Countdown

Sinds begin januari is het zover: onze resterende tijd is niet langer in maanden uit te drukken, maar in weken: nog drie weken en een paar dagen en we moeten al terug ... Aaargh! Mijn ouders hadden de winterkleren mee, sinds ons kerstbezoek stop ik de vrienden die hier over de vloer komen extra reiskilo's of handbagage toe, en binnenkort kopen we een extra valies voor de dingen die we niet kunnen achterlaten ... Ik hou sinds vandaag de keukenkasten in het oog om te zien hoeveel pasta en soep we de volgende weken nog moeten opeten, zoek iemand om m'n fiets aan te verkopen, en probeer zoveel mogelijk afgewerkt te krijgen op het werk ... Het vertrek nadert!

En wat gaan we het missen. Uiteraard kijk ik ernaar uit om mijn familie en vrienden terug te zien, om weer een groter cultureel aanbod te hebben, toffere cafés dan de plaatselijke Overpoortstraat, eindelijk weer fietspaden, lekker brood, vegetarisch eten, maar het leven hier is zo aangenaam rustig met ons drieën ... Af en toe een barbecue bij vrienden, overdag werken, wat inkopen doen, beetje zwemmen 's avonds of in 't weekend, veel lezen ... Geen tijd moeten uittrekken om tien lagen kleren aan te trekken, want drie stuks en een paar sandalen volstaan, niet tien keer willen snoozen, want de zon schijnt al van half zes en 't is niet te koud om in de douche te springen ...

Om nog te zwijgen van het talenbad of de adembenemende natuur zodra je het 'dorp' uitrijdt: het wildpark op een dikke drie uur rijden, Johannesburg met het overweldigende Apartheid Museum, Kaapstad en Durban op vliegafstand ... Ik zou hier best wel kunnen wonen, ware het niet dat het zo ver is voor familie en vrienden om even op en af te komen. En het blijft natuurlijk ook een moeilijk land, een land met blijvende tegenstellingen tussen zwart en wit en arm en rijk, waar je voortdurend met je privileges geconfronteerd wordt, met corruptie en fraude, een zeer verdeeld en soms gebrekkig onderwijs, geen openbaar vervoer, vaak slechte infrastructuur, bureaucratie, veel waterverspilling en weinig milieubewustzijn ...

'Don't drink and drive' is een slogan die hier nu langzaam opkomt, maar de keren dat ik iemand met een pint in de hand in of uit een auto heb zien stappen, zijn niet te tellen. Drinken van 's ochtends tien à elf uur en 's avonds nog de wagen instappen: geen probleem. Glazen flessen van wijn of bier verdwijnen ook gewoon in de vuilnisbak, net als pmd, gft en papier. Statiegeld, iemand? Individueel wordt er wel wat moeite gedaan om te sorteren, maar vaak vliegt het toch weer allemaal dezelfde container in. Mijn voetafdruk die ik verkleind heb met wasbare luiers te gebruiken is vast alweer even groot nu.

Het ongezonde eten is nog zoiets. Ik heb al geschreven over de kaasmanie en de vleeszucht, over de friet- en hamburgercultuur en frisdrankobediëntie, maar ook op school en op verjaardagsfeestjes is het vet en suiker troef. Vanmorgen was Thelma uitgenodigd op het 'partijtjie' (partijkie) van onze buurjongen Louis en ze kregen allemaal een goodie bag met kaaschips, twee lolly's, twee Lange Jannen, mierezoete limonade en - je raadt het nooit - een snoeptandenborstel en snoeptandpasta, uiteraard in de meest giftige kleuren. Het feestje was van elf tot één en Thelma heeft na haar chips en lekstok ook nog een stuk taart met witte, blauwe en zilveren icing sugar gegeten. Hotdogs als middagmaal, daar kan ik nog mee leven, maar snoep?

Ik moest mijn best doen om mezelf wijs te maken dat het maar voor één keer was, maar het kostte me toch wat moeite om zoveel zoetigheid en kleurstoffen in dat kleine lijfje te zien verdwijnen. En ook op school is het van dat: trakteren mag met zo'n goodie bag, kinderen mogen chips meenemen als vieruurtje, of Aiki Noodles als middageten, en Thelma's drinkbus met water komt 's avonds netjes gevuld met kersensap of Ice-Tea terug. Probeer daar maar eens in je eentje tegenin te gaan ... Geen wonder natuurlijk dat de gym hier al om vijf uur 's ochtends opengaat en om zes uur 's ochtends volzit, want je moet die calorieën er toch ooit eens afkrijgen als je zelfs naar de gym met de auto gaat?

Het was in januari wat stiller op het blogfront, maar ik hoop mijn schade nog een beetje in te halen. Ik heb nog zoveel indrukken die ik wil vereeuwigen ... Maar ik wil natuurlijk ook zoveel mogelijk afwerken en genieten van onze laatste weken: enerzijds een artikel afwerken, een nieuw voorbereiden, een project aanvragen en een sollicitatie indienen, anderzijds nog een weekendje naar de Vaal, rustige avondjes op het terras, lezen in de zon ... Ik kan natuurlijk mijn blogpostjes nog in Belgie schrijven, maar denken dat ik daar plots extra tijd ga hebben, is vermoedelijk een illusie ...