Mijn dochter krijgt dus tandjes. Ik dacht dat zoiets garant stond voor onderbroken nachten en hartverscheurend gehuil. Wel, dat hartverscheurend gehuil dat is er af en toe wel bij: van zumpig zeuren over triest huilen tot tranen met tuiten, maar die nachten, die zijn niet te geloven. Gisteren heb ik ze om zes uur, na een kleine fles en een badje, zonder neusgespoel en zonder nachtluier, even in bed gelegd voor een minislaapje, omdat ze haar ogen niet meer open kon houden, en ze heeft tot! acht! uur! vanmorgen! aan een stuk door geslapen! Veertien uur, vertel mij wat.
En zeggen dat ze zaterdagochtend na haar ochtendfles nog tot half elf heeft geslapen, zondagochtend tot half tien (hoogst noodzakelijk, want ik lag er maar om drie uur in en was vijf dagen TAM, Tijdelijk Alleenstaande Moeder), met middagdutjes van een uur of twee en buggydutjes zo ergens tussen vijf en zeven. Ofwel heb ik dus dikke chance met mijn eerstgeborene (wacht maar, zei iemand met een eerstgeboren slaapkop en een hypervroege tweede), ofwel broeit er iets (aldus mijn collega), ofwel zijn tandjes echt wel heel vermoeiend.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten