Tuut

Thelma heeft vrijdag haar tuut aan de Sint gegeven, en dat ging eigenlijk heel goed. We waren eerst niet echt van plan om mee te doen met de Sintgekte, omdat ik het toch moeilijk heb om zo georkestreerd te liegen tegen een kind, maar boycotten wou ik ook niet. Toen ik Thelma eens langs de neus weg vroeg of ze haar tuutje niet aan de Sint zou geven, zei ze tot mijn verbazing meteen ja. En dan kon ik niet meer terug natuurlijk.

Ze was verslingerd aan haar tuut de laatste tijd. De tuutjesboom stond al een tijdje gepland, maar we schoven het steeds maar voor ons uit. Toen ik vroeg wat ze in ruil wou voor haar tuut, koos ze een roze botsauto voor de ene, en een roze trein voor de andere tuut. Na een zoektocht bij Bart Smit, Petit Zsa-Zsa en KRAT, die veel roze maar weinig coole treinen, laat staan botsauto's opleverde, heb ik dan maar een knuffel gekocht in de vorm van een uil, haar laatste nieuwe lievelingsdier. En zie!

De eerste nacht had ze nog niet echt door dat het menens was: ze liep haar kamer in en vroeg gespeeld verbaasd waar haar tuutje was, in de hoop dat ik het theatraal tevoorschijn zou toveren, en was ze toch lichtjes ontgoocheld toen ik bevestigde dat het echt met de Sint was meegegaan. In de badkamer net hetzelfde scenario. In bed zei ze dat ze niet zou kunnen slapen, en vroeg ze: 'Heb jij niet iets wat er een beetje op lijkt?' en 'Wil je eens zoeken?', maar viel ze na het teleurstellende antwoord en wat zeuren en zingen toch in slaap.

Voor de middagdut op zaterdag zei ze dat ze weer niet zou kunnen slapen, maar toen ik als troost naast haar bedje ging zitten, bleek ze zo moe te zijn dat ze vrijwel meteen in slaap viel. Zaterdagavond was er protest en schreeuwde ze een paar keer dat het echt niet ging lukken, maar na wat roepen en nog eens opstaan en nog eens proberen en nog wat ontgoocheling en nog een keer plassen, lukte het uiteindelijk wel.

En de vier bedtijden nadien doken er geen problemen meer op. Ze vraagt wel of ik de Sint eens wil zeggen dat ze haar tuutje terug wil, en ze zegt geregeld dat ze haar tuutje mist, maar ze is blij dat ze toch haar doekje nog mocht houden, het schatje. Al bij al dus een vrij geruisloze transitie, die ik me helemaal anders had voorgesteld. Drie nachten gehuil bijvoorbeeld, of veertien dagen een onrustige slaapster in huis, om maar iets te zeggen.