dinsdag 22 februari 2011

Op kot

Van de voorbije Beba-nachten heeft Thelma er ongeveer vier echt doorgeslapen. De eerste maandag was het een klein concert, zo'n anderhalf uur, en heeft dochter vader weer op de bank doen slapen om hand in hand met moeder in slaap te vallen. De dinsdag erna was zalig, want we hebben acht uur aan een stuk geslapen. Hoe lang was dat niet geleden? Op woensdag weer een korte tuutinterventie, maar dat is maar even uit bed en meteen erna weer in dromenland. Een puntje waar we later nog aan gaan werken! Donderdag heeft ze volgens mij ook vlot een slaapsprintje getrokken, maar op vrijdag was er iets loos: roepen, wenen, paniek, om God-weet-wat.

Zaterdag ging ze logeren bij oma en opa en heeft ze twee keer om haar tuut geroepen. Oma is dan maar in het logeerbed gekropen, en Thelma heeft haar om zes uur zover gekregen om de eerste fles van de dag te geven. Ze hebben wel weer doorgeslapen tot een uur of negen. Zondagnacht was oké, behalve weer die tuut, maar kom, daar spreken we voorlopig niet meer over.

En dan gisterennacht, wat was me dat? Van half drie tot half vijf ontroostbaar, ondanks de fles van vieren die ze gulzig leeggetutterd heeft, omdat vader noch moeder hun ogen nog langer konden spalken. We waren naar een concert van Absynthe Minded geweest, dus echt vroeg was het niet en we konden er niet mee lachen. Best zielig voor ons piepke natuurlijk, maar wij zijn ook niet te verwaarlozen, laat dat duidelijk zijn.

Ze was blij met het licht aan, lachte door haar tranen heen, maar zette het weer op een krijsen zodra het licht uitging. Achtmaandenangst? Krampen? Te veel gegeten bij de babysit? Of net te weinig? Late indrukken van Louises babyborrel zondag? Verstopte neus? Who knows ...

In elk geval verhuist ze vannacht naar mijn bureau, waar ze de volgende maanden tussen de boeken zal slapen. Vandaar haar geleerde blik hiernaast. Haar kamer is nog niet af, omdat we diep in onze buidel hebben moeten tasten om het dak te laten isoleren, maar het is onderhand tijd dat ze op eigen benen staat en haar eigen kot op stelten zet.

Misschien houden wij haar immers wakker met ons geadem, gelig, gefluister, geschuif, gedraai, gesnuif, gesnurk?

3 opmerkingen:

  1. heeej, met die bril op lijkt ze op de papa! dkke kussen en courage met de onderbroken nachtjes, zal wel beteren he! groetjes, sofie x

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Laat eens weten of het helpt, die verhuis? ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Voilà, een nieuwe post met alle antwoorden!

    BeantwoordenVerwijderen