Drie!

Thelma was jarig vandaag, voor de derde keer al. Mijn allerliefste, allerfelste, allerschattigste, allereigenzinnigste dottie, mijn zoetje, mijn schatje. We hebben weer af en toe ruzie de laatste tijd, omdat ze niet wil luisteren en altijd maar haar eigen zin wil, maar we maken dat goed met knuffels en nieuwe afspraken en nieuwe ideeën. 'Voor wat hoort wat' lukt bij haar nog steeds niet (zo neoliberaal ook, geef toe), maar bij voorbaat wat vrijheid toestaan en dan rekenen op haar trots en eigengereidheid, lukt meestal wel.

'En nu moet je weg!', zei ze vanmorgen na drie huilbuien, zes afscheidskussen en zes drukkies. Ze wou niet jarig zijn, ze was nog geen drie, ze wou geen kroon, maar haar ogen hadden geblonken bij het ontwaken toen ik zei welke dag het was. Ze wou het kleedje aandoen dat ze zelf had gekocht, haar nieuwe gele sandalen, ze at smakelijk haar All-bran op, maar vond haar sandalen plotseling toch niet zo fantastisch meer toen ze na drie pitstops blonk van de zonnecrème en het echt-echt-echt wel tijd was om te vertrekken.

Ze trippelde door de gang van de school toen Anneke voor haar 'Happy Birthday' zong, maar vond het plotseling toch niet zo'n goed idee dat ik wegging. Het had thuis fel gebotst toen ze zelfbewust treuzelmanoeuvre 13, 14 en 15 had ingezet. Ik had haar daarop eens echt streng aangekeken, vermanende vinger incluis, m'n stem gevoelig verheven, gezegd dat ik te laat zou komen op een belangrijke afspraak, gedaan alsof ik vertrok, tot ik een paniekerig schreeuwend kindje mocht opvangen dat plotseling mak als een lammetje was. En ik mijn oude regel weer opnam om nooit te roepen tegen mijn kind.

Bij het afscheid op school kwamen de emoties blijkbaar terug en heb ik de regel doorbroken dat de juf het schreeuwende kindje overneemt en de moeder quasi-harteloos maar met dichtgeknepen ogen haar weg verderzet. Ik ben teruggegaan, ging op mijn knieën zitten met haar handen in de mijne, en heb nog eens heel rustig het verloop van de dag geschetst, dat ze haar vrienden mocht trakteren, dat ik haar vroeger zou komen halen, dat we 's avonds nog zouden vieren met bezoek, en dat ze -- prachtingeving -- haar leeuwtje Rudi voor een keer eens uit haar rugzak mocht halen. 'En nu moet je weg!', zei ze, en dat deed ik.

Hoe feller haar buien, hoe hechter haar knuffels ... De knuffelsessies zijn eindelijk ingetreden. Ze ontvangt nog steeds het liefst haar afscheidskussen op haar hoofd of op een hoofs aangeboden wang, maar ze knuffelt ons af en toe plat (zeker als we er een uitdaging van maken), laat zich soms zachtjes gaan in mijn armen, probeert hier en daar eens een extra minuutje knuffeltijd af te snoepen, duwt mijn hand niet altijd weg als ik over haar koppie streel. Ze wil dat ik aan haar bed zit 's avonds, en ik zie haar ogen dichtvallen. Ik kijk in haar ogen, zij in de mijne, en we weten dat het goed is.