Effe een spurtje trekken, denkt onze dochter. Eerste vinger, tweede vinger, ready, set, go. De snelheid waarmee ze vooruitgaat, en de snelheid waarmee alles vooruitgaat, is ongelooflijk.
Ook op het vlak van tandjes trekt ze een spurtje: ze was nogal laat en kreeg de eerste twee tandjes rond negen maanden, de volgende twee rond elf maanden, maar deze week zitten er maar liefst vier door: twee snijtanden, een hoektand en een kies! En dan zitten er beneden ook nog eens twee snijtanden te dringen. Je zou voor minder 's nachts het huis op stelten zetten, net nu mama een logée uit Spanje over de vloer heeft.
Ik had het misschien ook wel kunnen voorspellen, de combinatie treuzelen-sprinten, want ze is aan het einde van de zwangerschap eerst acht dagen knus blijven zitten, om zich dan binnen de vijf uur gezwind uit mij te wurmen.
O ja, en drie dutjes per dag is ook écht voor babies: één middagdut van een paar uur en het klokje rond van acht tot acht is meer dan genoeg als je al eens een kaarsje hebt mogen uitblazen. Anders schreeuw je gewoon de buurt bijeen en denk je pas om middernacht aan slapengaan.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten