Jongetje

Op drie dagen tijd hebben drie mensen tegen Thelma 'manneke', 'voor hem gaat dat nog een beetje moeilijk zijn' of 'jongetje' gezegd. Drie generaties: een puber, een collega van mijn leeftijd en een oudere vrouw. Wellicht omdat Thelma zwarte botjes, een jeansbroek en een felrode jas met felblauwe mouwomslagen aanhad. Erg vind ik dat niet, anders zou ik haar wel roze en geel aantrekken, maar raar vind ik het wel.

Felrood en felblauw zijn blijkbaar al zo 'gegendered' dat het meteen aan jongens doet denken. Toegegeven, vrijdagavond had ze ook haar lievelingsauto vast, maar toch. Ik vind dat een vreemde evolutie. Ik wil mijn kind niet in een of andere richting duwen, ik laat haar ook in jurkjes en pofrokjes rondlopen en heb zomerschoentjes gekocht met een bandje over de wreef, maar voor schoenen en jassen probeer ik toch een beetje neutrale kleuren te kiezen.

Ik ben niet tegen roze en pinkels en prinsessen, maar ik wil toch ergens de grenzen bewaken. In de V.S. bijvoorbeeld lijkt het mij echt de pan uit te swingen met kleuren die gelimiteerd zijn tot een of andere sekse: daar zijn er blauw/rood/grijze M&M's voor jongens en wit/groen/roze M&M's voor meisjes. Daar is de prinsessencultuur en de rozecultus buitenaardse proporties aan het aannemen, met hakken, strings en schoonheidsbehandelingen voor kleuters.

Ik lak Luce haar nageltjes als ze komt spelen, ik schmink kindjes naar believen in prinsessen, ik wrijf Thelma helemaal in met bodylotion als ze uit bad komt, maar ik zou hetzelfde doen als ik een zoon had en hij daarom vroeg. Ik weet nog altijd ontzettend goed hoe blij Berend was, een zoontje van vrienden, met zijn T-shirt met 'pailletjes' en de ketting van zijn mama. Kinderen moeten vooral veel keuze hebben, veel vrijheid en niet te veel maatschappelijk opgelegde grenzen, al weet ik dat het hier in België nog niet zo'n vaart loopt.

Gelukkig is er in de V.S. ook een tegenbeweging op gang die ingaat tegen Toddlers & Tiara's en andere missverkiezingen voor dotjes van amper drie jaar oud. Pigtail Pals, bijvoorbeeld, is zo'n moeder van een meisje van zes die ervoor ijvert om dochters wat minder grenzen op te leggen. Ze is anti-limitation zoals ze het zelf stelt en ze kan het verdomd goed uitleggen. Ze ijvert voor een echte kindertijd voor kinderen en gaat in tegen de steeds vroegere seksualisering van kinderen.

Ze is niet anti-pink of anti-princess, maar ze wil aantonen dat er ontzettend veel manieren zijn om een meisje te zijn, ze wil meisjes meer zelfvertrouwen geven en laten geloven in zichzelf. Ze gaat ook in tegen Fat Talk en geeft moeders tips om hun eigen negatieve lichaamsbeeld niet op hun kinderen over te dragen. Moet wel, in een land waarin kinderen vanaf acht jaar zich al zorgen maken over hun gewicht.

Ze wil kinderen ook weerbaar maken tegen ongewenste aanrakingen. Haar strijd komt vanuit haar eigen verleden waarin ze is verkracht en ze leert haar kinderen daarom 'the rules of their body': dat bijvoorbeeld alleen ouders en dokters iets over hun lichaam mogen zeggen of hen aanraken, en verder niemand, en dat ze ook dan steeds hun buikgevoel moeten volgen. Dat het nooit fout kan zijn om veel kabaal te maken als iemand anders ongewild aan hun lichaam zit.

En wat ze haar dochter daarom onder meer leert, zijn alle juiste benamingen van haar lichaamsdelen, om ze van schaamte te ontdoen en haar dochter onbeschroomd te laten spreken over haar eigen lijf. Ook bijvoorbeeld 'vagina'. Ik snap wat ze bedoelt en wil bereiken, maar ik vind het toch niet zo simpel om dat te doen. Thelma kent ondertussen haast alle delen van haar lichaam, maar bij haar 'vagina' twijfelen we toch altijd. Dat klinkt echt te volwassen. Niet dat ik wil wachten tot ze volwassen is om daarover te spreken, maar toch.

'Muisje' dan maar? Dat vind ik lief, maar dat associeert zij natuurlijk met iets anders. En 'blijf van mijn muisje', daarmee maak je geen indruk, niet? 'Spleetje' dan maar? Dat zeiden ze vroeger bij mij op school en vond ik maar raar. 'Kutje' heb ik thuis geleerd, misschien wel vanuit een gelijkaardige overtuiging, maar 'kut' heeft zo'n negatieve lading gekregen de laatste jaren, dat het ook niet echt een optie is. 'Mietje' zeggen vrienden van ons, maar dat heeft ook een rare bijklank. Ik kan natuurlijk altijd eens te rade gaan bij Jules Deelder, maar wat denken jullie?