Wereldreis

Thelma is vandaag, als kersvers zesmaanderke, voor het eerst naar de onthaalmoeder geweest, na haar novembermaand bij oma en haar decembermaand bij papa. In de fietskar langs het water, over de spoorbrug, even door de Wiedauwkaai en aangekomen. Moeder, vader en Thelma, want geen van de drie kon het alleen. Dachten ze.

De zes andere kindjes waren ook al present: haar eerste vriendinnetje Mira, een zevenmaanderke dat ze al ontmoet had toen ze een uurtje ging wennen, haar negenmaandig vriendje-to-be Ramon, en dan vier hele grote kinderen van zéker al twee jaar, of toch ongeveer. Ze gaan in maart en september per twee naar de kleuterklas, dus dan zit het trio Thelma-Mira-Ramon meteen bij de allergrootsten. En dan zijn er geen reuzekinderen meer die voortdurend proberen een tuut in haar mond te stoppen.

Ze heeft goed geslapen, zeer goed gegeten, weinig gedronken, twee keer kaka gedaan (for the record), en er stond ook 'zeer flink' in haar heen-en-weerboekje. Olé. De onthaalmoeder wil zelfs met onze herbruikbare luiers werken. Als dat niet nog meer goed nieuws is! Zelf had ik het toch wel wat moeilijk, sissy die ik ben geworden, maar toen Bernard en ik haar door het raam nieuwsgierig zagen kijken vanuit haar wippertje waren we gerustgesteld. Ik heb het me 's ochtends moeten voorstellen als een jaar buitenland op haar achttiende of een wereldreis na haar studies, maar dan voor mini's, en dan was het een stuk makkelijker om haar achter te laten in een wereld zonder mama, papa, oma of opa, zonder bekend bed, met ander eten en veel vreemde mensen.

Ik vond het zelf grappig en wat aandoenlijk toen mijn stoere moeder haar tranen niet kon bedwingen toen ze me in Newcastle achterliet op mijn twintigste, maar ik weet nu dat de geschiedenis zich met de minste moeite zou herhalen.