Kutkees

Excusez le mot, maar ik kan niet anders. Ik leg dadelijk uit waarom. Gisteren gingen we uit eten in Beaufort, het dorpje waar we twee weken op vakantie zijn met de familie. In een oud schooltje, getipt door de vrienden van mijn ouders in wier huis we logeren, kan je heerlijk eten. We wilden tegelijk ook vieren dat mijn vader zestig is geworden. Maar la douce France zou la douce France niet zijn als er geen vervelende Hollander te bespeuren viel (overigens mijn eerste ervaring in dat opzicht!). 'Vervelend' is daarbij nog een understatement van formaat.

We gingen rond half acht de deur uit, toen Thelma nog een uurtje zou slapen, daarna zou eten, wat wakker zou rondkijken en aan haar nacht zou beginnen. Mooi geregeld, al weet je met een baby nooit, maar het is de laatste tijd zo'n voorspelbaar schatje, dat we het erop wilden wagen. Ze was nog niet helemaal ingedommeld toen we te voet van onze berg kwamen, vandaar dat Bernard en ik nog even voortwandelden.

Toen we binnenkwamen, hadden twee heerschappen aan een tafeltje achter ons de kinderwagen al opgemerkt. Met enig misprijzen.




Thelma werd even later wakker, weende een seconde en daarop sakkerde de helft van het koppel dat er godverdomme weer zo'n 'kutkind' bij was. Ik geloofde mijn oren niet. Onmiddellijk daarna ging hij verder tegen zijn compagnon dat hij toch echt niet begreep hoe mensen met kinderen nog op restaurant durfden te gaan...

En toen kon ik me niet meer inhouden. Ik ging naar hun tafel en zei geërgerd: 'Excuseer meneer, maar wij verstaan wel Nederlands!' Hij keek bijzonder beteuterd, maar een excuus kon er niet af. We zijn met Thelma naar de gang gegaan, waar ze vrijwel onmiddellijk insliep. Toen we terugkwamen, zat het hele gezelschap met de zenuwen en dachten we eraan om weg te gaan, omdat niemand nog rustig zou kunnen eten met zulke onverdraagzame schepsels naast ons. We zouden de volgende middag wel terugkomen.

Mijn moeder legde uit aan de bazin dat we een probleem hadden. Ze vertelde over enkele gasten die zich enerveerden in de baby en zei dat we de dag erna wilden terugkeren, maar dat was buiten de waard gerekend. Ze zei vol ongeloof: 'Mais non! Qui a dit cela? Dites-moi, quelle table? Vous restez, bien sûr que vous restez! Mais c'était qui?!' Mijn moeder zei dat we zelf al gereageerd hadden, want anders was de gastvrouw er zeker nog eens op afgegaan. Ze voegde er nog aan toe dat 'les bébés doivent se faire entendre et se faire voir'.

En zo geschiedde. We zijn gebleven voor een hele fijne avond. Thelma sliep tot ze honger had, ik heb haar gevoed op het terras naast het vuur waarop ons eten werd bereid, we hebben haar afwisselend geëntertaind tot ze in slaap viel en toen heeft ze nog een dik uur als een roosje naast ons geslapen. En de vervelende Hollander heeft nog het hele restaurant stil gekregen met een veel te luide gsm, waarna hij gewichtig een heel verhaal begon te doen. Zoveel fatsoen en tafelmanieren had hij wel.