Our house

'Dáár zitten oma en opa', zei Thelma terwijl ze wees naar de linkermuisknop. Ze had net het gesprek met oma en opa op Skype afgesloten met een simpele klik. En ze weet dat ze op datzelfde knopje moet klikken als ze hen weer tevoorschijn wil halen. Ze begrijpt het niet helemaal, dat ze haar pindanootje niet kunnen aannemen als ze het aanreikt, en dat ze haar kussen niet kunnen voelen als ze de webcam kust, maar ze weet wel donders goed dat oma en opa er nog altijd zijn, maar dan in 'Beggië'. Als ze papaja eet, wil ze opa ook een stukje laten proeven en als we naar een cafeetje gaan, vraagt ze: 'Oma, opa ook?'

Een echt gemis voelt ze waarschijnlijk niet, doordat mama en papa er zijn en veel over haar grootouders praten, door skype, door een magnifiek fotoboekje dat mijn vader heeft gemaakt voor haar, maar ook doordat er in ons huis twee vervangoma's en één vervangopa rondlopen. Het Zuid-Afrikaanse koppel dat hier woont tot hun huis in Pretoria verkocht is en ze een nieuw huis kunnen kopen in Potchefstroom is stapelgek op haar. Ze moeten hun eigen kleinkinderen missen en zijn telkens weer gecharmeerd door de sweety pie Thelma, aldus Oma'Cilla (Priscilla), of 'princessie Thelma', zoals Opa Johan haar noemt.

De tweede oma is Oma'Nette, ofwel Annette, de land lady bij wie we inwonen. Het is een wonderlijke vrouw, gekend bij iedereen in Potch, van de car salesman tot de directeur van de Skool vir tale waar ik werk. Ze is nog campusrector geweest na haar loopbaan als professor Engelse literatuur, heeft de universiteit naar hogere standaarden getild en is nu, op 67-jarige leeftijd, nog steeds aan het werk als 'Director International Liaison and Institutional Advancement'. Mijn collega noemt haar 'de coolste vrouw' van Potch, iemand naar wie iedereen opkijkt, en blijkbaar is ze ooit ook uitgeroepen tot een van de vijftig machtigste vrouwen in Afrika door een magazine voor hogeropgeleiden zoals Time Magazine.

Oma'Nette is om zes uur 's ochtends al in de weer, loopt door het huis met haar iPhone in de aanslag, rijdt van vergadering naar lezing naar diner, en vindt tussendoor nog de tijd om voor ons een auto te huren bij de universiteit, mij aan alle collega's voor te stellen, ons drieën naar een autoverkoper of de shopping mall te brengen, of verse papaja's en ontbijt in te slaan ... Ze is ook ondervoorzitter van het Aardklop Nationale Kunstefees in oktober én ze heeft tijdens de laatste Wereldbeker voetbal in Zuid-Afrika het hele Spaanse team opgevangen in het huis waar wij nu ook wonen. We zijn dus zonder het te weten met ons gat in de Zuid-Afrikaanse boter gevallen!

The talk of the town de laatste tijd is de musical Grease, waarin Oma'Nette vorige week een niet onbelangrijke rol heeft gespeeld. Zingen kon ze niet, zo had ze gewaarschuwd, maar een rol waarbij ze over het podium moest dansen heeft ze blijkbaar niet kunnen weigeren. De studenten en oud-studenten vonden het hilarisch én gedurfd: dat zij, met haar reputatie van strenge maar rechtvaardige tante, voor wie iedereen ontzag en respect heeft, en die tegelijk ook heel menselijk is en vol humor zit, uit de bol ging op het podium. De foto hieronder staat op de affiches die je her en der in de stad ziet. En als je goed kijkt, zie je Thelma's reflectie in het glas terwijl ze op haar nieuwe brommer zit.

Oma'Nette in Grease

We hebben hier dus een hele extended family, die ons de weg wijst, ons op sleeptouw neemt, en de fijne plekjes in Potch leert kennen. Behalve de iets oudere generatie hierboven, zijn er ook nog Niels en Christiana, uit Duitsland, de 'servants' Sylvia en Annie, en Steve en Joël, en 'Danny de poes', die als stand-in fungeert voor onze kat Charlot. Op mijn werk kan ik het supergoed vinden met Adrie en Phil, die Afrikaanse taalkunde en literatuur doceren en mij de universiteit leren kennen, en krijg ik het hele Erasmusgevoel weer te pakken, waarbij de nieuwe mensen, fijne ervaringen en dito plaatsen zich zomaar komen aanbieden.

We moeten de meeste plekkies nog eens in ons eentje gaan verkennen, maar voorlopig wachten we nog steeds op bestelde fietsen en zijn we nog op zoek naar een auto. De Golf van de NWU waarmee ik rijd, is tot Bernards grote frustratie enkel verzekerd als ik ermee rijd, dus hij moet braaf naast mij zitten en kijken hoe ik beetje bij beetje weer leer rijden met een auto zonder servostuur, een hele late koppeling, en een stroeve versnellingspook die aan mijn linkerkant zit. Ze rijden hier niet alleen links, het stuur zit logischerwijs ook rechts en de versnellingspook staat in het midden, te bedienen met de linkerhand. Gelukkig zit de ontkoppeling nog steeds links en het gaspedaal rechts ... En al bij al, gaat het goed.

Zodra we een auto hebben, of een degelijke fiets, kunnen we Thelma ook naar een play group brengen, want daarvoor is het stilletjes aan wel tijd aan het worden. Thelma's taal is er weer maar eens met rasse schreden op vooruitgegaan door met zoveel volwassenen omringd te zijn, maar ze krijgt ook behoorlijk veel noten op haar zang! Ze zegt ons na, ook al zijn we kwaad, windt ons om haar vinger met haar 'één koekje maar, één kokoladekoekje, laatste, voor Thelma, dan slapen, affeproken?' Het zal haar deugd doen om weer onder kindjes van haar leeftijd te komen, te kunnen spelen met kleintjes die ook een eigen willetje hebben, en niet telkens een gedroomd publiek te vinden voor al haar fratsen.

Olijfje in Zuid-Afrika ...

Het leven van Olijfje in Zuid-Afrika is definitief begonnen! Thelma heeft gevlogen alsof ze nooit iets anders heeft gedaan: ze keek haar ogen uit op de luchthaven, papte aan met de obers in het Gordon Ramsey Restaurant in Heathrow, zwaaide naar haar medepassagiers en sliep op het ritme van de straalmotoren van één tot zeven. We hadden geluk dat we op de vlucht van Londen naar Johannesburg een rij van vier zetels voor ons alleen hadden, zodat Thelma languit kon liggen.

Om oorpijn te vermijden tijdens het stijgen en dalen, wilden we haar aan het slikken houden. Thelma wist waarschijnlijk niet wat haar overkwam: eerst mocht ze een hele chocomelk uitdrinken, die uiteraard op was toen we nog maar net aan het taxiën waren, daarna kreeg ze berensnoepjes à volonté, Smarties zoveel ze opkon en een fles fruitsap -- weliswaar verdeeld over twee keer stijgen (Brussel & Londen) en één keer dalen (in Londen). Bij de landing in Johannesburg zat er gelukkig al een korte nacht tussen al dat gesnoep.

Zodra Thelma's enthousiasme hoog in de lucht een beetje gekelderd was en ze het beu was om in en uit de zetel te kruipen en staand te proberen te slapen, de koptelefoon in het juiste gaatje te stoppen of de touchscreen op de stoel voor haar uit te testen, is ze naast me in slaap gevallen, heb ik haar gordel vastgeklikt, een dekentje over haar gelegd en heb ik zelf geprobeerd de slaap te vatten. Proberen, zeg wel, want slapen in een vliegtuig is niet mijn sterkste kant blijkbaar, hoewel ik de twee nachten ervoor ook amper drie uur had geslapen.

We sliepen vorig weekend bij mijn ouders om iets relaxter te kunnen vertrekken en ons huis half leeg en helemaal schoon te kunnen maken voor de nieuwe huurders, maar ik kon maar niet slapen doordat Thelma de eerste nacht feestvierde in onze kamer, door mijn eigen piekersessies, drie Europese muggenbeten die jeukten als de pest, een kussen dat dringend afgekeurd moet worden voor buikslapers zoals ik, en de krakende vloer die ik niet meer durfde te betreden omdat Thelma weer wakker zou worden -- ook al moest ik zo nodig en had ik eigenlijk te koud om in slaap te vallen.

Gelukkig heb ik hier, in Potchefstroom, zalig geslapen. 't Was ook met Thelma in één bed, omdat ze iets na middernacht wakker is geworden, Bernard haar even naast me had gelegd om zelf naar het toilet te gaan en zag dat ze al in slaap gevallen was toen hij terugkeerde. Hij is dan zelf maar in onze gastenkamer gaan slapen en moeder en dochter hebben de nacht samen doorgebracht. Thuis in België is dat uitzonderlijk, omdat Thelma niet te warm mag hebben door haar stuipen van weleer, én omdat ze meestal alle hoeken van het bed verkent, of net dicht tegen me aankruipt, of op mijn arm gaat liggen, of mijn gezicht streelt en mij zo een nacht lang uit mijn slaap houdt.

En zie: Thelma heeft hier ook zalig geslapen. Zonder krioelen, zonder huilen, wakker geworden rond zeven en weer in slaap gevallen tot negen. En nu ligt ze in haar eigen bed te slapen als een roosje. 't Zal de rust zijn van ons 'geleeg', de vermoeidheid van de voorbije dagen en het feit dat het al om zes uur donker is en afkoelt. Overdag is het al dik in de twintig graden met een stralende zon, ook al is het nog winter, maar 's nachts koelt het flink af. In oktober begint het regenseizoen, maar september zal voor ons een geweldige indian summer worden.

Thelma kijkt haar ogen uit en geeft haar oren de kost. Heel veel dingen zien er vertrouwd uit, zoals de keuken, de living, het terras, de supermarkt, het speeltuintje in de tuin, het houten bedje waarin ze mag slapen, de brandweerhelm en het hobbelpaard annex waterski van de jongetjes die ook op het domein wonen, maar andere dingen zijn dan weer helemaal anders. Zo graast er een bruine merrie bij de buren, maar lopen er daarnaast ook drie springbokken rond. Dat het huis en de tuin zo gigantisch zijn, neemt ze er zonder problemen bij!

Ook de vogels vallen hier op: de meeste zien er hetzelfde uit -- behalve de twee ibis-achtigen met blinkende blauwe vleugels, hoge poten en een lange gekrulde bek die hier vanmiddag even zijn geland -- maar ze klinken en vliegen anders dan de duiven, kraaien en mussen die we in België kennen. 'Vogel roept hè', zegt Thelma, en dat is nog licht uitgedrukt ... Onze buurt lijkt misschien niet op het idyllische Zuid-Afrika uit de boekjes, maar zo klinkt het hier in elk geval wel.

Voor ons zijn er ook vertrouwde dingen en minder vertrouwde. Het landschap op weg naar Potchefstroom doet Andalusisch aan, is weids, dor en stoffig, maar je rijdt er natuurlijk ook langs de townships die je in Europa niet ziet. Toen onze chauffeur even halt hield in een buitenwijk op weg naar Johannesburg om in een tankstation de weg te vragen, wisten we toch even niet of we nu bang moesten zijn of niet. Hier rijden de SUV's naast oude wrakken op een autosnelweg zonder middenberm, en flitsen mountainbikes de oude mannen op krakkemikkige minifietsjes voorbij.

We zijn nog niet in het centrum geraakt, omdat we er een drietal kilometer vandaan wonen en we nog geen fietsen of auto hebben, maar Bernard hoorde van een jonge visser aan de rivier dat het echt een wijze stad is. Veel studenten weliswaar die soms het varken uithangen en zich lazarus zuipen, maar ook veel andere vormen van vertier. Van 't weekend is er bijvoorbeeld een kleinschalig festival in het centrum en dat lijkt ons de ideale manier om de stad te leren kennen. In oktober is er overigens het bekende Aardklopfestival met theater, film, optredens -- een mini Gentse feesten stel ik me voor ...

Gisteren leek onze eerste wandeling buiten de muren van ons domein niet zo aantrekkelijk: de plaatselijke supermarkt liep vol met Die Antwoord-adepten, zo leek het toch, met studenten die een zwarte bedelaar aankeken als het vuil van de straat; we liepen over een stoffige weg met snel verkeer met een oud buggy'tje vol eten en een peuter op de arm, moe van het lange reizen ... Het leek ons absurd om een half jaar aan de andere kant van de wereld te komen wonen en werken, en wel hier.

De buurt waarin we wonen is niet echt mooi te noemen. Brits van architectuur, Spaans van klimaat, met ook behoorlijk wat afval en armoede, wat we natuurlijk al kenden van onze geliefde buurt de Muide ... Maar vandaag hebben we na een verkwikkende nacht al onze spullen geïnstalleerd, een muziekje opgezet, genoten van de zon, de rust, het terras, Thelma's kamertje versierd met vlagjes en dieren op de muur, de andere mensen ontmoet die in dit gigantische huis wonen, gewandeld naar de rivier die grenst aan de tuin, en we zien het helemaal zitten.

En de meeste mensen zijn hier, oh cliché, ont-zet-tend vriendelijk. Er stond lunch klaar toen we aankwamen, koffie, thee en koekjes, een fles fruitsap en melk in onze frigo op de kamer, verse bloemen en vers fruit ... Er werd meteen een kinderbed aangedragen en verduisterende gordijnen, en we werden geëscorteerd tot de dichtstbijzijnde supermarkt, met name de 'friendly grocer'! Bernard heeft vandaag zelfs een fiets meegekregen van een fietsenmaker zonder dat hij zelfs maar zijn identiteitskaart moest bovenhalen of een waarborg moest betalen ...

Er is ook vriendelijkheid van een andere aard natuurlijk, al leek die tot dusver wel even gemeend. In het huis waar wij verblijven, wonen behalve onze huisbazin-professor, ook een Duits koppel en twee Zuid-Afrikaanse studenten, die allemaal op hun wenken bediend worden door twee tuin- en klusjesmannen en twee schoonmaaksters. Wij doen voorlopig nog onze afwas zelf, omdat we het echt niet over ons hart krijgen om de vaat gewoon op het aanrecht te laten staan, maar onze was en strijk wordt door hen overgenomen en onze bedden worden elke dag gemaakt ...

Wat er mij aan doet denken om dringend eens mijn bed op te zoeken!

Ode aan Pasja

Tijd voor een ode. Een ode aan Thelma's onthaalmoeder Patricia. Een ode aan een fantastische vrouw die twee jaar lang, maar met jaren ervaring, het beste van zichzelf heeft geschonken om Thelma de tijd van haar leven te geven. Met eindeloos veel geduld en oeverloos veel liefde voedt zij haar kindjes op. Ze weet dat kinderen vooral liefde nodig hebben, en duidelijkheid, maar ze geeft ze zoveel meer. Eten en drinken, dat spreekt, maar dat is bij haar slechts de basis.

Daarbovenop komt liefde in duizend vormen. Liefde als dikke knuffels, liefde vermomd als een knutselwerk, plakkertjes op knieën die geschaafd zijn, stickerblaadjes voor de kindjes die ze zindelijk helpt worden, super-de-luxe-kronen voor de jarigen, nieuwe thema's die elk seizoen aan de muur prijken, de boeken die ze samen met hen leest, de kleuren die ze hen een voor een leert, de vaat die samen geleegd wordt, het dekentje waarin ze ondergestopt worden, de spelletjes die ze hen samen leert spelen. De zonnemelk op hun snoetjes, de zonnehoedjes erbij, de windpokken die met liefde worden aangestipt.

Ik had al van overal lof gehoord toen ik Thelma bij haar inschreef, maar je voelt dat pas zelf als je je eigen kindje bij haar ziet groeien en bloeien. Je ziet de foto's en bedankkaartjes van jaren ver hangen en er komen er telkens nog bij, maar het is pas als je eigen kind staat te springen om te gaan dat je weet hoe goed het daar is. Je hoort het aan de liedjes die ze mee naar huis nemen, je hoort het aan de verhalen, je ziet het aan de geruste tred waarmee je kind de wereld verkent.

Patricia, je bent één uit de duizend. Ik ben nog altijd zielsgelukkig dat er net over het water, vlak bij ons huis, nog dat ene plekje vrij was. Thelma gaat nu een half jaar vroeger weg, de wereld verkennen, maar ze zal dat doen met een vertrouwen waarvan jij een groot deel hebt opgebouwd. Ze neemt de woorden en de dansjes van je mee, ze houdt je knuffels in gedachten, en ze bewaart er vast ook een voor de lente volgend jaar, als we samen onze grote verhalen aan de nieuwe hummeltjes komen vertellen.

Bedankt voor je bovenste-beste zorgen!

Stilte en storm

't Is hier stil, ik weet het. Nochtans is dat maar schijn. Voor Thelma gaat het leven zijn gewone gangetje, met een nieuwe fase contrariteiten. Een greep uit het aanbod:

• Amai, jij hebt grote honger = Temma kleine honger!
• Thelma, ga je mooi blijven liggen? = Mama mooi blijven liggen!
• Kijk eens, Winnie de Poeh = Nie Winniepoe!
• 't Is al laat = Nie laat!
• 't Is tijd om te slapen = Nie slapen!
• Jij mag dat ook = Nie ook!
• We gaan nu toch niet ruziemaken? Ruziemaken!
• Thelma, je voeten onder tafel = Voeten boven tafel!
• Thelma, het mag niet = Toch wel.

Voor ons zijn deze laatste weken redelijk hectisch, maar wij uiten dat voorlopig niet in contrariteiten. De samenwerking moet hier redelijk gesmeerd lopen, want anders raken we nooit aan de andere kant van de wereld. Gelukkig is het meeste al geregeld en zal de rest met een klein beetje stress ook wel lukken. Een kleine greep uit het aanbod:

• Reispassen ophalen
• Officiële uitnodigingen van de universiteiten daar en hier scoren
• Ons laten inenten, voor het algemene goed
• Bewijzen dat we medisch in orde zijn, voor onze visumaanvraag
• Bewijzen dat we ons goed en zedelijk gedragen, voor onze visumaanvraag
• Onze longen bij een radioloog laten controleren op tbc, voor onze visumaanvraag
• Bewijzen dat we een koppel zijn, voor onze visumaanvraag
• Bewijzen dat Thelma geboren is, voor onze visumaanvraag
• Bewijzen dat we het financieel gaan redden, voor onze visumaanvraag
• Officiële papieren laten vertalen en beëdigen
• Bernard bij mij ten laste zetten, voor het ziekenfonds
• Reiskrediet aanvragen
• Internationale rijbewijzen aanvragen
• Valiezen verzamelen waarin 138 kg kan
• Dozen verzamelen waarin handdoeken, luiers, lakens, kleren, schoenen, paperassen passen
• De zolder bewoonbaar maken
• Een huis in Zuid-Afrika zoeken
• Administratie in orde maken
• Pasfoto's laten maken
• Laatste kapper- en tandartsbezoek regelen
• Een afscheidsfeest geven in de Video
• Een informeel huurcontract en plaatsbeschrijving maken
• De kelder, tuin, gang, badkamer ... opruimen
• Mijn vak van het eerste semester doorgeven
• Vluchten boeken
• Mijn job in Zuid-Afrika voorbereiden
• Artikels scannen
• Masterproefstudenten in gang steken
• Volmacht voor de verkiezingen geven
• Bril en lenzen kopen
• Reislijstjes opstellen
• Herexamens opstellen en verbeteren
• De auto laten keuren
• De kat laten keuren
• Een extra clausule in onze brandverzekering laten opnemen
• Aankondigen dat Thelma in maart 2013 naar school gaat
• Abonnementen afsluiten
• Onze bankkaarten laten werken in Zuid-Afrika
• Meterstanden doorgeven
• Malariapillen kopen
• Reisbijstandsverzekering regelen
• Mijn moeder troosten

Vandaar dat het hier op de blog zo stil is. Maar daar komt verandering in, als we een beetje gesettled zijn in het zwoele Zuid-Afrika, dat momenteel zijn schoonheid verbergt onder een dikke laag sneeuw. Over twee weken zal die uiteraard al gesmolten zijn en staat er een stralend lentezonnetje aan de hemel, maar ik heb toch voor alle zekerheid Thelma's dikke muts, jas, fleece- en regenpak aan ons reislijstje toegevoegd.

Thelmataal (13): Nachtbabbels

Thelma babbelt. Aan een stuk door. Nochtans ligt ze al in bed. 'Allo', 'saluuu', 'nie komen andere Dirk', 'sloepje eten', 'andere Dirk', 'Dirk', 'andere Dirk', 'alloo', 'Temma kijken deken', 'koe', 'zag twee beren, boodjes smeren, hihiha, stonnebij enekekenaar', 'tante Dirk', 'andere tante ook Dirk', [fake huilbui] 'Temma weent', 'papa', 'mama', 'Dirk', 'Dirk weg', 'hier blijven'.

Ze kan de slaap maar niet vatten de laatste tijd. Ligt een uur te babbelen, tot het overgaat in huilen en we haar uiteindelijk uit bed halen, omdat ze echt wel haar goeie wil heeft getoond. Haar nog later in bed stoppen wil ik niet, want acht uur is al laat voor een kind van twee. Soms wordt het half negen in de hoop dat ... Maar gisteren was het na tien uur toen ze er voor de tweede keer weer in lag, en vandaag ziet het er hetzelfde uit (update: 21.44: alles lijkt stil ...). Ze slaapt dan wel vaak tot half negen à negen, maar het hele schema een uur opschuiven zie ik niet zitten.

Nu ja, in Zuid-Afrika zal het sowieso anders worden, want daar is het om zeven uur al donker en moet ik 's ochtends trouwens ook al om zeven uur op het werk zijn. Yep, zeven uur, dat wordt wel iets anders dan het gezapige tempo van hier. Voordeel is wel dat het werk ook snel klaar is en iedereen om half vier naar huis gaat, maar of mijn bioritme daaraan zal kunnen wennen?

En voor Thelma zal het hetzelfde zijn, want de 'pre-primary schools' beginnen al om zeven uur en de 'play groups' beginnen om acht. Wat van de twee het zal worden, weten we nog niet. 'Pre-primary schools' hebben meer structuur, meer begeleiders en vinden vijf (halve) dagen op zeven plaats, 'play groups' zijn losser, met één onthaalmoeder en maar voor drie halve dagen per week. Thelma is klaar voor allebei denk ik, nu ze de zeven-woord-zinnen uit haar mouw schudt alsof het niets is, maar we gaan eerst de sfeer opsnuiven voor we beslissen.

O ja, u vraagt zich vast ook af wie 'Dirk' is uit het verhaaltje van vanavond. Wel, we gingen eigenlijk bezoek krijgen vanavond. Een heel laat babybezoek, met een cadeautje dat bij hen al twee jaar in de kast ligt. Ze weten ondertussen zelf al niet meer wat erin zit. Ik had Thelma al uitgelegd dat we bezoek gingen krijgen van 'Dirk en Katty', en dat het niet haar favoriete Dirk was van de onthaalmoeder, maar een 'andere Dirk'. En dat moet ze blijkbaar nog even verwerkt krijgen vanavond.

Nu ja, die andere Dirk zal altijd legendarisch blijven, want vanavond kwam er een sms'je dat ze er onverwacht toch niet gingen geraken. Ik vermoed dat ze het record van laatste babybezoekje ooit willen breken en nog eens zullen langskomen als ze vijftien is. Met een mobiel of een schattig rompertje, wie weet.

Vakantie

Dat is bij voorkeur zonder smartphone, tablet en laptop, dus geen updates van de Gentse Feesten of ons weekje Champagne. De Gentse Feesten blijven wat ze zijn: zalig, en daar kon u in blogland al genoeg over lezen, en een weekje Frankrijk met mooi weer, een opblaasbaar zwembad, en champagne à volonté kan u zich wellicht ook moeiteloos voorstellen.

We wilden eigenlijk nog een weekje kamperen nadien, maar de lichte stress die zich van ons meester maakt nu ons vertrek naar Zuid-Afrika nadert (27 augustus!), heeft ons doen besluiten dat er nog veel werk thuis ligt te lachen om in alle schoonheid, humhum, te kunnen vertrekken. We hebben wel bevestiging gekregen over ons huis daar, en dat klinkt niet minder dan paradijselijk. Maar het reisgestoef spat al van alle facebookpagina's dat ik er zelf geen schepje bovenop wil doen.

Thelma blijft last hebben van haar eigen opgroeien, maar de crises beperken zich voorlopig tot één aanval per dag. Onze creativiteit vaart er wel bij! 't Blijven de klassieke 'Thelma wil niet, Thelma wil wél': ook al vraag je drie keer of ze het appelsapje niet meer hoeft, net nadat je het zelf uit praktische overwegingen hebt opgedronken, is de wereld te klein voor zoveel onrecht. En probeer maar eens iets te herstellen aan een opgedronken appelsapje als je in een auto zit zónder extra appelsapjes!

Of een tuut tevoorschijn toveren die je 's ochtends in de vuilnisbak hebt gegooid, omdat je uiteindelijk toch nog een minder beproefd exemplaar hebt aangeschaft. Een gele tuut, aaargh, terwijl de vorige groen was. Een nieuwe dan nog, zo proper en hygiënisch, nee toch. En met een lief kikkertje op, aaargh, weg ermee, ook al is het exact dezelfde maat van hetzelfde merk als alle vorige ...

Opgroeien is lastig, dat vind zelfs een drieëndertigjarige nog, dus wat zou ik het haar kwalijk nemen? Zeker als de crises ook afgewisseld worden met sporadische knuffelsessies, een handje op mijn kaak, gewoel door mijn haar, een allesversmeltende blik. Hartje mijn kleintje.

Thelmataal (12): 1 2 3

Thelma was een schatje vandaag. We zijn na haar ellenlange middagdut naar Batabang afgezakt en ze was een modelpeuter. Nieuwsgierig, blij, sociaal, babbelachtig en content met het minste. 't Was zo fijn dat ik me even permitteer om over haar kleine identiteitscrises van de laatste dagen te schrijven. Wat er in haar hoofdje omgaat, weet ik niet precies, maar dat ze haar eigen weg zoekt, is zeker.

Vrijdag was Bernard bij zijn ouders en had hij zitten stoefen over hoe graag Thelma wel niet in de fietskar zit. Tarara, toen hij haar 's avonds weer wou meenemen, was ze met geen stokken in de kar te krijgen. Trucjes, streng eisen, boos worden, in de hoek, afspraken, beloftes, niets hielp. Het enige wat erop zat, was te voet gaan, of mij opbellen zodat ik met de fiets en het kinderstoeltje ter hulp kon snellen. Wat ik ook gedaan heb ...

Zaterdag van 't zelfde. Ik ging haar na een nachtje Gentse Feesten ophalen bij mijn ouders en ze wou NIET in de autostoel. Niet, niet, niet. 'Temma wil nie, è?', zegt ze dan lief. Tot ze bij een volgende poging weer krijsend weerstand biedt. Bernard had me geleerd dat hij dan gewoon wacht tot zij het wachten beu is en haar ondertussen uitlegt dat ze niet kunnen vertrekken als ze niet in de stoel zit. Simpeler kan het niet.

Ik heb hetzelfde geprobeerd en deed alsof ik ondertussen een dutje deed, tot ze zelf in de stoel zou kruipen. Gelukt, zo leek het op het eerste gezicht, tot ik haar gordels vast wou klikken. Opnieuw een scène tot en met, tot twee keer toe. En toen schoot me iets te binnen. Het simpelste trucje ever: tellen. 'Thelma, ik tel tot drie' en hups, ze zat in de stoel. 'Thelma, ik tel tot drie' en hups, de gordels zaten klikvast.

We moeten nu alleen zorgen dat het trucje niet devalueert door overmatig gebruik, want bij de 'hapje-voor-Pablo'-truc van de laatste weken, zei ze gisteren: 'Temma niet hapje-Pablo-Willeke, Temma nie hapje-oma-opa-mama-papa-Louise-pepeSam-tanteLien!'.

Summertime

Ooit, in een ver verleden, was het zomer. Dan trok Thelma haar UV-bestendig pakkie aan, deed ze haar watersandaaltjes om en nam ze een zwemmer in de hand. Good times!

Summertime!

Thelmataal (11): Twie jaar

'Temma twie jaar', zei ze stoer, met haar duim en wijsvinger in de lucht. 'Temma twie jaar', toen twee jongens van amper drie op de speeltuin riepen dat ze een vuile kaka was. Het raakte haar niet, want er was nog geen krul op haar kleine hoofdje dat eraan dacht dat het eventueel over haar kon gaan. En daarbij, 'Temma twie jaar', wie doet haar wat?

Ze is twee geworden, onze kleine meid met haar honderden woorden, haar schuine kopje, de vragen die zo mooi de hoogte in schieten. 'Papa beetje koffie?' in haar gloednieuwe keukentje. 'Beetje mek ebij, ook-e-beetje suiker in?' En hoe ze spontaan de vaat deed aan dat kleine aanrecht: kopjes in de spoelbak, kraan opendraaien en soppen maar. Handelingen die ik haar nog nooit heb zien doen. Aandoenlijk, in al haar oeverloze schattigheid.

'Amai!', 'spesjaal!', 'kijk nu!', 'leuk è!' becommentarieert ze haar wereld. 'Mamatjeuh?', 'wa-bén jeuh?', 'kom-e-keer!' of 'Temma sool eweest', als ze even met haar fietsje de woonkamer uitgereden is om in de keuken weer tevoorschijn te komen. 'Papa nie slangetje beetje op-e-buik Temma', als Bernard haar plaagt met een plastieken duizendpoot. 'Kijk maar, Temma beetje pijn edaan e-tafel è', als ze zachtjes tegen de tafel is gebotst.

Hoe perfect ze woorden zegt als 'fotodokter' uit het boek dat ze kreeg in het ziekenhuis, 'kruimeltjes' of 'eland', en hoezeer ze volhardt in 'tsjoebamme' voor boterham, 'wakajaja' voor vrachtwagen, 'tuwant' voor olifant en 'pape chute' voor tanden poetsen. Haar driftbuien, haar willetje, haar zelfverzonnen liedjes, haar oeverloze empathie ... Binnenkort eet ik haar op.

Vakantie

Onze onthaalmoeder is vandaag naar Mauritius vertrokken en Thelma heeft dus een maand vakantie. Ik moet nog twee weken werken, dus het is exclusieve papatijd voor Thelma. Niet te onderschatten, twee weken in je uppie een peuter enterainen, maar als we op vandaag afgaan, was het alvast bijzonder geslaagd. De patatjes waren niet echt een giller, maar dat is meestal zo de laatste tijd. Het dutje en de fruitsla waren wel heel welkom en het blitzbezoek bij Willeke was ook een voltreffer.

Tijdens haar slaapje heeft Bernard als volleerde huisman verse soep en een mediterraanse ovenschotel gemaakt, en vooraf is hij met haar inkopen gaan doen, dus het was heerlijk thuiskomen. Thelma heeft zich weer eens van haar beste kant laten zien, dus haar contraire fase is misschien weer even snel voorbij als die gekomen is (hoop doet leven). Ze vraagt nu 's morgens niet alleen: 'Goed geslaapt, papa? Goed geslaapt, mama?', maar ook sinds kort: 'Goed gedroomd, papa? Goed gedroomd, mama?'

En Bernard gaat de uitdaging aan om haar helemaal zindelijk te krijgen de volgende weken. Pamper uit, onderbroekje aan en een hele stapel broekjes die desgewenst 's avonds de wasmachine in vliegen. Ben heel benieuwd! Waarschijnlijk is het nu de korte pijn en doorbijten geblazen en moeten we haar voor de duidelijkheid ook geen pamper meer aandoen als we op stap gaan, al heb ik daar nog mijn twijfels over. Potje telkens meenemen of veel buiten op stap gaan en haar poepje in de wind laten waaien in hoge nood? Of voorkruipen als het echt heel dringend is?

Thelmataal (10): Contrair

Olala, de peuterpuberteit heeft zich doorgezet. Een hele tijd geleden had Thelma ook al wat last van de grenzen waar een peuter tegenaan botst, maar nu is het menens. Na haar geweldige ja-fase en haar ik-test-traag-uit-waar-de-grens-ligt-fase zitten we nu ongetwijfeld in de nee-fase. Die soms geruisloos overgaat in de ja/nee-fase: als ze maar contrair kan zijn!

'Temma nie soep!' en dat honderd keer herhalen als een mantra die haar in een colèrige trance brengt, met tranen en snottebellen en de hik, ook al zeggen wij dat soep niet hoeft en bieden we iets anders aan (dan is het plots 'Temma wel soep!', ogenblikkelijk gevolgd door 'Temma nie soep!'). De kom soep blijft in de buurt, want we weten dat ze vaak toch overstag gaat en de soep gretig naar binnen smikkelt na het eerste hapje. Desnoods tussen de hagelslag, a.k.a. 'slamuisjes', door.

Ik noem dat eerste hapje tegenwoordig het Pablo-hapje, want ze laat haar koppigheid meestal even varen als ik vraag: 'Een hapje voor Pablo?' en zij dan in opperste vervoering even haar kwellingen vergeet. Daarna volgen, als het goed gaat, nog het Willeke-hapje, het oma-hapje, het opa-hapje, het pepe-Sam-hapje, het papa-hapje maar niet het mama-hapje, het Ramon-hapje, het Louise-hapje, het Mira-hapje, u kent het wel.

Ze is niet voor enige rede vatbaar als ze zo'n peutercrisis krijgt. Laat zich op de grond zakken, rolt heen en weer, roept alle peutergoden aan, strekt zich als een plank in je armen, wil zich desnoods van het verzorgingskussen gooien en huilt hartverscheurend. Supermarktscènes dus. Niets helpt, behalve laten uitrazen, maar het ging telkens zo crescendo dat een van ons tweeën toch spontaan ingreep. Of probeerde.

Haar stevig vastnemen en zachtjes wiegen helpt niet. Een liedje zingen helpt niet. Tegen haar praten helpt niet. Uitleg wil ze hoegenaamd niet horen, ook al weet ik dat ze die zou begrijpen. In de hoek al helemaal niet, daar beginnen we zelfs niet aan. In de gang vind ik te zielig. Radicaal afleiden, genre 'oh kijk daar!', is het enige wat helpt, maar ik vraag me af hoelang dat gaat duren ... Ik kijk al uit naar de waarom-fase!

Gisterenavond was het omdat we haar windpokken wilden aanstippen, ervoor omdat Bernard vond dat ze al te veel choco had gegeten 's ochtends en het tijd was voor soep, vanavond omdat ik haar wou wassen en haar pyjama wou aantrekken, daarna ook even omdat ze op het potje moest voor haar dagelijkse knol die ongetwijfeld stond te dringen, en zo gaat het maar door. 't Ging ook van 'nie oma opa' toen we haar gisteren afzetten bij mijn ouders, van 'nie Pasja' toen we naar de onthaalmoeder reden.

Ze is natuurlijk ook een beetje uit de haak door haar windpokken en haar onderbroken nachten, maar al bij al vallen haar windpokken erg goed mee. Een tiental op haar hoofd, en op haar gezicht een aantal bovenaan, onderaan, kleintjes rond haar neusje en oren. Ook een tiental op haar poep, wat op haar rug, vier op haar handjes ... Niet zoals de horrorverhalen van kindjes die bezaaid zijn tot op hun gehemelte, tong en voetjes toe.

En ze kan ook zo ontzettend empathisch zijn voor haar leeftijd. Ze kan met grote ogen zeggen 'Baby weent' als er een kleintje huilt of 'vogetjes nat ewordet' (= geworden) als het regent. Ze zegt 'papa top!' (stop) en daarna 'mama top!' als we discussiëren aan tafel, maar ze gaat ook verder. Donderdag zat ze met mijn moeder in de zetel toen mijn moeder vroeg: 'zit je gemakkelijk?' en Thelma antwoordde: 'Oma ook emakkelijk?' Of 's ochtends, out of the blue: 'Papa goed geslaapt?'

En 's avonds van 't zelfde aan tafel: 'mama lekker?', 'pepe Sam lekker?', 'papa lekker?', 'opa lekker?', 'oma lekker?', 'Tante Lien lekker?' En ze zegt ook plots lief-vragend 'mamaatjeuh' en 'papaatjeuh', naar analogie van 'Thelmaatje'. Geweldig vind ik dat, zo'n zichzelf-opvoedend kind. Ze zegt haast elke keer spontaan 'dank u' als ze iets krijgt van ons, ook al hebben we haar dat niet aangeleerd. Alleen die anger management, die moet ze nog wat beter onder de knie krijgen.

Hypochonder

Ik dus. Ik heb nog drie windpokken-in-wording gespot op mijn buik, ik heb nog talloze ogenschijnlijke windpokken-in-spe gevonden op mijn rug, maar ik kan mezelf officieel windpokkenvrij verklaren, want behalve psychosomatische jeuk en rode vlekken voor mijn ogen was er uiteindelijk toch niet echt iets te zien. Houden zo!

Onze pasfoto's zijn dus eindelijk genomen, mijn reispas is aangevraagd, Bernards nieuwe identiteitskaart is aangevraagd want die zou verlopen in oktober, en zodra hij nu een 'attest verlies' te pakken heeft bij de politie, kan hij zijn reispas ook aanvragen. De pasfoto's voor de reispas van Thelma zijn begrijpelijkerwijs weer eventjes uitgesteld ...