flirtpartijtjes, maar daar weet ik allemaal niets van. Toch nog maar eens navragen bij collega's die het zelf hebben meegemaakt.

De meeste studenten kijken er overigens echt naar uit, naar die ontgroeningsweek, want de NWU in Potchefstroom staat bekend om zijn hoge graad van studentikositeit en veel studenten kiezen gericht voor deze universiteit om haar bloeiende studentenleven. En het creëert natuurlijk ook een band tussen zwart en wit. De studenten worden onderverdeeld in kosthuizen, dragen een hele week dezelfde kleren, moeten dezelfde opdrachten doen en dezelfde liedjes schreeuwen, dus veel verschillen zie je niet meer na verloop van tijd, en naar men zegt, creëert het een band voor het leven.

Ik heb al een klein beetje last van vervangende schaamte, en zou er alles aan doen om aan die week-in-short-en-T-shirt te ontsnappen, zeker bij de aanvang van een universitair traject. Wat was ik blij dat we in de Germaanse door onze praeses Freek Braekman enkel maar collectief gedoopt zijn en geen bevelen en onnozele spelletjes moesten uitvoeren. Ik zou stilletjes al subversieve plannen beginnen te smeden om het gezag te ondermijnen. Maar dat doen zij misschien ook wel ...