zondag 18 juli 2010
Voor het eerst in het grote bad
vrijdag 16 juli 2010
Liefste Thelma
Je bent nu precies een week oud. Vorige vrijdag om 5.17 uur kwam je ter wereld. Je bent eruit gefloept, zoals je papa had voorspeld, hoewel ik natuurlijk een handje heb geholpen. Je papa heeft ook een handje geholpen door de letterlijke en figuurlijke duwtjes in de rug: de eerste tijdens elke wee, de tweede in de vorm van aanmoedigingen, verse thee, rustige muziek, koude washandjes en warme sokken tijdens de arbeid. Geen wonder dat ik van vier naar acht centimeter ben gegaan op anderhalf uur tijd... We waren nog net op tijd in het ziekenhuis om de afspraak met jou een uurtje later niet te missen. Ook de vroedvrouw Semra heeft een handje geholpen en zelfs haar beide vuisten gebruikt, mét gestrekte armen, om jou de juiste richting uit te duwen.
En toen was je daar, een prachtig klein stil meisje, dat niet eens schreeuwde, maar recht in mijn ogen keek. En ik smolt. Je trok gekke bekken en ik herkende op slag mezelf als piepklein jonkie. Het volgende wat ik zag, was de neus van Bernard, in miniversie weliswaar -- gelukkig maar! De oorsprong van je oogjes is nog niet helemaal duidelijk: op het eerste gezicht zijn het de grote blauwe kijkers van Bernard, maar het zouden ook nog die van mij kunnen zijn, als het toch nog bruine oogjes worden. Ze kunnen in elk geval al heel goed rondkijken, en als je in mijn ogen kijkt, dan ben ik verloren. Ik dacht altijd dat die legendarische verliefdheid metaforisch was bedoeld, maar heb nu gemerkt dat het ook fysiek echt voelbaar is, die kriebels rond het middenrif.
En je steelt niet alleen mijn hart, ook dat van je papa, dat is meer dan duidelijk, van je opa en oma, bomma en bompa, meter en pepe, en zelfs dat van de kinderarts, die een vroedvrouw erop wees dat je zo'n alerte baby was. Je bent al ontzettend sterk, je kan ook al lachen (en ik geloof niet dat het zomaar zenuwtrekjes zijn) en je kan ook ontzettend goed krijsen, als het eten niet op tijd wordt opgediend of als de krampjes na de maaltijd de kop opsteken. We hebben al een paar goeie trucs ontdekt, waarvan de draagdoek de absolute winnaar is, en we doen ons best om je zo goed en zo kwaad als het kan te sussen.
Nu bijvoorbeeld, even to the rescue!
En toen was je daar, een prachtig klein stil meisje, dat niet eens schreeuwde, maar recht in mijn ogen keek. En ik smolt. Je trok gekke bekken en ik herkende op slag mezelf als piepklein jonkie. Het volgende wat ik zag, was de neus van Bernard, in miniversie weliswaar -- gelukkig maar! De oorsprong van je oogjes is nog niet helemaal duidelijk: op het eerste gezicht zijn het de grote blauwe kijkers van Bernard, maar het zouden ook nog die van mij kunnen zijn, als het toch nog bruine oogjes worden. Ze kunnen in elk geval al heel goed rondkijken, en als je in mijn ogen kijkt, dan ben ik verloren. Ik dacht altijd dat die legendarische verliefdheid metaforisch was bedoeld, maar heb nu gemerkt dat het ook fysiek echt voelbaar is, die kriebels rond het middenrif.
En je steelt niet alleen mijn hart, ook dat van je papa, dat is meer dan duidelijk, van je opa en oma, bomma en bompa, meter en pepe, en zelfs dat van de kinderarts, die een vroedvrouw erop wees dat je zo'n alerte baby was. Je bent al ontzettend sterk, je kan ook al lachen (en ik geloof niet dat het zomaar zenuwtrekjes zijn) en je kan ook ontzettend goed krijsen, als het eten niet op tijd wordt opgediend of als de krampjes na de maaltijd de kop opsteken. We hebben al een paar goeie trucs ontdekt, waarvan de draagdoek de absolute winnaar is, en we doen ons best om je zo goed en zo kwaad als het kan te sussen.
Nu bijvoorbeeld, even to the rescue!
donderdag 15 juli 2010
Thelma slaapt
Wat is ze braaf als ze slaapt! :-)Als ze honger heeft, kan ze schreeuwen als de beste, maar wat 'n schatje is het toch...
Zes dagen oud, en ons leven is al ondenkbaar zonder haar.
Met dank aan de mama, die het geweldig heeft gedaan tijdens de zwangerschap en de bevalling, en ongetwijfeld de beste moeder zal worden die dit kleintje zich kan inbeelden.
woensdag 14 juli 2010
dinsdag 22 juni 2010
Pico bello
Daarnet is de vroedvrouw van het Bevallingsteam langs geweest om even kennis te maken. Het klikte meteen, net als bij de meeste vroedvrouwen die ik tot dusver gezien heb trouwens. Wat een mooie job! Ze kon op basis van de hartslag raden dat het een meisje was, maar ze had vijftig procent kans op succes natuurlijk. Het rugje lag links en het hoofdje was al mooi ingedaald. Geen kans meer op een tegenwerkende navelstreng dus, en al goed nieuws voor het persen, dat daardoor gemakkelijker zou gaan. Ik kan het nieuws voorlopig ontkennen noch bevestigen, maar later ongetwijfeld meer daarover!
De vroedvrouw komt me thuis wat assisteren zodra ik weeën heb of mijn vliezen zijn gebroken, zodat ik een deel van de arbeid thuis kan doen. Ik vertrek naar het ziekenhuis als ik een eind ver ben, of als het in de buurt toch te druk blijkt door de spelende, joelende en van tijd tot tijd hysterische buurkinderen... Goed nieuws was ook dat ze een week na de uitgerekende datum wil komen 'strippen': geen vrijgezellentoestanden uiteraard, maar een vorm van stimulatie om de bevalling wat op gang te brengen. Ik wil namelijk gerust over tijd gaan, maar ik wil het liefst niet ingeleid worden. En als dat toch nodig blijkt, hoop ik dat ze eerst de vliezen breken, om toch nog de kans op natuurlijke weeën te vergroten.
Ik ben nog steeds niet ongeduldig, maar ik kijk er wel naar uit natuurlijk. Officieel is het nog een tiental dagen, maar het kunnen er ook twintig zijn. Ik wil als het even kan nog een kleine honderd examenvragen verbeteren, wat e-mails van masterproefstudenten beantwoorden, een cursus updaten en twee artikels afwerken. En tussendoor genieten van het thuiszijn, de laatste voorbereidingen en de laatste uitstapjes. De vibes zijn opperbest!
De vroedvrouw komt me thuis wat assisteren zodra ik weeën heb of mijn vliezen zijn gebroken, zodat ik een deel van de arbeid thuis kan doen. Ik vertrek naar het ziekenhuis als ik een eind ver ben, of als het in de buurt toch te druk blijkt door de spelende, joelende en van tijd tot tijd hysterische buurkinderen... Goed nieuws was ook dat ze een week na de uitgerekende datum wil komen 'strippen': geen vrijgezellentoestanden uiteraard, maar een vorm van stimulatie om de bevalling wat op gang te brengen. Ik wil namelijk gerust over tijd gaan, maar ik wil het liefst niet ingeleid worden. En als dat toch nodig blijkt, hoop ik dat ze eerst de vliezen breken, om toch nog de kans op natuurlijke weeën te vergroten.
Ik ben nog steeds niet ongeduldig, maar ik kijk er wel naar uit natuurlijk. Officieel is het nog een tiental dagen, maar het kunnen er ook twintig zijn. Ik wil als het even kan nog een kleine honderd examenvragen verbeteren, wat e-mails van masterproefstudenten beantwoorden, een cursus updaten en twee artikels afwerken. En tussendoor genieten van het thuiszijn, de laatste voorbereidingen en de laatste uitstapjes. De vibes zijn opperbest!
zondag 20 juni 2010
woensdag 9 juni 2010
Werk en gezin - les één
Was ik gisteren nog lichtjes ontstemd over het gebod van de gynaecologe om het rustiger aan te doen, dan voel ik vandaag toch al het heilzame effect daarvan. Ik ben braaf een uur in de voormiddag en twee uur in de namiddag gaan liggen en ik merk al hoe rustig ik daarvan word. Het blijft natuurlijk een beetje cru hoe ze dat gisteren haast manu militari heeft beslist, maar misschien heeft ze wel genoeg mensenkennis om dat in te schatten.
Helemaal eerlijk was het niet: ik had al op mijn rust gelet, ik heb geen fysiek zware job, ik heb vrijwel nergens last van en er zijn geen tekenen dat de baby vroeger zou komen. Het was duidelijk dat geen enkel argument van mij zou hebben gewerkt en ze liet me haast de kans niet om te reageren. Ze gaf een hele litanie over mensen die denken dat ze onmisbaar en onvervangbaar zijn, over hoeveel kinderen ik wel denk te krijgen, over mensen die willen blijven doorleven als vroeger en er eventjes een kind denken bij te nemen...
Ik kende haar categorische verontwaardiging al van horen zeggen, maar had het zelf nog nooit meegemaakt. Tijdens het verdere gesprek was ze ook best begripvol, maar ik voelde me toch ten onrechte in de hoek van de meedogenloze workaholics geduwd. Maar soit, het is mijn eerste les geweest in de combinatie werk-gezin en het is waarschijnlijk ook nog de gemakkelijkste!
Helemaal eerlijk was het niet: ik had al op mijn rust gelet, ik heb geen fysiek zware job, ik heb vrijwel nergens last van en er zijn geen tekenen dat de baby vroeger zou komen. Het was duidelijk dat geen enkel argument van mij zou hebben gewerkt en ze liet me haast de kans niet om te reageren. Ze gaf een hele litanie over mensen die denken dat ze onmisbaar en onvervangbaar zijn, over hoeveel kinderen ik wel denk te krijgen, over mensen die willen blijven doorleven als vroeger en er eventjes een kind denken bij te nemen...
Ik kende haar categorische verontwaardiging al van horen zeggen, maar had het zelf nog nooit meegemaakt. Tijdens het verdere gesprek was ze ook best begripvol, maar ik voelde me toch ten onrechte in de hoek van de meedogenloze workaholics geduwd. Maar soit, het is mijn eerste les geweest in de combinatie werk-gezin en het is waarschijnlijk ook nog de gemakkelijkste!
maandag 31 mei 2010
Rond en gezond!
Het begint spannend te worden, nog 4 weken, maar dat kunnen er ook 2 zijn, of 6, wie zal het zeggen...Zelf vertrek ik overmorgen voor 'n dag of tien naar Amsterdam, waar Anima Eterna alle symfonieën van Beethoven zal spelen. Een hele prestatie, en voor mij extra spannend. Gelukkig is Amsterdam niet het einde van de wereld, en kan ik indien nodig terug in Gent zijn op 'n paar uur tijd...
Bernard
donderdag 27 mei 2010
dinsdag 25 mei 2010
Thelma
Een mijlpaal! We hebben voor de eerste keer de naam van ons kleintje verklapt. Met voorbedachten rade weliswaar, want het diende een zeer nobel doel: het geboortekaartje. Het was blijkbaar even wennen voor de vormgever - voor ons overigens ook nog altijd - maar ik denk dat het uiteindelijk toch gesmaakt werd.
Origineel, maar toch een naam met een hele geschiedenis. Het komt van het Griekse Θελημα ('wil' of 'intentie'), en er was in 1887 al een hype rond de roman Thelma, A Society Novel (1887) van Marie Corelli, waarin een Noorse prinses die naam draagt. En dan is er natuurlijk nog de welbekende roadmovie ... We moeten nog even kijken wie nu precies de ene is en wie de andere, maar heel erg zullen we ons er toch niet door laten leiden. Mijn favoriete jongensnamen Lewis & Louie mogen we weliswaar in een vlotte beweging schrappen, maar zelfs dat is geen bezwaar meer.
Toch was het geen makkelijke keuze: onze uitverkoren naam is maandenlang 'Mona' geweest en het was moeilijk om daar weer afstand van te nemen, voor mij nog iets moeilijker dan voor Bernard. Met 'Mona' kan je niets verkeerds doen: prachtige klanken, past goed bij de achternaam, afgeleid van het Arabische 'Moena', met als betekenis 'edel' of 'nobel'.
Dat we uiteindelijk toch voor de andere naam zijn gegaan, heeft uiteindelijk een paar redenen: 'Mona' wordt steeds populairder (wie weet zitten ze over een paar jaar met vier Mona's in de kleuterklas), er zijn al Ona's, Noa's, Anemoontjes en Monica's in de vriendenkring, en ... doorslaggevend: ik heb de naam uitgetest op mijn studenten tijdens het surveilleren voor een praktische proef. En ziedaar, raar maar waar: niemand leek in mijn ogen met de naam Mona te staan. Niet de braafjes, niet de karakterkoppen, niet de mooie meisjes en niet de minder mooie. Thelma daarentegen leek wel bij iedereen te passen... Een gek criterium -- misschien toont het aan dat ik toch al gewonnen was voor Thelma -- maar het gaf de doorslag.
Andere criteria, na een rondvraag bij vrienden en familie, waren de volgende:
- je moet het kunnen verkleinen (mama);
- het moet in andere talen niet mis te begrijpen zijn (Bruno, Ruud);
- tijdens een slow moet de tegenpartij het meteen begrepen hebben (Nicolas);
- het moet origineel zijn (Joachim);
- de naam moet een lange geschiedenis hebben en toch niet te populair zijn (Hein);
- het moet passen in de zin 'Zeg, hoe gaat het met ...? (Sigrid).
En volgens mij moet het ook bij elke leeftijd passen, mag je er geen verwachtingen mee projecteren (Belle, Lolita) en moet het een bestaande naam zijn. Vervelende rijmpjes zijn er bovendien niet echt mee te maken, en ik hoop dat ze snel de flauwe plezante ertussenuit zal weten te halen die voor de zoveelste keer vraagt waar Louise is. Ze moet maar zeggen dat die even naar de film is!
Origineel, maar toch een naam met een hele geschiedenis. Het komt van het Griekse Θελημα ('wil' of 'intentie'), en er was in 1887 al een hype rond de roman Thelma, A Society Novel (1887) van Marie Corelli, waarin een Noorse prinses die naam draagt. En dan is er natuurlijk nog de welbekende roadmovie ... We moeten nog even kijken wie nu precies de ene is en wie de andere, maar heel erg zullen we ons er toch niet door laten leiden. Mijn favoriete jongensnamen Lewis & Louie mogen we weliswaar in een vlotte beweging schrappen, maar zelfs dat is geen bezwaar meer.
Toch was het geen makkelijke keuze: onze uitverkoren naam is maandenlang 'Mona' geweest en het was moeilijk om daar weer afstand van te nemen, voor mij nog iets moeilijker dan voor Bernard. Met 'Mona' kan je niets verkeerds doen: prachtige klanken, past goed bij de achternaam, afgeleid van het Arabische 'Moena', met als betekenis 'edel' of 'nobel'.
Dat we uiteindelijk toch voor de andere naam zijn gegaan, heeft uiteindelijk een paar redenen: 'Mona' wordt steeds populairder (wie weet zitten ze over een paar jaar met vier Mona's in de kleuterklas), er zijn al Ona's, Noa's, Anemoontjes en Monica's in de vriendenkring, en ... doorslaggevend: ik heb de naam uitgetest op mijn studenten tijdens het surveilleren voor een praktische proef. En ziedaar, raar maar waar: niemand leek in mijn ogen met de naam Mona te staan. Niet de braafjes, niet de karakterkoppen, niet de mooie meisjes en niet de minder mooie. Thelma daarentegen leek wel bij iedereen te passen... Een gek criterium -- misschien toont het aan dat ik toch al gewonnen was voor Thelma -- maar het gaf de doorslag.
Andere criteria, na een rondvraag bij vrienden en familie, waren de volgende:
- je moet het kunnen verkleinen (mama);
- het moet in andere talen niet mis te begrijpen zijn (Bruno, Ruud);
- tijdens een slow moet de tegenpartij het meteen begrepen hebben (Nicolas);
- het moet origineel zijn (Joachim);
- de naam moet een lange geschiedenis hebben en toch niet te populair zijn (Hein);
- het moet passen in de zin 'Zeg, hoe gaat het met ...? (Sigrid).
En volgens mij moet het ook bij elke leeftijd passen, mag je er geen verwachtingen mee projecteren (Belle, Lolita) en moet het een bestaande naam zijn. Vervelende rijmpjes zijn er bovendien niet echt mee te maken, en ik hoop dat ze snel de flauwe plezante ertussenuit zal weten te halen die voor de zoveelste keer vraagt waar Louise is. Ze moet maar zeggen dat die even naar de film is!
maandag 3 mei 2010
Toscaanse zon
De Boboli-tuinen in Firenze, met trotse moederin spe, en een minstens even trotse vader in spe achter de camera...
Abonneren op:
Posts (Atom)