Thelma stapt!

Uit gewoonte neemt ze nog altijd een vinger vast, maar ze kan het! Zeven, acht, negen stappen zonder haar evenwicht te verliezen. Om daarna wel uitgeput en trots in onze armen te vallen. Goed voor vader, die morgen voor twee weken op tournee vertrekt en bij terugkomst niet gaat moeten vaststellen dat ze helemaal zonder handjes kan stappen.

Ondertussen loop ik van huisarts naar radioloog naar huisarts naar de osteopaat om iets te laten fiksen dat sinds de bevalling pijn doet. Mijn staartbeen met name. Toen ik tijdens mijn arbeid nog thuis was om de weeën op te vangen, heb ik een enorme pijnscheut gevoeld, waarop de vroedvrouw me geruststelde dat het gewoon Thelma's hoofdje was dat passeerde. Miljaar! Gelukkig ging die pijn toen snel weer weg, en kon ik me op het echte werk concentreren.

Maar de pijn nam de laatste tijd toe. Blijkbaar kennen wel meer vrouwen dat. Een vriendin van mij had er ook last van gehad, en mijn schoonzus had ook een enorme krak gehoord tijdens haar bevalling, maar zij hebben er niets aan gedaan. Bij de eerste is het na anderhalf jaar vanzelf weggegaan, de tweede leert er zo goed als het kan mee leven.

Mijn eerste idee was dus ook om het nog even af te wachten. Het zag er echter niet naar uit dat het over een drietal maanden vanzelf zou weggaan, dus ging ik toch maar naar de huisarts. Die voelde zelfs niet eens waar mijn staartbeentje zat en dacht dat het naar binnen was gericht. Zeker geen gevolg van de bevalling dus, want dan zou het naar buiten staan. Wat wel kon, is dat ik ooit mijn staartbeen heb ontwricht en dat mijn lieve Thelma bij de bevalling de ligamenten heeft beschadigd.

Wanneer ik dat staartbeen ooit kan hebben ontwricht, weet ik wel: twintig jaar geleden ben ik met een vriendinnetje gaan muurklimmen, en koppig als ik was heb ik zo lang mogelijk mijn romp en benen in een hoek van 90° laten staan bij het afdalen. Tot ik tien centimeter boven de vloer hing en mijn vriendin me voor de grap liet vallen door de touwen los te laten ... Niet hoog, maar wel heel pijnlijk. Maar kennelijk niet zo pijnlijk, toch niet langdurig, om toen een hele reeks dokters af te lopen.

Wel een plausibel verhaal als je 't mij vraagt: vallen in zithouding en daar een ontwricht staartbeen aan overhouden. Maar toch voor alle zekerheid naar de radioloog, aldus de huisarts. De radioloog schrok van de beelden en zei dat mijn ligamenten waarschijnlijk ooit gescheurd zijn, min of meer zijn vastgegroeid en dan weer onzacht uitgerekt zijn bij de bevalling.

Dus weer met de foto's naar de huisarts, die ook best schrok en zich afvroeg waarom ik zolang had gewacht om te komen: je kon gewoon zien dat het wel pijn moest doen. Hij wou eerst een second opinion bij een chirurg, maar zei ook dat er misschien een pin in moest, of dat het misschien wel verwijderd kon worden, aangezien je dat eigenlijk toch niet nodig hebt, zo'n voorhistorisch uitsteeksel.

Maar de geconsulteerde chirurg was daar helemaal niet voor te vinden: het blijft tenslotte het einde van je ruggengraat, er komen heel wat zenuwen in uit, en allerlei spieren hangen eraan vast. De osteopaat dan maar, die vandaag zag dat mijn staartbeen niet louter ontwricht was, maar gewoon ooit in tweeën gebroken.

Hij heeft het dus ook niet op zijn plaats kunnen duwen, maar probeert het wel weer mobiel te krijgen. Hij was ook niet te vinden voor een operatie, tenzij er echt niets anders op zat, maar hij had er geen goeie ervaringen mee en het littekenweefsel zou enkel tot complicaties leiden ... Weg mijn stoer verhaal van de pin in het staartbeen (gelukkig maar).

De huisarts had gezegd dat ik het een keer zonder verdoving moest ondergaan als test (wel met Dafalgan van 1 g een uur op voorhand), en dat ik plaatselijke verdoving zou krijgen als het zonder verdoving niet lukte. Maar om een lang verhaal kort te maken: mijn grote schrik voor oeverloos veel pijn is voorbarig gebleken.

Met een Dafalgan ging het zonder enig probleem. Net zoals bij de bevalling: vrezen dat het veel pijn zou doen en dan uiteindelijk opgelucht ademhalen. Nu alleen maar hopen dat de nawerkingen niet zoveel last veroorzaken als toen in de kraamkliniek, want dat was toch wel meer dan doorbijten. Volgende week op controle en hopen dat het beentje zich in al zijn hernieuwde mobiliteit staande heeft gehouden.