Het leven is een schouwspel, zeker bij Thelma de laatste weken. Alles is toneel: 'En jij was dan de oma, hè, mama, en ik was dan grote zus', of: 'Gaan we dan spelen dat er hier geen yoghurt is?' (handen over haar kommetje), en: 'Paardje, oh, lief paardje, breng je mij nu naar de badkamer?', en ook: 'Gaan we spelen dat het vandaag maandag is?' (op een maandag), en nog: 'En dan kwam je dat allemaal hier zetten, hè, want dan verkoop ik dat'.
Het grappige is dat Thelma soms vergeet dat het een toneeltje op haar aanvraag was. Gisterenmiddag vroeg ze aan Bernard of hij wou spelen dat haar yoghurt zijn yoghurt was, en zo gevraagd zo gedaan.
Thelma: 'Je moet zeggen dat het jouw yoghurt is.'
Bernard: 'Hé, dat is mijn yoghurt!'
Thelma: 'Nee, mijne!'
Bernard: 'Jawel, dat is mijn yoghurt hoor.'
Thelma: 'Nee!'
Bernard: 'Toch wel, geef maar hier.'
Thelma: 'Maar het is van mij ...'
Bernard: 'Nee hoor, ik heb die net voor mij genomen.'
Thelma: 'Maar ... Het is ... Mijn yoghurt ...'
Bernard: 'Nee hoor, *mijn* yoghurt!'
Thelma, geschokt door zoveel onrecht: 'Maar mama, papa zegt dat het zijn yoghurt is ...'
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten