NIPT

En toen koos ik dus voor NIPT, de Niet-Invasieve Prenatale Test die een punctie vervangt. Waarom weet ik niet echt. Ik ben 36 en Bernard 45, maar een echt risico is dat niet bij een tweede kind. Gewoon omdat het kan? En omdat het 99,8% zekerheid geeft? Al is ook dat relatief, want je moet een papier ondertekenen dat je goed beseft dat niet het hele DNA van je ongeboren kleintje wordt ontrold, maar alleen die drie chromosomatische afwijkingen. En het geslacht, als je dat wil.

We kozen 'ja' omdat we geen echt tegenargument hadden, en de nieuwe gynaecologe vond het ook geen slecht idee nu die test er was, vandaar. Maar ... Wat meer zekerheid moest bieden, heeft tot vandaag net minder zekerheid geboden. De eerste bloedafname gebeurde op een doordeweekse donderdag op 11,5 weken. Zes dagen later kreeg ik een telefoontje dat er niet genoeg foetale cellen in het staal zaten. Geen nood, gebeurt wel vaker, en ik ging die woensdag meteen terug voor een tweede staal, op 12,5 weken.

De resultaten laten normaal gezien zo'n 2 à 3 weken op zich wachten. Twee weken na het tweede bloedstaal vergat ik te bellen, ook al had mijn lief me daar nog lief aan herinnerd. Maar ja, 2 à 3 weken zijn tot nader order nog altijd meer dan twee weken, dus ik zou wel ergens tussen de 2 à 3 weken even bellen, en verwachtte eigenlijk zelf een telefoontje van de gynaecologe in de tussentijd. Ondertussen was ik dus een goeie 15 weken ver.

Op exact drie weken dacht ik eraan om zelf toch eens te bellen. Bleek dat mijn gynaecologe net sinds een dag of zes op reis was, en dat nog voor iets meer dan twee weken ... Dat zou de teller op 17 weken brengen, wat ik toch wel wat veel vond. Ik belde dus naar het ziekenhuis of daar geen resultaten waren aangekomen. Nee dus, want ik had het bloedstaal in de privépraktijk afgeleverd. Ik kon eens proberen bij een van de twee gynaecologen die mijn gynaecologe verving, je wist maar nooit.

Na twee dagen kon ik de vervangende gynaecologe bereiken. De secretaresse kon me ook daar verzekeren dat ze niets had ontvangen. Om het wachten wat te verzachten, raadde ze me aan om rechtstreeks naar het UZ te bellen en te vragen om de resultaten nog eens door te sturen naar het thuisadres van de vervangster. Zo gezegd, zo gedaan. Helaas belde ik op een vrijdag en was de post net weg. Ze zou het meteen in orde brengen en op maandag met de post meegeven. We klokken af op 16 weken.

Als de post haar werk correct deed en de brief vertrok op maandag, zou die op dinsdag aankomen. Ik kon meteen ook dinsdag bellen, en wat bleek: het UZ had geen staal. Geen staal. Huh? Zouden ze nu weer te weinig staal gehad hebben en me dit keer niet hebben gebeld? Zou mijn staal verloren zijn gegaan? De secretaresse kon me niet veel meer aanraden dan bij mijn eigen gynaecologe ten rade te gaan en ze kon me wel al melden dat die laatste al op vrijdag bereikbaar was in het ziekenhuis. Nog drie keer slapen dus.

Dat was echt typisch ik: ervan uitgaan dat alles wel in orde is en dus niet op exact twee weken bellen, toen mijn gynaecologe blijkbaar aan haar laatste werkdag bezig was, maar gewoon nog even aanmodderen. Ik begon me nu toch echt een beetje zorgen te maken. Ik ben meestal de kalmte zelve, maar het zou toch eens ... Stel dat die resultaten niet goed waren, of dat het staal effectief verloren was, dan zouden er weer twee à drie weken bijkomen. En als ik dan nog voor een onderbreking moest kiezen, dan zat ik al op 19 weken. En was ik bovendien op reis, wat de teller op 20 à 21 bracht. En dan nog een verplichte punctie, en weer twee weken wachten op resultaten ...

Nu ja, vooruitlopen had geen zin, en wanhopen nog minder, en er zat niets anders op dan gewoon nog een paar dagen te wachten en dan uitleg te vragen. De telefoon van de afdeling gynaecologie leek wel de hele voormiddag bezet of onderbemand, maar uiteindelijk kon ik toch iemand bereiken. Die kon me vriendelijk melden dat mijn gynaecologe daar inderdaad was geweest, maar ondertussen alweer naar huis vertrokken was. Ik kon dus het best naar de privépraktijk bellen. Maar daar stond natuurlijk nog steeds het antwoordapparaat met de out of office klaar!

Nog een dag wachten ging niet lukken, en ik bedacht me ineens dat ik via-via het e-mailadres had van mijn gynaecologe. Ik heb het hele relaas dus per mail uit de doeken gedaan en kreeg een uur later al telefoon. Dat het labo waarnaar het staal wordt opgestuurd voordat het naar het UZ gaat in eerste instantie ook van niets wist. Dat mijn gynaecologe erop had aangedrongen om toch nog eens goed te zoeken en dat ze dan uiteindelijk een buisje gevonden hadden op mijn naam. Dat het andere buisje blijkbaar naar Frankrijk was gestuurd, omdat ze niet alleen met het UZ maar ook met een Frans ziekenhuis samenwerken ...

Ik vroeg of dat staal nog bruikbaar zou zijn, maar ik kon al bevroeden van niet. Mijn gynaecologe was er het hart van in. Ze had dat nog nooit meegemaakt. Ze liet de resultaten ook altijd naar de patiënte zelf sturen als ze in die periode op reis was, maar aangezien ze mijn resultaten de dag voor haar verlof nog verwachtte, had ze dat in mijn geval niet gevraagd. Dat die brief er niet was de dag voor haar verlof, had natuurlijk ook geen belletje doen rinkelen, en de rest van de saga staat hierboven beschreven ... Er zat dus ook volgens haar niets anders op dan een nieuw staal af te staan.

Ik zou de dag nadien meteen langsgaan, maar de tijd werd wat krap (typisch ik) en ik belde voor ik vertrok (slim). De secretaresse zei me dat ik helemaal niet zelf hoefde te komen: het labo zou de week nadien aan huis komen om het goed te maken. Ook goed. Ze zouden me zelf bellen voor een afspraak. Nog beter. Maar aangezien ik maandagnamiddag nog steeds geen telefoon had gekregen en dinsdag de nationale feestdag was en ik vrijdag al op reis vertrok, belde ik maar zelf. Een afspraak op woensdag ging niet meer, maar donderdag kon wel nog. Donderdag dus. Bijna achttien weken.

Mijn lief vond donderdag te laat. Wat als er nog iets tussenkwam? Hij had gelijk en ik belde dus of ik toch niet zelf kon komen. Geen probleem, maar niet op maandag, want op dinsdag is er geen post. Ook niet op dinsdag, want nationale feestdag. Woensdag dus. Ik moest in de buurt zijn, maar de tijd werd wat krap (typisch ik), dus ik heb het dan toch maar op donderdag gehouden. Ik lag nog maar een paar uur in bed, want Gentse feesten, ah ja, maar ik heb toch maar mooi een alcoholloos staal afgestaan.

En morgen zijn er dus opnieuw twee weken gepasseerd en ben ik bijna twintig weken ver. En als alles goed gaat, haha, krijg ik een mailtje (!) met de resultaten. Dat we dat in deze postmoderne tijden nog mogen meemaken! En dan hoop ik maar dat alles in orde blijkt ... En dan kunnen we hier in de Provence misschien nog eentje drinken op dat jongetje/meisje (schrappen wat niet past) van twintig weken oud. Als dat niet NIPT is.

Thelmataal (31)

• Ik zie, ik zie ... wat jij niet ziet, en het is: een papa!
• Maar mama, 'Billie' is toch een rare naam ... Je hebt 'bil' en dan 'ie' erbij. En wij hebben een bil! Wij hebben dat!
• (ik:) Wat vind je mooie namen? (Thelma:) Kaka, Bambi, Roodkapje.
• Maar mama, is dat niet vervelend, superheld zijn? Zo met dat touwtje rond je nek?
• Ik voel mij zo'n beetje 's morgens.
• Haha, Studio In Pizza!
• Mijn leven wordt altijd maar erger! (ze valt de hele tijd op dezelfde knie)
• Mijn mama is niet zwanger! (tegen de kapster bij Fred & Ginger, toen ze nog niet mocht vertellen dat ik zwanger was)
• Er zit geen baby in mijn mama haar buik! (tegen Anneke van de opvang)
• Als ik een baby in mijn buik zou hebben, zou ik de sla vijf keer wassen!
• (wijst dwingend naar de aardbeien:) Gezond voor de baby!
• Mag jij dat wel drinken, koffie?
• Maar jij mag blijven zitten hoor, met die baby in je buik!
• (ik:) Wil jij dat doen? (Thelma:) Jaa, zeker, omdat jij zwanger bent!
• Als jullie uit elkaar gaan, ga ik bij mama wonen, want met al dat gezeur bij papa ... (haar eigen gezeur waar Bernard niet tegen kan)
• Ik zie helemaal dwazig! (met Bernards bril op)
• (ik:) Wat vind je een mooie naam voor een jongen? (Thelma:) Hans.

Vijf!

En toen werd mijn dochter vijf! En kreeg ze vier feestjes! Ze heeft samen met drie andere juli-jarigen een ontbijt gegeven in de klas, vierde afgelopen zondag feest met de familie, kreeg moeder zover om op haar verjaardag naar Plopsaland te gaan en nodigde vandaag vijf vriendjes uit om een waterpistolengevecht te houden in de tuin, waterballonnen van de wasdraad te prikken, wat muffins, bananen en ijs te eten en heel veel te spelen.

En toen besloot ik ook om de draad van deze blog weer op te nemen in de toekomst. Bijna vakantie, bijna een jaar in mijn nieuwe job, helemaal ingewijd in alle vakken die door onze expertisegroep gegeven worden, met daarbovenop de stagebegeleiding, bachelorproeven en mijn rol als taalcoach ... Ik mag volgend jaar voor de volle 100% blijven en deel niet in de kaalslag waardoor het hele hoger onderwijs getroffen wordt, ik geef twee vakken minder, dus daar moet wel wat blogtijd uit te distilleren zijn!

Ik ben noodgedwongen de fakkel aan het doorgeven van het tijdschrift waarvan ik hoofdredacteur was, want het was niet meer gezellig te combineren, en al neem ik volgend academiejaar een nieuw onderzoek op voor 20%, drukker dan het voorbije anderhalf jaar kan het op professioneel vlak niet worden. Hoop ik. Want ik heb ook echt meer tijd nodig thuis ... Er komt immers ... een broertje of zusje aan voor Thelma! Lang verwacht, en al zestien weken intensief gekoesterd. Vandaar dus de buffer die ik langzaam maar zeker inbouw.

Vandaar ook: een hybride post met allerlei nieuws. En als kers op de taart, een nagelnieuw portret van mijn origineel, lief, stoer, enthousiast, bij momenten dramatisch en eigenzinnig Schoon Kind:

Thelmataal (30)

• [wiebelt met haar ballon:] 'Mijn ballon hebt er zin in!'
• [Thelma:] 'Zo zielig, er is een roodborstje tegen het raam gevlogen, en: dood. Weet je welke vogel het was?'
  [ik:] 'Een roodborstje?' [Thelma:] 'Ja, zo met rode borstjes.'
• [beeldspraak] 'Ik heb zoveel dorst, straks valt mijn keel eruit! Dan ben ik het enige meisje op school zonder kéél!'
• [de relativiteit van vier jaar zijn:] 'Vroeger had ik een goed geheugen.'
• 'Ik lust roodborstthee.'
• [nog aan het dromen:] 'Elke keer als het opstaantijd is, leer ik jou boomklimmen.'
• 'Moet ik het muzikaal heel mooi maken?'
• [metataal:] 'Vraag jij mij soms af wat ik wil zeggen?'
• [over de hoestbacterieën in haar longen:] 'Moeten die beestjes dan zelf ook hoesten?'
• [Thelma:] 'Vind jij al mijn kleren mooi?' [ik:] 'De meeste' [Thelma:] 'En de minste?'
• 'Ze spelen ijswockey.'
• [ik:] 'Zo'n mooie tekening!' [Thelma:] 'Ik heb mij geconcerteerd.'
• [man met Beatle-coupe:] 'Die lijkt op hoe de Beables eruit zien!'
• [filosofisch:] ''t Is zo donker dat ik niet meer weet wie ik ben.'
• [neptelefoongesprek; ik:] 'Wanneer spreken we dan af?'
  [Thelma:] 'Maar we zijn juist aan het afspreken!'
• 'Wat is een Hamsterdam?'
• [poëzie bij het opstaan:] 'De uil is de nacht kwijt.'

Thelma leest!

Maar het zal deze blog niet zijn ... Sjonge-jonge, wat een laag debiet de laatste tijd. Schuldig voel ik me niet, maar jammer is het wel. Al weet ik dat er beterschap komt. Mijn nieuwe job neemt nu al mijn tijd, de rest probeer ik aan Thelma en Bernard te besteden, ik ben weer 10% gastprof aan de UGent, nog hoofdredacteur van een tijdschrift en wil het liefst ook af en toe eens volleyballen. Maar vrienden, geen nood, ik kom terug!

Maar deze mijlpaal wou ik toch nog vermelden: Thelma is min of meer aan het lezen geslagen en meteen ook aan het schrijven. Gek is het niet echt, aangezien ze op haar 2,5 al tien letters kon lezen en op haar derde het hele alfabet. Ze was ook spontaan beginnen te spellen (W-I-N-T-ER bijvoorbeeld) en doet dat nog altijd heel vaak, maar vroeg is het natuurlijk wel, zo net aan het begin van de tweede kleuterklas.

Bernard reed met haar door de stad en ze vroeg: 'Papa, T-O-T-A-L, wat is dat?' en nu leest ze TOTAL met gemak. Idem voor GENT, STAD, VIS. Bernard wou op zijn verlanglijstje een hoofdtelefoon met ingebouwde radio, en Thelma schreef SANTENS, want daar kun je die halen. VOILA.

Blog meets blog

Ik hoef al bijna zelf geen blog meer bij te houden! Behalve de verhalen vanop De Vuurtoren, waarvan de link permanent hiernaast in de linkerkolom staat ('Lees- en kijkvoer'), is er ook een blog van de MOS-werkgroep (Milieu Op School), waar Thelma af en toe eens figureert. Ik kan dus lustig recycleren in deze tijden van temporele schaarste!

Klassieker

Wat ik nog vergeten was - en wat op 11 augustus 2014 meteen een instant klassieker werd:

"Was je handjes maar in het toilet."

zei ik nietsvermoedend tegen Thelma.

Thelmataal (29)

Ik zou nog steeds wat willen vertellen over onze vakanties in Cadzand en La Roche, over mijn nieuwe job (lector Nederlands in de bachelor kleuteronderwijs!), over Thelma die vorig weekend (13/09/2014) heeft leren fietsen, maar 5 nieuwe vakken, 7 bachelorstudenten, 25 stagestudenten én een deelopdracht als taalcoach van de opleiding zorgen ervoor dat ik me nu volop in het nieuwe werk smijt.

Maar een portie Thelmataal moest ik dringend eens serveren:

• [tijdens de Wereldbeker:] 'Maar mama, wanneer komen de voetballers een vlag aan ons huis hangen?'
• [als het echt heel veel is, is het:] 'Honderdduizend miljoen tachtig veertig vijftig zeven achtig eenentien!'
• [Thelma telt:] 'Honderd plus honderd is tweeënhonderd.' [Bernard:] 'Plus honderd is driehonderd.' [Thelma:] 'Neuh! Dat bestaat niet!'
• [ik:] 'Jij kunt al alles: zonder tuut slapen, zonder pamper ...' [Thelma:] 'Behalve snoeien.' [ik:] 'Snoeien? Bedoel je bomen snoeien?' [Thelma:] 'Ja, dat kan ik nog niet hè?'
• [ik:] 'Nee, pakjes van Mega Mindy verkopen ze daar niet.' [Thelma:] 'En wel Mega Toby?' [ik:] 'Nee, ook niet. Wil je dat?' [Thelma:] 'Ja. Maar wel de maat van papa.'
• 'Op mijn school heeft ReyhanNur een keer met krijt op zijn nagels gevingerd als nagellak.'
• [over voetballers:] 'Die hebben lapknieën!'
• 'Steen op jou!' [na diverse bedreigingen van Bernard het grote kindjesmonster] 
• 'Met allemaal kleine bedjes?' [ik vertel over studenten die mondeling examen historische Nederlandse letterkunde komen doen, m.a.w. een verhaal vertellen over alle boeken die toen geschreven zijn en hoe de wereld er toen uitzag]
• 'Ik ga onder het deken zitten en dan denk jij dat daar iemand zit en dat is ook waar!'
• [roept naar boven:] 'Mama, ik ga je verrassen!' (pauze) 'Verrassen is onderaan aan de trap staan!' (pauze) 'Ik sta onderaan aan de trahap!'
• [raadseltje:] ''t Is zwart en geel gestreept en heeft een stick op zijn poep!' (een wesp)
• 'Ik vond het géén leuke dag. 't Was niet mijn dagje.'
• [ze ligt bij mij in bed en hoort mijn wekker:] 'Waarom doet mijn geluid tik tak tik tak en jouw tokke tikke tokke tikke?'
• [zomaar aan het ontbijt:] 'Ben je blij dat mijn hart nog klopt?' (en toen stond het mijne bijna stil)
• 'Hebben apen een staart?' [ik:] 'Sommige wel.' [Thelma:] 'Ik had twee keer gelijk! Apen hebben een staart, apen hebben geen staart.'
• 'Ik heb alleen het kruis van Jezus gezien, niet Jezus die eraan is genaaid, da's goed hè?'
• [na vier uur wandelen zeg ik:] 'Amai, ik ben wel heel trots op jou: zoveel gewandeld, zonder zeuren, zonder huilen!' [Thelma:] 'Maar ik was wel moe hè!' [ik:] 'Ja, 'tuurlijk, iedereen was moe hè.' [Thelma:] 'Met al dat gebabbel!'
• [in het bijzijn van twintig vrienden:] 'Mama, jij mag naast papa zitten, want jullie zijn toch verliefd?'
• [tegen mij over Diego van Dora:] 'Da's een schoon manneke hè!'

Thelma doet niets liever dan toneeltjes spelen. En ze heeft ook niets liever dan mama en papa die een toneeltje spelen waarin zij plots weg blijkt te zijn. Het liefst honderd keer per dag.

• ik: 'Waar is Thelma?'
• Bernard: 'Ze zit nu op het vliegtuig naar Canada.'
• ik: 'Echt? Amai, en heeft ze dan haar kleren mee?'
• Bernard: 'Jaja, één onderbroek.'
• ik: 'Aha, en is ze dan zelf naar het station gegaan en het vliegveld?'
• Bernard: 'Ja.'
• ik: 'En heeft ze al een ticket?'
• Bernard: 'Ja, ze heeft een cent op zak.'
• ik: 'En heeft ze vooraf gegeten?'
• Bernard: 'Jaja, boterhammen met choco.'
• [Thelma, vanonder een kussen:] 'En kaas!'

Vier!

Oké, waar waren we gebleven? Juist! Thelma is jarig geweest. Op negen juli zelfs al, maar al dat solliciteren slorpt de tijd op die ik anders naast mijn werk en alle andere dingen aan bloggen besteed. Ook solliciteren is in de eerste fase voornamelijk schrijven, schaven, perspectieven kiezen, jezelf peilen en het publiek proberen in te schatten. Maar goed, hier zijn we weer (al heb ik nog geen nieuwe job in handen). Ik heb nog een paar andere onderwerpen in mijn mouw zitten ook, als de sollicitatiegoden het believen, dus duimt u maar allen gezellig mee.

Schatkaarten

Jarig en dus een feestje. Met schatkaarten, dat had dochterlief al lang geleden eens gevraagd. Aangezien Bernard moest werken, had ik mijn voornemen opgeborgen om vier vriendjes te laten uitnodigen voor haar vierde verjaardag, want vijf vierjarigen met een schatkaart op jacht laten gaan leek me iets te veel van het goede. En gelukkig maar, want het regende dat het goot en dat maakte het allemaal net iets minder overzichtelijk. Ik heb de oma van beste vriend Bas en de mama van beste vriend Ramon terug naar huis gestuurd om regenlaarzen, want dat herfstig stormweer zou ons natuurlijk niet tegenhouden om de wereld te verkennen.

Een tweede gevolg van dat rotweer is natuurlijk dat er geen foto's zijn van onze tocht. Ik had een grote paraplu mee om de schatkaarten droog te houden, maar ik had al alle moeite om de lege schatkist mee te dragen, de kleuters in het oog te houden, het hangslot van de moestuin met de verstopte schat open te priegelen en de wind te trotseren, dus een fototoestel kon daar hoegenaamd niet meer bij. En dat het druilerige foto's zouden worden, stond toch vast: de froufroutjes plakten aan onze voorhoofden, de laarzen bleven steken in de zompige aarde.

Het verhaal was simpel: de schat van een meisje uit de straat was gestolen en alleen de schatkist was er nog. De dief had spijt gekregen, had de schat verstopt en voor elk een schatkaart achtergelaten. Er lagen kleurkaartjes met cijfers verstopt in huis en die moesten ze zoeken en op de juiste plaatsen plakken om de code van het hangslot van de buurtmoestuin te kraken. In de moestuin had Bernard 's ochtends een dertigtal houten schijfjes verstopt die de schat voorstelden. Dat we er maar een stuk of zestien hebben teruggevonden, zullen we ook maar op het weer steken. En een houten schijfje tussen de kropsla is niet te versmaden, dat is u vast bekend.

Na de zoektocht volgden we de pijlen om het huis van Vanessa te vinden, die natuurlijk dolblij was met de teruggevonden schat. Ze had haar werk even aan de kant geschoven om ons op warme chocolademelk te trakteren, want de sapjes die ik de avond voordien in de koelkast had laten zetten, zouden die innerlijke mensjes niet meteen versterken. Na een kleine smos- en valpartij en de ontgoocheling dat ze de dief niet zouden zien, keerden we terug naar huis om nichtje Louise te verwelkomen, de chocoladetaart te overmeesteren, en dan de ouders op te wachten voor een aperitief.

Schattenjagers

Thelmataal (28)

Thelma's nieuwste obsessie is gelijk hebben:

• 'Ik had gelijk hè, mama?'
• 'Ja, mama! Jij hebt gelijk!'
• 'Ik heb gelijk, zo is dat.'
• 'Jij had niet gelijk hè, mama?'
• 'We hebben allebei gelijk!'

Het is ook amusant om haar uitstelmanoeuvers in bed te horen: 'Mama ... Eigenlijk ... Moet ik ... euh ... Eigenlijk ... wil ik nog iets zeggen.', 'Ja?', 'Eigenlijk ... Eigenlijk vind ik het niet leuk dat ...

• ik zo vroeg al moet gaan slapen ...
• het nog licht is ...
• het morgen weer school is ...
• papa altijd vroeg moet werken ...
• jij soms moet volleyballen ...
• ik nog geen grote mens ben ...

Laatst ging de bedconversatie als volgt: een helder moment van ootmoedig zelfinzicht, gevolgd door een onweerstaanbare drang om gelijk te hebben:
T: 'Maar mama, waarom ben jij mama geworden?'
ik: 'Euh ... Omdat wij een leuk huis hebben met veel liefde, en leuke dingen ...' [ik wou eigenlijk zeggen dat er ruimte was in ons gezin om een kindje kansen te bieden]
T: 'Eigenlijk doe ik niet zoveel liefde. Ik doe soms geen beleefde dingen.' [ze was onbeleefd geweest -- iets met fuck you en stom]
ik: 'Mja, schatje ... Maar als je dan later weer vriend sluit'
T: 'Vriendschappen sluiten noemen ze dat!'

En verder:

• 'De juf weet alles.'
• 'Papa, wat zijn 'snetjes'?', 'Euh, dat weet ik niet, waar heb je dat gehoord?', 'Vanessa zegt altijd we ruimen alle snetjes op.'
• 'Waar zijn mijn Burtishocks?' [Birkenstocks]
• [na een weekendje bij oma spreekt ze mij verkeerd aan en herstelt ze zich meteen:] 'Oma? O-ma-ma?'
• [toen Bernard haar ging halen op school zei ze over zichzelf:] 'Ik wist dat het voor één van die twee blonde was!'
• 'Als iets breekbaar is, dan mogen kinderen dat niet aanraken hè?' [niet per se grappig, maar genoteerd om haar woordenschat en zinsbouw nog eens te illustreren]
• [Bernard:] 'Heb je het niet te warm in de zon?, [T:] 'Jawel hoor, maar alles gaat goed hoor!'
• 'Kindjes hebben is leuk hè?'

De wereld is om zeep

[Edit: het onderstaande klinkt somberder dan bedoeld. Het gaat slecht. Verder gaat het goed!]

De titel van deze post was eerst 'Thelmataal', maar ik wou eigenlijk schrijven dat de wereld om zeep is. Dat ik mij bij momenten weer wat fin-de-siècle voel. Dat het solliciteren niet vlot en het einde van mijn contract dichterbij komt. Dat ik dubbel zo hard werk als ik betaald word. Dat een koppel dat tot mijn beste vrienden behoort, de brokken moet lijmen, of ten minste de tijd moet nemen om te zien wat ze allemaal hadden samen, en wat daar nog van overblijft. Dat al dat rechtse gestem, in Vlaanderen en Europa, mij een beetje moedeloos maakt. Ik schreef het gisteren onder een post van Kerygma, en herhaal het hier nog even.

Mijn ouders hebben *** gestemd. Mijn vader, die altijd links heeft gestemd (eerst VU, dan rood en groen), die altijd vrouw heeft gestemd (en nu ook weer), die mij heeft meegenomen naar communes en anti-rakettenbetogingen en kinderboerderijen met overnachtingen in het hooi, die voor verpleger heeft gestudeerd en directeur is in de zorgsector, die sinds kort zijn auto vier dagen aan de kant zet en een uur vroeger opstaat om met de fiets te gaan werken, heeft ‘een beetje rechtser’ gestemd, zo stelt hij zelf, uit onvrede met het beleid van de voorbije jaren. En ik heb het niet uit zijn hoofd kunnen praten.

Mijn moeder, die als eerste uit haar dorp aan de universiteit ging studeren, die meer dan 35 jaar psychologe is in Borgerhout, die zonder dat ze het weet feministe is, hoewel ze eigenlijk gewoon haar zin doet, die nog altijd iemand is bij wie ik raad sprokkel of mijn ideeën toets, is gewoon mijn vader gevolgd: ‘hij heeft daar meestal een goed zicht op’. En: 'Kijk Lotje, dat is democratie'. En ik heb het niet uit haar hoofd kunnen praten.

Ik snap het niet, ik weet niet wat zij lezen en ik niet, wat zij horen en ik niet. Ik weet niet wat ze hopen en waar ze de oplossingen zien, maar ik voel me wel een beetje eenzamer nu.

Of om Virginie Loveling te citeren (10 mei 1920):

De aloude maatschappij en de orde van de dingen
Is, op het huidig uur,
Een paling, die zich krult in laatste stuiptrekkinge
Geroosterd over 't vuur.

En Gerard van het Reve, nu we toch bezig zijn:

Het gaat slecht. Verder gaat het goed.

Thelmataal (27)

• 'Maar als ik op de volleybal zit, ga ik dat liedje niet kunnen zingen... Mag ik dan van Buffalo zingen?' [Thelma vraagt zich af met welk liedje ze voor mij zal supporteren als ze eens naar een wedstrijd komt kijken]
• 'Daar smaakt een koekje in.' [chocomousse met stukjes chocolade]
• 'Blijft er maar af.' [hoe ze Sabine getroost had toen die zich had gesneden]
• 'Ik ga dan naar beneden naar de kapper om mijn verfroutje te laten knippen. Maar dan ga ik wel zeggen: "alleen mijn verfroutje!".'
• [ik: was dat een scheet?] 'Nee, 't is dansles ... En dat was een liedje.'
• [als ze geheel onbevreesd uit haar kamer naar de badkamer loopt:] 'Monsters en spoken, niet komen hé! Want ik ga naar de badkamer.'
• 'Wil jij ook een verversingske?' [een luchtje scheppen]
• 'Mama, hoe zijn kinderen en grote mensen gemaakt?' [euh, bedoel je wat er allemaal in ons lijf zit?] 'Ja!' [euhm, wij zijn gemaakt van vlees en botten, beenderen...] 'Ja, en ook een skelet.' [ja, dat zijn de beenderen, en die hangen aan elkaar met pezen en spieren, en daarrond liggen ook aders met bloed die vitaminen rondbrengen...] 'Ja. Juist.'
• 'Weet je, ik heb op de radio gehoord dat de week bijna om is!'
• [ook gehoord op de radio:] 'Oh, mogelijk een onweer!'