Schreeuwlelijk

't Is geen schreeuwlelijkerd hoor, onze Thelma, integendeel (wie zou dat nu zeggen van haar eigen kind?), maar ze heeft de laatste tijd haar stembanden en het effect ervan duidelijk ontdekt. Als we achter haar aangaan, is het nog grappig, zo'n klein meisje dat wegrent en luid schreeuwt om zich uiteindelijk toch te laten kriebelen.

Als ze de poes uit de zetel gilt, vind ik het ook nog amusant, hoewel ik best wel wat medelijden krijg met onze kat. Die is sowieso niet happig op kinderen en ze voerde het voorbije jaar vooral een gedoogbeleid. Toen we in juli 2010 binnenkwamen met onze kersverse boorling maakte ze zich vlug uit de voeten, maar langzamerhand besefte ze dat die kleine baby zou blijven en dat een stilliggende of hoogstens rollende baby nog niet zo erg was als grotere kinderen die meteen enthousiast achter haar aangingen.

Later leerde Thelma kruipen en kwam het gevaar dichter. Ze kroop naar de zetel, trok zich recht en gilde de kat de zetel uit. En nu kan ze dus lopen en loopt ze er af en toe een eindje achteraan. Met één luide gil en dan gegniffel jaagt ze de kat probleemloos een ruimte verder.

En de stap van doelgericht gillen naar zomaar eens hoog krijsen, liefst tien keer na elkaar, is niet zo groot. Het is soms grappig om te zien, zo'n klein meisje dat met gebalde vuistjes een gil de wereld instuurt en je dan met pretoogjes aankijkt, maar we proberen het toch maar te negeren. Voor je het weet, zit je met een schreeuwlelijkerd opgescheept.

En gisteren bij vrienden op bezoek, was het ook aandoenlijk om te zien hoe Thelma en Pablo tegen elkaar op schreeuwden in de gang. Ze gingen achter elkaar aan, liepen elkaar bijna omver en gilden dat het een lieve lust was. Thelma was plotseling een echt kindje dat speelde en op de man afging en haar plaats opeiste aan de speelgoedpiano.

Het was weer eens een mijlpaal. Ik zie haar af en toe spelen bij de onthaalmoeder, maar meestal komt ze als laatste toe en is ze een van de laatste kindjes om naar huis te gaan, waardoor ik ze nooit lang kan observeren. Gisteren heb ik haar samen met Pablo met de auto's zien spelen, achter elkaar aan zien lopen, poppetjes zien doorgeven en blikken van verstandhouding zien uitwisselen aan tafel. Wow.