Vier!

Oké, waar waren we gebleven? Juist! Thelma is jarig geweest. Op negen juli zelfs al, maar al dat solliciteren slorpt de tijd op die ik anders naast mijn werk en alle andere dingen aan bloggen besteed. Ook solliciteren is in de eerste fase voornamelijk schrijven, schaven, perspectieven kiezen, jezelf peilen en het publiek proberen in te schatten. Maar goed, hier zijn we weer (al heb ik nog geen nieuwe job in handen). Ik heb nog een paar andere onderwerpen in mijn mouw zitten ook, als de sollicitatiegoden het believen, dus duimt u maar allen gezellig mee.

Schatkaarten

Jarig en dus een feestje. Met schatkaarten, dat had dochterlief al lang geleden eens gevraagd. Aangezien Bernard moest werken, had ik mijn voornemen opgeborgen om vier vriendjes te laten uitnodigen voor haar vierde verjaardag, want vijf vierjarigen met een schatkaart op jacht laten gaan leek me iets te veel van het goede. En gelukkig maar, want het regende dat het goot en dat maakte het allemaal net iets minder overzichtelijk. Ik heb de oma van beste vriend Bas en de mama van beste vriend Ramon terug naar huis gestuurd om regenlaarzen, want dat herfstig stormweer zou ons natuurlijk niet tegenhouden om de wereld te verkennen.

Een tweede gevolg van dat rotweer is natuurlijk dat er geen foto's zijn van onze tocht. Ik had een grote paraplu mee om de schatkaarten droog te houden, maar ik had al alle moeite om de lege schatkist mee te dragen, de kleuters in het oog te houden, het hangslot van de moestuin met de verstopte schat open te priegelen en de wind te trotseren, dus een fototoestel kon daar hoegenaamd niet meer bij. En dat het druilerige foto's zouden worden, stond toch vast: de froufroutjes plakten aan onze voorhoofden, de laarzen bleven steken in de zompige aarde.

Het verhaal was simpel: de schat van een meisje uit de straat was gestolen en alleen de schatkist was er nog. De dief had spijt gekregen, had de schat verstopt en voor elk een schatkaart achtergelaten. Er lagen kleurkaartjes met cijfers verstopt in huis en die moesten ze zoeken en op de juiste plaatsen plakken om de code van het hangslot van de buurtmoestuin te kraken. In de moestuin had Bernard 's ochtends een dertigtal houten schijfjes verstopt die de schat voorstelden. Dat we er maar een stuk of zestien hebben teruggevonden, zullen we ook maar op het weer steken. En een houten schijfje tussen de kropsla is niet te versmaden, dat is u vast bekend.

Na de zoektocht volgden we de pijlen om het huis van Vanessa te vinden, die natuurlijk dolblij was met de teruggevonden schat. Ze had haar werk even aan de kant geschoven om ons op warme chocolademelk te trakteren, want de sapjes die ik de avond voordien in de koelkast had laten zetten, zouden die innerlijke mensjes niet meteen versterken. Na een kleine smos- en valpartij en de ontgoocheling dat ze de dief niet zouden zien, keerden we terug naar huis om nichtje Louise te verwelkomen, de chocoladetaart te overmeesteren, en dan de ouders op te wachten voor een aperitief.

Schattenjagers