Time flies

't Is een levensgroot cliché, maar wat gaat de tijd snel. De twee laatste weken van mijn bevallingsverlof zijn voorbijgevlogen. Maandag begin ik te werken, en nu voor echt. Ik heb het werk niet helemaal losgelaten de voorbije maanden, maar elke dag op post staan en weer lesgeven, zal een grote verandering zijn. Gisterennacht heeft Thelma van acht tot zeven geslapen, dus zij is er in elk geval klaar voor. We beginnen ook zachtjesaan: eerst zorgt Bernard een week voor haar, daarna mijn ouders een hele maand en in december is Bernard weer aan de beurt voor een week of drie. In de kerstvakantie is ze weer bij mij en in januari gaat ze naar de onthaalmoeder.

Wat ik ga missen: haar knuffels als we samen dicht dansen, haar kreetjes als ze net geniesd heeft, haar badritueel, haar lachjes als we samen in het grote bed nog een beetje wakker worden, de lange wandelingen door de stad ... Gelukkig zijn er vijf verlofdagen in de eerste helft van november en zal ik ze toch nog af en toe een hele dag meemaken. November belooft wel zwaar te worden, want Bernard is twee keer een dikke week weg. Maar ik heb dat al drie weken gekund toen ze nog piepklein was, dus dat moet dit keer ook wel lukken.