Moe

Nog een laatste postje voor de maand om is, zodat ik toch nog aan iets meer dan een zielige (1) kom bij de berichten voor februari. Bernard is vandaag nog maar eens naar de kinderarts geweest met Thelma. Ze is nu ongeveer verkouden sinds 9 november, en de drie reeksen antibiotica, de diabolo's en de aerosolkuren hebben precies toch niet veel uitgehaald. Het is niet voortdurend snotteren en hoesten tegelijk, maar ze wisselen elkaar met een opmerkelijke regelmaat af.

Gisteren heeft ze weer een paar uur liggen blaffen in bed, waardoor ik haar vanmorgen heb laten uitslapen en pas tegen de speeltijd naar school heb gebracht. Hoera voor de school waar ze dat allemaal niet erg vinden en het welzijn van de kinderen primeert. Ik had 's ochtends ook een afspraak gemaakt bij de kinderarts en ze mocht om vijf uur al langsgaan. Hoera voor onze kinderarts die ons altijd de dag zelf nog laat komen.

Er was niet veel te zien volgens hem. Lichte ontsteking van de luchtpijp, geen obligate oorontsteking meer, niets op de longen, snotneus. Hij heeft haar helemaal schoongespoten met fysiologisch water, ook al doe ik dat één à twee keer per dag, maar vond niet veel meer dan dat. Daarom gaf hij haar een voorschrift om bloed te laten trekken en eens na te laten gaan of ze geen allergie heeft ... Met een reeks vragen die zichzelf zonder enige moeite positief laten beantwoorden. Hebben jullie een kat? Ligt er een tapijt in haar kamer? Knuffels in haar bed? Zijn er allergieën in de familie?

Gelukkig vroeg hij niet of het niet een beetje te stoffig ligt bij ons thuis, wat dat ging ook nogal een retorische vraag zijn. Ik ben van het principe dat je niet tegelijk hard kunt werken, een kind de nodige aandacht geven, koken/wassen/winkelen én dan ook nog eens stofzuigen/afstoffen/dweilen, zelfs niet als alle taken mooi verdeeld zijn. Onze schoonmaakster is vier weken afwezig geweest, dus het lag hier wel wat stoffig, ja. Mijn moeder heeft altijd gehoopt dat ik geen kind met huisstofmijtallergie zou krijgen, en zie, wie weet komt haar ergste vrees nog uit.

Tegenargumentje in de discussie was Thelma's algehele zijn na het doktersbezoek: slap, wateroogjes, gezwollen oogleden, verstopte neus, geen eetlust en 38,5° koorts. Niet echt acute symptomen van een allergie lijkt mij. We wachten dus nog even af. Zijn het de gemiddelde tien verkoudheden per jaar die ze écht allemaal aaneensluitend opneemt? Of is het toch maar weer iets anders?

We zijn vandaag een jaar terug uit Zuid-Afrika, vanwaar ze een portie CMV had meegenomen. Kan het weer zoiets zijn? Haar juf zei me dat ze ook vaak klaagt over vermoeidheid in de klas, dat het niet een trucje lijkt om onder een opdracht uit te komen, en dat het misschien iets anders maskeert. Ze slaapt gemiddeld 12 uur per nacht, dus echt moe kan het dan toch niet zijn? Of moet ik er een werkpuntje van maken om haar richting de 13-urige nacht te loodsen?

Of is het psychosomatisch-telepathisch en doet ze gewoon haar moeder na die de nachten van vijf à zes uur aan elkaar rijgt voor die nieuwe maar helaas tijdelijke job? Ik zou het haast denken!