Mei

Ik zal me moeten haasten om nog een blogje te posten in mei, of er staat niets nieuws meer deze maand! Nonde, nonde. Niet dat ik me het niet voorneem, niet dat ik niet over van alles nadenk dat hier perfect zou staan, maar wanneer deed ik dat ook alweer in mijn pre-Zuid-Afrika-tijdperk? In elk geval niet tussen de soep en de patatten, niet op het werk, niet als ik uitging, niet als ik ging sporten, niet als ik dringend nog een artikel moest afwerken ... Dat Lies geschreven had dat ik de laatste Zuid-Afrikaanse verhalen ook gewoon kon laten voorbijwaaien, en dat ik mezelf had voorgenomen wat minder te moeten moeten, was natuurlijk ook niet echt een stimulans. Maar ik ben blij, voor de rest.

Laat me even samenvatten: de eerste maand dat we terug waren, bestond uit verhuizen, uitpakken, family time, vrienden terugzien, Thelma's school leren kennen en een bureau aan de andere kant van de wereld inruilen voor een bureau hier. Zelfde werk, maar wel weer lesgeven (fijn!), masterproefstudenten ontmoeten, veel bijkletsen in de pauzes en tijdens trapgesprekken, en 's avonds lekker thuis cocoonen met een wintersjaal-in-wording. Het was er ook het weer voor ... Ik kon me echt nog niet oppakken om op een koude winteravond nog eens de stad in te trekken, cultuur tot mij te nemen of te gaan sporten. Een mooie erfenis van die vele zomeravonden na elkaar waarop we gewoon op ons terras zaten, babbeltje sloegen, wijntje dronken en genoten van het simpele leven -- dat ook goed was.

De tweede maand was administratie van de bovenste plank: kadastertoestanden, BTW-aangifte, allerlei formulieren voor de belastingen opsnorren en een papiermolen doen draaien voor een belachelijke terugbetaling van een belachelijke muggenbeet waarop ik redelijk fel had gereageerd. Maar een reisbijstandsverzekering die 380 euro kost en die niets terugbetaalt als je niet eerst belt voor een dossiernummer bij een afgebroken tand, die wil je toch wel 50 euro ontfutselen om die mug te bedanken ... En verder was het ook tijd om weer eens met wat sport te beginnen (NIA! Dank u, Lies!), om het Gentse nachtleven weer te ontdekken (dank u, ouders, voor de logeerpartijtjes van Thelma), vrienden uit te nodigen, een tripje Frankrijk te plannen.

En nu zijn we bijna drie maanden terug ... Ik moet dringend een financieel verslag opsturen en een beschrijving van mijn activiteiten in Potch, ik heb het beste artikel uit mijn carrière geschreven, ik wil de foto's uit Zuid-Afrika verwerken of publiceren, ik ben op weekend geweest met een hoop beste vrienden, ik ben wat aan het solliciteren want mijn contract loopt eind dit jaar af, ik ben nog steeds mijn eerste roman in het Afrikaans aan het lezen, en ik heb mensen teruggezien die ik in Potchefstroom heb leren kennen. Zo wijs! Ik kijk met zoveel voldoening terug op ons verblijf daar. En ik moet dringend skypen, want facebook alleen is toch ook maar een illusie van contact houden.

Het gekke was dat ons verblijf meteen bij thuiskomst al iets uit het verleden bleek, zelfs uit een ver verleden. Wellicht door de geruisloze seizoenswissel in het vliegtuig en de strenge winter in maart. En april. En mei. Weer waarover we overigens niet gezaagd hebben, want we hadden niet te klagen, al kon ik een occasionele grmbl vlak voor een fietsrit niet altijd onderdrukken. Grappig wel dat ik dacht dat Thelma vrijwel meteen haar sandalen en shortjes weer zou kunnen dragen, omdat het in België toch lente werd ... 't Is nu wel extreem, maar ik was vergeten dat er ook zoiets bestond als temperatuurschommelingen in lente en zomer. Ik was dus maar wat blij dat mijn moeder een pakketje winterkleren in een grotere maat had klaargelegd ...

Heimwee hebben we niet, aanpassingsmoeilijkheden hebben we ook niet (daarvoor was ons verblijf wellicht te kort), maar we willen ondertussen toch wel eens terug ... 'Ik ben niet onblij', zei ik aan al wie vroeg of ik blij was om terug te zijn. Blij om de entourage terug te zien, blij in ons eigen huis, maar 't mocht gerust ook langer duren. Of opnieuw beginnen ... Onze Zuid-Afrikaanse vrienden lijken mentaal maar op een uurtje rijden afstand te wonen, zeker voor Thelma, maar het tegendeel is natuurlijk waar. Het zijn minstens twaalf uren, de kerosine staat niet bepaald in de aanbieding, om van die voetafdruk nog maar te zwijgen ... Maar zes maanden zomer is een onbeschrijfelijke luxe: zon is altijd tof. Ongelooflijk wat dat doet met je humeur, met je kijk op het leven, met je ochtendritueel ... 'In België dis altijd koud', zegt Thelma. En ik kan haar voorlopig niet  overtuigen van het tegendeel ...