Prioriteiten

Owla, meer dan tien dagen niets gepost! De reden is nochtans niet ver te zoeken. Ik ben vorige week acht dagen alleen met Thelma geweest omdat va-lief in Frankrijk zat, ik heb snel-snel wat werk kunnen inhalen in de vier dagen dat hij weer thuis was, en nu zit ik midden in mijn volgende acht dagen als Bewust Alleengelaten Moeder, omdat va-lief dit keer in Duitsland zit: Weimar, Berlijn en later nog eens Bonn. En dat is nog niets vergeleken met de veertien dagen BAM in oktober. Dat is gewoon een halve maand dag en nacht moeder-en-dochtertje spelen!

Moeilijk is het wel niet echt, zo alleen met z'n tweeën. Je moet alles beter plannen, altijd twee stappen op voorhand proberen te zien, maar als mama ben je dat toch al gewend, getuige het geniale postje van Kerygma. En met een babysit op tijd en stond kan moeder zich ook nog eens laven aan het nachtleven. Moeilijker wordt het wel als er ook nog een hele hoop werk op je bord belandt met de obligate deadlines. En als dochterlief dan net twee extra kiezen krijgt, naast de vier al aangekondigde nieuwkomers, en de nachten onderbroken zijn.

Ik was dus een ietsiepietsie gefrustreerd toen Bernard vorige zaterdagnacht terugkwam. Ik moest nog een doctoraat lezen en beoordelen, ik heb een artikel te herschrijven, examens op te stellen, die ook nog te verbeteren, een inleiding af te werken, drie masterproeven te becommentariëren, een lezing te schrijven, lessen voor te bereiden en ga zo maar door. Allemaal liefst binnen de week. Ik heb Thelma op zondag dus vlotjes doorgeschoven in zijn richting en ben als een bezetene werk beginnen in te halen. De dagen tussendoor waren dan ook niet de meest relaxte, maar de plicht riep.

Gelukkig wel dat ik zo'n schat van een dochter heb. Die mij doet lachen met haar streken, die zelf hardop meelacht, knipoogt, dingetjes uitvindt en boekjes bestudeert, die geniet van verse soep met  boterhamblokjes, 's morgens en 's avonds met me wil dansen. En gelukkig dat ik fantastische ouders heb, die Thelma gisteren hebben opgevangen toen ik onverwacht wou gaan volleyballen en vandaag in de bres zijn gesprongen om mij wat te laten doorwerken. En gelukkig dat ik zulke toffe buren heb, die vrijdag een BBQ organiseerden in het parkje hier rechtover zodat ik met babyfoon een beetje kon doorzakken, en lieve vrienden die me gisteren onverwacht op couscous trakteerden zodat mijn innerlijke mens ook wat input kreeg.

Het enige wat op het achterplan schuift, is de tijd voor een blogje. Maar kijk, dat is bij deze ook opgelost. De voldoening is des te groter als je als tijdelijke BAM alles klaargespeeld krijgt en nog net dat beetje tijd over hebt om van je prestaties te genieten. Maar nu eerst nog de was ophangen, een stuk tekst doorsturen, de tafel dekken en Thelma's tasje maken om morgen uitzonderlijk vroeg aan de dag te beginnen ...