- 'Maar als ik op de volleybal zit, ga ik dat liedje niet kunnen zingen... Mag ik dan van Buffalo zingen?' [Thelma vraagt zich af met welk liedje ze voor mij zal supporteren als ze eens naar een wedstrijd komt kijken]
- 'Daar smaakt een koekje in.' [chocomousse met stukjes chocolade]
- 'Blijft er maar af.' [hoe ze Sabine getroost had toen die zich had gesneden]
- 'Ik ga dan naar beneden naar de kapper om mijn verfroutje te laten knippen. Maar dan ga ik wel zeggen: "alleen mijn verfroutje!".'
- [ik: was dat een scheet?] 'Nee, 't is dansles ... En dat was een liedje.'
- [als ze geheel onbevreesd uit haar kamer naar de badkamer loopt:] 'Monsters en spoken, niet komen hé! Want ik ga naar de badkamer.'
- 'Wil jij ook een verversingske?' [een luchtje scheppen]
- 'Mama, hoe zijn kinderen en grote mensen gemaakt?' [euh, bedoel je wat er allemaal in ons lijf zit?] 'Ja!' [euhm, wij zijn gemaakt van vlees en botten, beenderen...] 'Ja, en ook een skelet.' [ja, dat zijn de beenderen, en die hangen aan elkaar met pezen en spieren, en daarrond liggen ook aders met bloed die vitaminen rondbrengen...] 'Ja. Juist.'
- 'Weet je, ik heb op de radio gehoord dat de week bijna om is!'
- [ook gehoord op de radio:] 'Oh, mogelijk een onweer!'
zondag 13 april 2014
Thelmataal (27)
zondag 30 maart 2014
donderdag 27 maart 2014
Thelmataal (26): Spel-len
Het nieuwste spelletje van Thelma is S-P-E-LL-E-N.
'19.'
'Tien-tien?'
'Nee, negen-tien.'
'Ah.'
En zo gaat dat maar door. Ze steekt ons nog voorbij!
- 'Mama, word ik na drie jaar V-IE-R jaar? En daarna V-IJ-F?'
- 'En nu is het L-E-N-TE hè, en daarvoor was het W-I-N-T-ER hè?'
- 'Mama, Nele hebt misschien ook haar stem K-W-IJ-T.'
- het alfabetlied zingen
- tellen tot twintig
- tellen tot vijf in het Engels
- twee woordjes Turks praten
- de klok leren lezen
- links en rechts feilloos uit elkaar houden
- weten dat pinguïns op de zuidpool en ijsberen op de noordpool leven
- en cijfers leren lezen:
'19.'
'Tien-tien?'
'Nee, negen-tien.'
'Ah.'
En zo gaat dat maar door. Ze steekt ons nog voorbij!
dinsdag 25 maart 2014
Zusje
Nee, geen zusje voor Thelma, al laat zij dat aan iedereen horen die het horen wil. 'Thelma krijgt een zusje', zo zit het in haar hoofd en zo zal het gebeuren. 'Later als ze groot is', 'misschien', maar 'misschien toch ook niet zo heel lang meer', want 'groot = vier'. En logisch ook: als Louise een broertje krijgt, dan krijgt Thelma een zusje. (Was het maar zo simpel.)
Een paar maanden geleden vroeg de kinderverzorgster of ze mij proficiat mocht wensen, of Thelma echt een zusje kreeg. Ik viel uit de lucht, want zelf wist ik immers nergens van. Dat mijn schoonzus zwanger is en Louise gezelschap kreeg, verklaart natuurlijk veel. En gelukkig ben ik zelf net een kilo of vijf lichter, want anders had ik me wellicht misplaatste vragen gesteld en anderen met onnodige schuldgevoelens opgezadeld. Maar nee dus, geen zusje in zicht.
Een paar weken later vroeg Thelma's juf of er misschien iets op komst was, want Thelma kon al weken niet zwijgen over haar imaginaire zusje. Gelukkig stond de kinderverzorgster erbij, die meteen de nodige achtergrondinfo kon geven en kon bevestigen dat die fantasie al langer leefde, maar meteen en zonder enige twijfel diende ontkracht te worden.
Het duikt te pas en te onpas op: als ze op haar potje zit bij oma en het over het toekomstige broertje van Louise gaat, als Bernard een bureautje heeft getimmerd, omdat de grote bureau bij mijn broer moet wijken voor een kinderbedje, en Thelma denkt dat wij binnenkort ook zo'n bureautje krijgen, want baby = nieuw bureautje.
Vanmorgen kwam een papa van een meisje uit haar klas naar mij gelopen, met de heuglijke mededeling dat Thelma gisteren uitgebreid had verteld dat er een zusje aankwam. En of dat klopte? Nee dus, dat is niet waar, dat zegt ze alleen de hele tijd. En of wij dat misschien wat vervelend vonden? Ja, niet echt, maar toch een beetje, want Bernard wil het niet, om uiteenlopende en voor hem gegronde redenen, en ik wil dat heel graag wel. Aha.
Ik herinner mij dat ik zelf als kind ongelooflijk heb gezaagd om een tweede broertje of zusje, maar dat er voor mijn broer en mij niets inzat. Ik herinner me zelfs dat mijn moeder ons beloofd had erover na te denken als we eens zouden beginnen met een maand geen ruzie te maken. Wat wij dan ook plichtsbewust deden. Uiteraard zegt mijn moeder dat het absoluut een broodje-aap-verhaal is en zij nooit tot zo'n onpedagogische leugen in staat was, maar ik was er in elk geval rotsvast van overtuigd.
En tegen Thelma ben ik eerlijk: dat het niet waar is, en niet waarschijnlijk, en dat ik het fijn zou vinden, en dat we het haar zeker gaan vertellen, maar het onderscheid tussen fantasie en werkelijkheid is flinterdun. Ze krijgt bovendien ook altijd enthousiaste reacties als ze dat 'nieuws' op eigen houtje vertelt aan al wie het horen wil, dus ze zou wel gek zijn om daarmee te stoppen.
Wij hebben haar ook nooit in onze gesprekken daarover betrokken, maar het eerste wat ze vroeg toen ik haar in januari vertelde dat Louise een broertje of zusje kreeg, was: 'En ik?'
Een paar maanden geleden vroeg de kinderverzorgster of ze mij proficiat mocht wensen, of Thelma echt een zusje kreeg. Ik viel uit de lucht, want zelf wist ik immers nergens van. Dat mijn schoonzus zwanger is en Louise gezelschap kreeg, verklaart natuurlijk veel. En gelukkig ben ik zelf net een kilo of vijf lichter, want anders had ik me wellicht misplaatste vragen gesteld en anderen met onnodige schuldgevoelens opgezadeld. Maar nee dus, geen zusje in zicht.
Een paar weken later vroeg Thelma's juf of er misschien iets op komst was, want Thelma kon al weken niet zwijgen over haar imaginaire zusje. Gelukkig stond de kinderverzorgster erbij, die meteen de nodige achtergrondinfo kon geven en kon bevestigen dat die fantasie al langer leefde, maar meteen en zonder enige twijfel diende ontkracht te worden.
Het duikt te pas en te onpas op: als ze op haar potje zit bij oma en het over het toekomstige broertje van Louise gaat, als Bernard een bureautje heeft getimmerd, omdat de grote bureau bij mijn broer moet wijken voor een kinderbedje, en Thelma denkt dat wij binnenkort ook zo'n bureautje krijgen, want baby = nieuw bureautje.
Vanmorgen kwam een papa van een meisje uit haar klas naar mij gelopen, met de heuglijke mededeling dat Thelma gisteren uitgebreid had verteld dat er een zusje aankwam. En of dat klopte? Nee dus, dat is niet waar, dat zegt ze alleen de hele tijd. En of wij dat misschien wat vervelend vonden? Ja, niet echt, maar toch een beetje, want Bernard wil het niet, om uiteenlopende en voor hem gegronde redenen, en ik wil dat heel graag wel. Aha.
Ik herinner mij dat ik zelf als kind ongelooflijk heb gezaagd om een tweede broertje of zusje, maar dat er voor mijn broer en mij niets inzat. Ik herinner me zelfs dat mijn moeder ons beloofd had erover na te denken als we eens zouden beginnen met een maand geen ruzie te maken. Wat wij dan ook plichtsbewust deden. Uiteraard zegt mijn moeder dat het absoluut een broodje-aap-verhaal is en zij nooit tot zo'n onpedagogische leugen in staat was, maar ik was er in elk geval rotsvast van overtuigd.
En tegen Thelma ben ik eerlijk: dat het niet waar is, en niet waarschijnlijk, en dat ik het fijn zou vinden, en dat we het haar zeker gaan vertellen, maar het onderscheid tussen fantasie en werkelijkheid is flinterdun. Ze krijgt bovendien ook altijd enthousiaste reacties als ze dat 'nieuws' op eigen houtje vertelt aan al wie het horen wil, dus ze zou wel gek zijn om daarmee te stoppen.
Wij hebben haar ook nooit in onze gesprekken daarover betrokken, maar het eerste wat ze vroeg toen ik haar in januari vertelde dat Louise een broertje of zusje kreeg, was: 'En ik?'
woensdag 19 maart 2014
Huismeid
Balans na een week huismijtstrijd: 't valt allemaal best mee. De eerste dagen was het vooral schrikken en plannen hoe we dat allemaal gingen aanpakken. In eerste instantie de kamer ontmantelen (knuffels weg, tapijt weg, overgordijnen weg), lakens in de was, alles afstoffen en dweilen, en een beetje rondhoren waar we allemaal op moesten letten. Niet te geloven hoeveel mensen daar last van hebben, als je het even navraagt. Toevallig zaten we dinsdagavond ook aan tafel met iemand die er al jaren last van had en ons doodgewoon kon vertellen dat we elke dag moesten dweilen, meer niet.
Effe slikken toch, want van nooit dweilen naar elke dag dweilen, is op zijn minst gezegd niet evident. Maar kijk: na een week is dat niet meer dan 10 minuten werk per avond. Ik had er natuurlijk niet bij stilgestaan dat het nu eigenlijk al proper is voor het dweilen en dat je dus niet de strijd aangaat met de opgestapelde stofpluizen van een paar weken. Maar toch ben ik er van geschrokken dat je elke dag weer vuile vegen ziet op die dweil, en dat je na twee dagen met je vinger alweer een zichtbare streep kunt trekken in het minuscule stoflaagje dat zich heeft gevormd op haar kast. Of zouden wij in een exceptioneel fijnstofhuis wonen?
Verder hebben we de synthetische verduisteringsgordijnen laten hangen en is de akoestiek gewoon wat wennen. Thelma's beider overgebleven knuffels vliegen elk om beurt de diepvries in, omdat ze maar op 30° of met de hand gewassen mogen worden en dat de huismijten hoegenaamd niet doodt. Haar boeken staan er wel nog, hoewel dat ook stofmagneten zijn. Haar kleurrijke en gelukkig gesloten IKEA-dozen met lakens, dekens en slaapzakken uit haar babytijd, met knutselwerkjes en tekeningen uit haar kleutertijd staan er ook nog, omdat er anders gewoon een lege kast zou staan. We zien wel of dat nog iets verbetert of niet.
In het weekend heb ik haar knuffels in een grote zak gestopt die op zolder is beland, heb ik vijf machines was gedraaid, al haar speelgoed afgewassen, en zijn we een gloednieuwe en helaas ook pokkedure en lichtjes afzichtelijke "Dyson Allergy Musclehead Parquet" gaan kopen. Met HEPA-filter, wat iedereen ons aanraadt, zonder zakken die je telkens moet kopen en weggooien, met afwasbare filter die je niet elke zes maanden moet vervangen, met een kop die zelfs onder onze massiefhouten dubbele bureau glijdt, ook al staat die maar 5 cm van de grond. Topgerief dus.
Daarbovenop hebben we ons eens goed laten gaan in de 'kuisrayon' van de Carrefour en hebben we een werkelijk uitgelezen assortiment nieuwe dweilen en microvezeldoekjes gekocht, een verantwoorde voorraad ecologische schoonmaakproducten, een brandschone telescopische trekker die permanent op de eerste verdieping blijft staan: het Walhalla voor de recent bekeerde huismeid, quoi. Mijn ouders hebben een flinke duit in het zakje gedaan door een nieuwe latex matras te kopen van een kwart maandloon, een anti-allergeen kussen, en twee nieuwe matrasbeschermers. Hoera. Mijn moeder heeft me daarbovenop nog eens geholpen door vier machines reguliere was mee te nemen, zodat ik me op de extra was kon concentreren. Merci mama!
En het resultaat van dat alles? Een drietal hoestbuien de eerste nacht, een paar nachten enkel een hoestbui bij aanvang, een paar keer alleen 's ochtends een aanval, en vorige zaterdagnacht drie keer echt miserie, lees: opstaan, laten drinken, ajuin zetten, hoestsiroop geven en proberen zelf een beetje te slapen. De laatste nachten is het gelukkig al vrij rustig geweest, zeker voor haarzelf, dus hopelijk zijn we op goede weg.
Haar allergie verklaart ook meteen haar extreme hoestbuien tijdens onze sporadische binnenspeeltuinbezoeken in het verleden, haar permanente snotneus in Zuid-Afrika en misschien ook de hoest- en snotterpartijen bij de bakker. Opvallend is ook dat ze gisterenavond op de fiets een heel felle hoestaanval kreeg, en vandaag op school ook op de speelplaats. Afwachten dus of er niet nog andere allergieën in het spel zijn, of een andere infectie waar ze ook nog mee zit. Morgen of overmorgen weer maar eens naar de kinderarts dus.
En een mooi meegenomen troef van de huismijtstrijd: een huis dat echt proper is. Het kost ons wat geld doordat de schoonmaakster nu elke week komt, het kost ons wat tijd om de nieuwe routines uit te voeren, maar elke ochtend blote voeten op een kraaknette vloer, dat is eigenlijk echt wel tof.
Effe slikken toch, want van nooit dweilen naar elke dag dweilen, is op zijn minst gezegd niet evident. Maar kijk: na een week is dat niet meer dan 10 minuten werk per avond. Ik had er natuurlijk niet bij stilgestaan dat het nu eigenlijk al proper is voor het dweilen en dat je dus niet de strijd aangaat met de opgestapelde stofpluizen van een paar weken. Maar toch ben ik er van geschrokken dat je elke dag weer vuile vegen ziet op die dweil, en dat je na twee dagen met je vinger alweer een zichtbare streep kunt trekken in het minuscule stoflaagje dat zich heeft gevormd op haar kast. Of zouden wij in een exceptioneel fijnstofhuis wonen?
Verder hebben we de synthetische verduisteringsgordijnen laten hangen en is de akoestiek gewoon wat wennen. Thelma's beider overgebleven knuffels vliegen elk om beurt de diepvries in, omdat ze maar op 30° of met de hand gewassen mogen worden en dat de huismijten hoegenaamd niet doodt. Haar boeken staan er wel nog, hoewel dat ook stofmagneten zijn. Haar kleurrijke en gelukkig gesloten IKEA-dozen met lakens, dekens en slaapzakken uit haar babytijd, met knutselwerkjes en tekeningen uit haar kleutertijd staan er ook nog, omdat er anders gewoon een lege kast zou staan. We zien wel of dat nog iets verbetert of niet.
In het weekend heb ik haar knuffels in een grote zak gestopt die op zolder is beland, heb ik vijf machines was gedraaid, al haar speelgoed afgewassen, en zijn we een gloednieuwe en helaas ook pokkedure en lichtjes afzichtelijke "Dyson Allergy Musclehead Parquet" gaan kopen. Met HEPA-filter, wat iedereen ons aanraadt, zonder zakken die je telkens moet kopen en weggooien, met afwasbare filter die je niet elke zes maanden moet vervangen, met een kop die zelfs onder onze massiefhouten dubbele bureau glijdt, ook al staat die maar 5 cm van de grond. Topgerief dus.
Daarbovenop hebben we ons eens goed laten gaan in de 'kuisrayon' van de Carrefour en hebben we een werkelijk uitgelezen assortiment nieuwe dweilen en microvezeldoekjes gekocht, een verantwoorde voorraad ecologische schoonmaakproducten, een brandschone telescopische trekker die permanent op de eerste verdieping blijft staan: het Walhalla voor de recent bekeerde huismeid, quoi. Mijn ouders hebben een flinke duit in het zakje gedaan door een nieuwe latex matras te kopen van een kwart maandloon, een anti-allergeen kussen, en twee nieuwe matrasbeschermers. Hoera. Mijn moeder heeft me daarbovenop nog eens geholpen door vier machines reguliere was mee te nemen, zodat ik me op de extra was kon concentreren. Merci mama!
En het resultaat van dat alles? Een drietal hoestbuien de eerste nacht, een paar nachten enkel een hoestbui bij aanvang, een paar keer alleen 's ochtends een aanval, en vorige zaterdagnacht drie keer echt miserie, lees: opstaan, laten drinken, ajuin zetten, hoestsiroop geven en proberen zelf een beetje te slapen. De laatste nachten is het gelukkig al vrij rustig geweest, zeker voor haarzelf, dus hopelijk zijn we op goede weg.
Haar allergie verklaart ook meteen haar extreme hoestbuien tijdens onze sporadische binnenspeeltuinbezoeken in het verleden, haar permanente snotneus in Zuid-Afrika en misschien ook de hoest- en snotterpartijen bij de bakker. Opvallend is ook dat ze gisterenavond op de fiets een heel felle hoestaanval kreeg, en vandaag op school ook op de speelplaats. Afwachten dus of er niet nog andere allergieën in het spel zijn, of een andere infectie waar ze ook nog mee zit. Morgen of overmorgen weer maar eens naar de kinderarts dus.
En een mooi meegenomen troef van de huismijtstrijd: een huis dat echt proper is. Het kost ons wat geld doordat de schoonmaakster nu elke week komt, het kost ons wat tijd om de nieuwe routines uit te voeren, maar elke ochtend blote voeten op een kraaknette vloer, dat is eigenlijk echt wel tof.
dinsdag 11 maart 2014
Huisstofmijt
't Is van dat. Thelma heeft een huisstofmijtallergie. Alle hens aan dek dus om die beesten te verslaan.
vrijdag 28 februari 2014
Moe
Nog een laatste postje voor de maand om is, zodat ik toch nog aan iets meer dan een zielige (1) kom bij de berichten voor februari. Bernard is vandaag nog maar eens naar de kinderarts geweest met Thelma. Ze is nu ongeveer verkouden sinds 9 november, en de drie reeksen antibiotica, de diabolo's en de aerosolkuren hebben precies toch niet veel uitgehaald. Het is niet voortdurend snotteren en hoesten tegelijk, maar ze wisselen elkaar met een opmerkelijke regelmaat af.
Gisteren heeft ze weer een paar uur liggen blaffen in bed, waardoor ik haar vanmorgen heb laten uitslapen en pas tegen de speeltijd naar school heb gebracht. Hoera voor de school waar ze dat allemaal niet erg vinden en het welzijn van de kinderen primeert. Ik had 's ochtends ook een afspraak gemaakt bij de kinderarts en ze mocht om vijf uur al langsgaan. Hoera voor onze kinderarts die ons altijd de dag zelf nog laat komen.
Er was niet veel te zien volgens hem. Lichte ontsteking van de luchtpijp, geen obligate oorontsteking meer, niets op de longen, snotneus. Hij heeft haar helemaal schoongespoten met fysiologisch water, ook al doe ik dat één à twee keer per dag, maar vond niet veel meer dan dat. Daarom gaf hij haar een voorschrift om bloed te laten trekken en eens na te laten gaan of ze geen allergie heeft ... Met een reeks vragen die zichzelf zonder enige moeite positief laten beantwoorden. Hebben jullie een kat? Ligt er een tapijt in haar kamer? Knuffels in haar bed? Zijn er allergieën in de familie?
Gelukkig vroeg hij niet of het niet een beetje te stoffig ligt bij ons thuis, wat dat ging ook nogal een retorische vraag zijn. Ik ben van het principe dat je niet tegelijk hard kunt werken, een kind de nodige aandacht geven, koken/wassen/winkelen én dan ook nog eens stofzuigen/afstoffen/dweilen, zelfs niet als alle taken mooi verdeeld zijn. Onze schoonmaakster is vier weken afwezig geweest, dus het lag hier wel wat stoffig, ja. Mijn moeder heeft altijd gehoopt dat ik geen kind met huisstofmijtallergie zou krijgen, en zie, wie weet komt haar ergste vrees nog uit.
Tegenargumentje in de discussie was Thelma's algehele zijn na het doktersbezoek: slap, wateroogjes, gezwollen oogleden, verstopte neus, geen eetlust en 38,5° koorts. Niet echt acute symptomen van een allergie lijkt mij. We wachten dus nog even af. Zijn het de gemiddelde tien verkoudheden per jaar die ze écht allemaal aaneensluitend opneemt? Of is het toch maar weer iets anders?
We zijn vandaag een jaar terug uit Zuid-Afrika, vanwaar ze een portie CMV had meegenomen. Kan het weer zoiets zijn? Haar juf zei me dat ze ook vaak klaagt over vermoeidheid in de klas, dat het niet een trucje lijkt om onder een opdracht uit te komen, en dat het misschien iets anders maskeert. Ze slaapt gemiddeld 12 uur per nacht, dus echt moe kan het dan toch niet zijn? Of moet ik er een werkpuntje van maken om haar richting de 13-urige nacht te loodsen?
Of is het psychosomatisch-telepathisch en doet ze gewoon haar moeder na die de nachten van vijf à zes uur aan elkaar rijgt voor die nieuwe maar helaas tijdelijke job? Ik zou het haast denken!
Gisteren heeft ze weer een paar uur liggen blaffen in bed, waardoor ik haar vanmorgen heb laten uitslapen en pas tegen de speeltijd naar school heb gebracht. Hoera voor de school waar ze dat allemaal niet erg vinden en het welzijn van de kinderen primeert. Ik had 's ochtends ook een afspraak gemaakt bij de kinderarts en ze mocht om vijf uur al langsgaan. Hoera voor onze kinderarts die ons altijd de dag zelf nog laat komen.
Er was niet veel te zien volgens hem. Lichte ontsteking van de luchtpijp, geen obligate oorontsteking meer, niets op de longen, snotneus. Hij heeft haar helemaal schoongespoten met fysiologisch water, ook al doe ik dat één à twee keer per dag, maar vond niet veel meer dan dat. Daarom gaf hij haar een voorschrift om bloed te laten trekken en eens na te laten gaan of ze geen allergie heeft ... Met een reeks vragen die zichzelf zonder enige moeite positief laten beantwoorden. Hebben jullie een kat? Ligt er een tapijt in haar kamer? Knuffels in haar bed? Zijn er allergieën in de familie?
Gelukkig vroeg hij niet of het niet een beetje te stoffig ligt bij ons thuis, wat dat ging ook nogal een retorische vraag zijn. Ik ben van het principe dat je niet tegelijk hard kunt werken, een kind de nodige aandacht geven, koken/wassen/winkelen én dan ook nog eens stofzuigen/afstoffen/dweilen, zelfs niet als alle taken mooi verdeeld zijn. Onze schoonmaakster is vier weken afwezig geweest, dus het lag hier wel wat stoffig, ja. Mijn moeder heeft altijd gehoopt dat ik geen kind met huisstofmijtallergie zou krijgen, en zie, wie weet komt haar ergste vrees nog uit.
Tegenargumentje in de discussie was Thelma's algehele zijn na het doktersbezoek: slap, wateroogjes, gezwollen oogleden, verstopte neus, geen eetlust en 38,5° koorts. Niet echt acute symptomen van een allergie lijkt mij. We wachten dus nog even af. Zijn het de gemiddelde tien verkoudheden per jaar die ze écht allemaal aaneensluitend opneemt? Of is het toch maar weer iets anders?
We zijn vandaag een jaar terug uit Zuid-Afrika, vanwaar ze een portie CMV had meegenomen. Kan het weer zoiets zijn? Haar juf zei me dat ze ook vaak klaagt over vermoeidheid in de klas, dat het niet een trucje lijkt om onder een opdracht uit te komen, en dat het misschien iets anders maskeert. Ze slaapt gemiddeld 12 uur per nacht, dus echt moe kan het dan toch niet zijn? Of moet ik er een werkpuntje van maken om haar richting de 13-urige nacht te loodsen?
Of is het psychosomatisch-telepathisch en doet ze gewoon haar moeder na die de nachten van vijf à zes uur aan elkaar rijgt voor die nieuwe maar helaas tijdelijke job? Ik zou het haast denken!
dinsdag 4 februari 2014
Thelma for president
Toen Sinterklaas de haven van de Muide binnenvoer, vroeg een collega-mama van Thelma's school of Thelma niet wou poseren voor Fred & Ginger. Ze was styliste, en voor de fotoshoot een paar dagen later hadden nog een krullebolletje nodig van een jaar of drie. Ik vroeg aan Thelma of zij dat zag zitten, en ze zei tot mijn verbazing 'ja'. Dat ik zelf een klein beetje mijn hart vasthield over haar koppige klerenfase en eigenzinnige dress code heb er maar niet bijverteld.
Toen we aankwamen, bleek het thema 'ridders en prinsessen' te zijn. Dat had ik dan weer niet voorzien. Voor de meisjes waren er blijkbaar kroontjes en cupcakes, voor de jongens zwaarden en helmen. Ik zag een klein potentieel probleempje opduiken ... maar ik zou wel zien hoe het verliep. Ik ging haar tot niets verplichten, maar ik wou ook niet van een kale reis terugkomen of de hele ploeg ontgoochelen.
De kleertjes trok ze gezwind aan en vond ze allemaal geen probleem. Ze heeft sinds kort de rokjes en kleedjes ontdekt en houdt niet enkel meer vast aan broeken. Geschminkt worden wou ze helemaal niet, tot grote verbazing van de styliste, maar daar gingen ze met photoshop wel een mouw aanpassen. Het belangrijkste was dat de kindjes zich goed voelden. Punt voor hen. Een kroontje stond wel in het plan, en daar ben ik heel even van mijn principes afgestapt. Ik heb het haar niet verplicht, maar laat ik zeggen dat ik toch wel wat subtiele overtuigingsmiddelen heb ingezet.
En dan de foto's. Ik vond het wat raar dat ze niet hadden gedacht aan verhaaltjes voor kinderen, of muziek of andere afleidingsmanoeuvres, maar blijkbaar gaat dat zo. Ze moesten gewoon zitten en dan zouden ze wel zien wat er van kwam. De stylist probeerde Thelma nog te paaien met de woorden 'Je bent een echte prinses', maar Thelma antwoordde gewoon: 'Ik ben geen prinses, ik ben Thelma'. Dat komt ervan met een moeder die je een foto van Mathilde toont als je vraagt wat een prinses is.
Behalve schminken, een kroontje en prinsessenpaaierij, haalden ze plots nog een trucje boven om de meisjes te paaien: cupcakes. Thelma kreeg er eentje in handen gestopt, en werd aangemaand om ervan te bijten, maar zo avontuurlijk is ze niet aangelegd op culinair vlak. Bij hartige dingen doe ik nog wel moeite om haar te laten proeven en lukt dat vrijwel altijd, maar cupcakes, smoothies, appelmoes zijn echt niet aan haar besteed. En zie hier het resultaat:
Na een tijdje hadden ze ook door dat Thelma meer zat te kijken naar de zwaarden en de helmen dan de kroontjes en cupcakes, en hoorde ik de styliste zeggen dat het ook wel tof zou zijn om een stoer meisje in de campagne te hebben. Tweede punt voor hen. Ik was dus blij dat ik met Thelma mee was gegaan, en dat er dankzij haar dus ook een meisje in de nieuwe collectie staat met een zwaard, of zoals hieronder, een echte vlaggenstok:
Toen we aankwamen, bleek het thema 'ridders en prinsessen' te zijn. Dat had ik dan weer niet voorzien. Voor de meisjes waren er blijkbaar kroontjes en cupcakes, voor de jongens zwaarden en helmen. Ik zag een klein potentieel probleempje opduiken ... maar ik zou wel zien hoe het verliep. Ik ging haar tot niets verplichten, maar ik wou ook niet van een kale reis terugkomen of de hele ploeg ontgoochelen.
De kleertjes trok ze gezwind aan en vond ze allemaal geen probleem. Ze heeft sinds kort de rokjes en kleedjes ontdekt en houdt niet enkel meer vast aan broeken. Geschminkt worden wou ze helemaal niet, tot grote verbazing van de styliste, maar daar gingen ze met photoshop wel een mouw aanpassen. Het belangrijkste was dat de kindjes zich goed voelden. Punt voor hen. Een kroontje stond wel in het plan, en daar ben ik heel even van mijn principes afgestapt. Ik heb het haar niet verplicht, maar laat ik zeggen dat ik toch wel wat subtiele overtuigingsmiddelen heb ingezet.
En dan de foto's. Ik vond het wat raar dat ze niet hadden gedacht aan verhaaltjes voor kinderen, of muziek of andere afleidingsmanoeuvres, maar blijkbaar gaat dat zo. Ze moesten gewoon zitten en dan zouden ze wel zien wat er van kwam. De stylist probeerde Thelma nog te paaien met de woorden 'Je bent een echte prinses', maar Thelma antwoordde gewoon: 'Ik ben geen prinses, ik ben Thelma'. Dat komt ervan met een moeder die je een foto van Mathilde toont als je vraagt wat een prinses is.
Behalve schminken, een kroontje en prinsessenpaaierij, haalden ze plots nog een trucje boven om de meisjes te paaien: cupcakes. Thelma kreeg er eentje in handen gestopt, en werd aangemaand om ervan te bijten, maar zo avontuurlijk is ze niet aangelegd op culinair vlak. Bij hartige dingen doe ik nog wel moeite om haar te laten proeven en lukt dat vrijwel altijd, maar cupcakes, smoothies, appelmoes zijn echt niet aan haar besteed. En zie hier het resultaat:
Na een tijdje hadden ze ook door dat Thelma meer zat te kijken naar de zwaarden en de helmen dan de kroontjes en cupcakes, en hoorde ik de styliste zeggen dat het ook wel tof zou zijn om een stoer meisje in de campagne te hebben. Tweede punt voor hen. Ik was dus blij dat ik met Thelma mee was gegaan, en dat er dankzij haar dus ook een meisje in de nieuwe collectie staat met een zwaard, of zoals hieronder, een echte vlaggenstok:
vrijdag 31 januari 2014
ma sal laat wees
dat ek na julle toe terugkom
moeg en sonder herinnering
dat die kombuisdeur oop is ek
inskuifel met tasse haastige presente
in die gange sluip rond my gesin
se verdrietige drome ruite aangepak
van hulle verlate taal in die harde
badkamerlig borstel ek my tande
druk 'n pilletjie op my tong: Do.
dat ek verbyloop waar my dogter slaap
haar lakens netjies geplat onder haar ken
op die spiëltafel steier sywurms in goud getoom
dat ek my seuns verby kan kom
fronsend teen kussings aangevuis
hul onrustige ondertone kneus deur die kamer
dat ek 'n naghemp vroetel uit die laai
inglip in die donker skreef agter jou rug
dat die warmte naar my oorvloei
maak my nog digter nog mens
in die hinderlaag van asem
sneuwel ek tot vrou.
uit: Antjie Krog, 'Wat de sterren zeggen'
maandag 27 januari 2014
Thelmataal (25): Toneeltje
Het leven is een schouwspel, zeker bij Thelma de laatste weken. Alles is toneel: 'En jij was dan de oma, hè, mama, en ik was dan grote zus', of: 'Gaan we dan spelen dat er hier geen yoghurt is?' (handen over haar kommetje), en: 'Paardje, oh, lief paardje, breng je mij nu naar de badkamer?', en ook: 'Gaan we spelen dat het vandaag maandag is?' (op een maandag), en nog: 'En dan kwam je dat allemaal hier zetten, hè, want dan verkoop ik dat'.
Het grappige is dat Thelma soms vergeet dat het een toneeltje op haar aanvraag was. Gisterenmiddag vroeg ze aan Bernard of hij wou spelen dat haar yoghurt zijn yoghurt was, en zo gevraagd zo gedaan.
Thelma: 'Je moet zeggen dat het jouw yoghurt is.'
Bernard: 'Hé, dat is mijn yoghurt!'
Thelma: 'Nee, mijne!'
Bernard: 'Jawel, dat is mijn yoghurt hoor.'
Thelma: 'Nee!'
Bernard: 'Toch wel, geef maar hier.'
Thelma: 'Maar het is van mij ...'
Bernard: 'Nee hoor, ik heb die net voor mij genomen.'
Thelma: 'Maar ... Het is ... Mijn yoghurt ...'
Bernard: 'Nee hoor, *mijn* yoghurt!'
Thelma, geschokt door zoveel onrecht: 'Maar mama, papa zegt dat het zijn yoghurt is ...'
Het grappige is dat Thelma soms vergeet dat het een toneeltje op haar aanvraag was. Gisterenmiddag vroeg ze aan Bernard of hij wou spelen dat haar yoghurt zijn yoghurt was, en zo gevraagd zo gedaan.
Thelma: 'Je moet zeggen dat het jouw yoghurt is.'
Bernard: 'Hé, dat is mijn yoghurt!'
Thelma: 'Nee, mijne!'
Bernard: 'Jawel, dat is mijn yoghurt hoor.'
Thelma: 'Nee!'
Bernard: 'Toch wel, geef maar hier.'
Thelma: 'Maar het is van mij ...'
Bernard: 'Nee hoor, ik heb die net voor mij genomen.'
Thelma: 'Maar ... Het is ... Mijn yoghurt ...'
Bernard: 'Nee hoor, *mijn* yoghurt!'
Thelma, geschokt door zoveel onrecht: 'Maar mama, papa zegt dat het zijn yoghurt is ...'
donderdag 23 januari 2014
Thelmataal (24)
- 'Dag werkmannen!' [Thelma kwam stilletjes beneden toen de schrijnwerkers nieuwe ramen aan het plaatsen waren, maar zei hen spontaan en luidkeels vaarwel toen ze naar school vertrok.]
- [ziet de KBC-toren:] 'Maar mama, gaan we spelen dat daar mijn werk is?' [Ja, wat ga je daar doen vandaag?] 'Van alles.' [En waarmee ga je beginnen?] 'Met een beetje te lezen.' [Goed idee.] 'En ik ga ook mijn boterhammetjes meenemen.' [En wie zijn je collega's?] 'De Mega Toby's.'
- 'Het is echt geen leuk idee, mama. Het is echt-echt geen leuk idee.'
- 'Ik ben moe. Want ik ben wel nog klein hè.'
- 'Geen leuke dag. Echt geen leuke dag.'
- [op het toilet:] 'Mijn pipi speelt een liedje.'
- 'Jezus is dood omdat hij aan het kruis hangde. En dat kruis kan iedereen dooddoen. Is dat waar?'
- 'Ik wil Smacks zonder melk.' [ik zeg niet meteen iets] 'Heb ik pech?' [Thelma, lichtjes in paniek:] 'Heb ik nu pech?! Ik wil geen pech!'
- [wijst op een roze cirkel:] 'Dit is mijn lievelingskleur, want meisjes vinden roze mooi. [ik: 'Sommige meisjes vinden roze mooi, ja, en sommige jongens ook. Vroeger was roze voor jongens en blauw voor meisjes ...'] 'Mooh!' ['Ja, ik had vroeger een blauwe kamer en pepe Sam een roze.'] 'Met een blauw bed? En blauwe poten? En pepe Sam een roze? Is Pepe Sam Een Jongen?'
dinsdag 17 december 2013
Oudercontact
Gisteren was het Thelma's tweede oudercontact, en voor de gelegenheid gingen Bernard en ik eens samen luisteren. Toen het idee van oudercontacten voor kleuters opkwam, vond iedereen dat gek, en dat idee leeft nog altijd een beetje, ware het niet dat het toch wel fijn is om eens in alle rust ervaringen bij elkaar te leggen met de juf, want zij is tenslotte dertig uur per week met je kind bezig. Welbevinden, kopvoeters tekenen, kleuren herkennen, fijne motoriek, taalvaardigheid, zelfredzaamheid: je kunt al heel veel zeggen over zo'n ukkie.
Thelma zegt altijd parmantig 'gespeeld' als we vragen wat ze die dag gedaan heeft op school, en als we vragen waarmee, volgt steevast 'met de blokken'! Alsof ze ooit met de blokken speelt op school ... 't Is zomaar een antwoord om van onze vragen af te zijn, en juf Vannessa benadrukte licht verbaasd dat ze echt nooit met de blokken speelt. Op maandag- en donderdagochtend in de praatronde zegt Thelma ook vaak hetzelfde volgens de juf: wat ze gegeten heeft 's morgens en dat ze met haar 'caravan' heeft gespeeld (een kampje tussen twee kasten, haar winkeltje en twee stoelen).
We hebben meestal van alles gedaan in 't weekend, maar mij geeft het niet dat ze een eigenzinnige selectie maakt: ze hoeft geen uitgebreid verslag te geven van wat ze allemaal heeft meegemaakt. Er komen nog genoeg zelfevaluaties, overzichtsrapporten en functioneringsgesprekken aan. Dat neemt niet weg dat ik het fijn vind om de verslagjes van de praatronde te lezen en te kijken wat ze eruit haalt -- en wat ze erbij verzint (Plopsaland) op basis van wat anderen zeggen. Een kleine bloemlezing:
De juf zei dat ze wellicht zo geliefd is omdat ze graag van alles uitlegt aan de andere kinderen, en daarna ook heel geïnteresseerd vraagt of ze het begrijpen. Omdat ze al zo goed praat en veel onthoudt, herhaalt ze vaak wat er gezegd is als hulp voor de anderen, en wellicht weten die andere ukkies dat te waarderen. Ze is ook vaak heel grappig, wat we al wisten, en kan heel verrassend en ontwapenend uit de hoek komen. Ze heeft geen stuurse buien meer, maar heeft het soms wat moeilijk om gezag te aanvaarden als er iemand nieuw is bij de opvang of in de klas. Eten lukt ook niet elke keer even goed op school, maar dat moeten we maar gewoon aanvaarden.
Omdat ze vooral op taal en verhalen is gefocust, is de fijne motoriek nog niet optimaal: scheuren en knippen zijn niet altijd makkelijk (daar zijn de befaamde 'knipvaardigheden' van Verhaeghe weer!), en dan zegt ze vaak dat ze er moe van wordt, met de illustrerende 'pfff' erbij, dat het lastig is en dat ze wil stoppen. Soms ligt het ook aan de eisen die ze zichzelf stelt: ze wou niet gewoon *op* de dikke lijn knippen tussen twee tekeningen, maar wou koste wat het kost die lijn *eraf* knippen ... De juf luistert gelukkig naar haar verzuchtingen: ze mag dan opruimen en doet gewoon de volgende keer verder. Geen aanmaningen om nog harder te proberen, genre 'je kunt dat wél', geen aansporing om vol te houden, geen vergelijkingen met anderen die het wel al kunnen. Gewoon de volgende dag nog eens proberen en dan zien dat het telkens beter lukt.
Ik ben blij dat ze daar de ruimte voor krijgt, dat ze niet alles hoeft te kunnen, want ik herken wel het perfectionisme, de lichte faalangst om iets niet helemaal goed te kunnen, en er dan liever mee te willen stoppen. Ik wil er ook soms liever de brui aan geven als ik vrees iets niet perfect te kunnen, tot ik me van de weeromstuit dan weer voorneem om er helemaal voor te gaan. Het is iets waar je door moet, waar je zelfvertrouwen in moet ontwikkelen, maar dat moet er in elk geval niet ingeramd worden. Niet iedereen moet alles kunnen, en meer nog: niet iedereen moet alles perfect kunnen. 't Is allang goed genoeg zoals het is.
Thelma zegt altijd parmantig 'gespeeld' als we vragen wat ze die dag gedaan heeft op school, en als we vragen waarmee, volgt steevast 'met de blokken'! Alsof ze ooit met de blokken speelt op school ... 't Is zomaar een antwoord om van onze vragen af te zijn, en juf Vannessa benadrukte licht verbaasd dat ze echt nooit met de blokken speelt. Op maandag- en donderdagochtend in de praatronde zegt Thelma ook vaak hetzelfde volgens de juf: wat ze gegeten heeft 's morgens en dat ze met haar 'caravan' heeft gespeeld (een kampje tussen twee kasten, haar winkeltje en twee stoelen).
We hebben meestal van alles gedaan in 't weekend, maar mij geeft het niet dat ze een eigenzinnige selectie maakt: ze hoeft geen uitgebreid verslag te geven van wat ze allemaal heeft meegemaakt. Er komen nog genoeg zelfevaluaties, overzichtsrapporten en functioneringsgesprekken aan. Dat neemt niet weg dat ik het fijn vind om de verslagjes van de praatronde te lezen en te kijken wat ze eruit haalt -- en wat ze erbij verzint (Plopsaland) op basis van wat anderen zeggen. Een kleine bloemlezing:
- 16/9: ik heb een valies, een rode, ook een caravan, van speelgoed, die is lekker warm, mijn chauffage staat daar aan; ik heb 1 koude, en 1 warme, ik heb ook een zwarte poes en die heet Charlot
- 30/9: maandag is mijn lievelingsdag! ik was op een feest van bompa [waarom?] hij was jarig! [hoeveel jaar?] weet ik niet [80] ik ben ook nog naar de stad geweest en er was alarm, die was luid dan weer gedaan; ik heb ook een ballon gekregen op dat feest
- 11/10: een boterham met choco gegeten, die was lauw, die zat in de diepvries [juf legt uit: eerst heel koud, bevroren, en dan ontdooien] ik ga naar Plopsaland, ik ben er nog niet geweest
- 21/10: die T-shirt heb ik van oma gekregen, er staat een poes op met blinkertjes, Louise was daar ook, dat is mijn nichtje; Laura was op school, er was daar feest; ik heb ook nieuwe schoenen en ze doen hier een beetje pijn
- 7/11: een boterham met choco gegeten; van de caravan heb ik al verteld hè? mama was een boerin, zij speelde dat voor ik ging slapen, ze had een zeesterticketje nodig om aan de politie te geven; ik was de chauffeur van de caravan
- 14/11: ik ben naar de stad geweest, een nieuwe tandenborstel gekocht met 2 voetjes die kunnen plakken, ik heb chocolade gekregen bij Els en een omslag gegeven [robots gezien? (zoektocht van tweede leefgroep en juf Els met chocolaatje als beloning)] ja, veel, wij gingen roepen: 'wij zijn de robots'
- 16/12: mijn oma heeft ook hertjes in de kerstboom gehad zoals hier in de klas, ik ben naar een kleine Louise feest geweest, daar heb ik taart met chocolade gegeten en macaroni; ze werd drie jaar, kleine Louise!
De juf zei dat ze wellicht zo geliefd is omdat ze graag van alles uitlegt aan de andere kinderen, en daarna ook heel geïnteresseerd vraagt of ze het begrijpen. Omdat ze al zo goed praat en veel onthoudt, herhaalt ze vaak wat er gezegd is als hulp voor de anderen, en wellicht weten die andere ukkies dat te waarderen. Ze is ook vaak heel grappig, wat we al wisten, en kan heel verrassend en ontwapenend uit de hoek komen. Ze heeft geen stuurse buien meer, maar heeft het soms wat moeilijk om gezag te aanvaarden als er iemand nieuw is bij de opvang of in de klas. Eten lukt ook niet elke keer even goed op school, maar dat moeten we maar gewoon aanvaarden.
Omdat ze vooral op taal en verhalen is gefocust, is de fijne motoriek nog niet optimaal: scheuren en knippen zijn niet altijd makkelijk (daar zijn de befaamde 'knipvaardigheden' van Verhaeghe weer!), en dan zegt ze vaak dat ze er moe van wordt, met de illustrerende 'pfff' erbij, dat het lastig is en dat ze wil stoppen. Soms ligt het ook aan de eisen die ze zichzelf stelt: ze wou niet gewoon *op* de dikke lijn knippen tussen twee tekeningen, maar wou koste wat het kost die lijn *eraf* knippen ... De juf luistert gelukkig naar haar verzuchtingen: ze mag dan opruimen en doet gewoon de volgende keer verder. Geen aanmaningen om nog harder te proberen, genre 'je kunt dat wél', geen aansporing om vol te houden, geen vergelijkingen met anderen die het wel al kunnen. Gewoon de volgende dag nog eens proberen en dan zien dat het telkens beter lukt.
Ik ben blij dat ze daar de ruimte voor krijgt, dat ze niet alles hoeft te kunnen, want ik herken wel het perfectionisme, de lichte faalangst om iets niet helemaal goed te kunnen, en er dan liever mee te willen stoppen. Ik wil er ook soms liever de brui aan geven als ik vrees iets niet perfect te kunnen, tot ik me van de weeromstuit dan weer voorneem om er helemaal voor te gaan. Het is iets waar je door moet, waar je zelfvertrouwen in moet ontwikkelen, maar dat moet er in elk geval niet ingeramd worden. Niet iedereen moet alles kunnen, en meer nog: niet iedereen moet alles perfect kunnen. 't Is allang goed genoeg zoals het is.
Abonneren op:
Posts (Atom)