Thelma = DS + fb

Vorig weekend nog eens een weekend gehad alsof we kinderloos waren. Vrijdagavond verjaardagsfeestje bij een vriendin, net om de hoek bij mijn ouders, waardoor we de ingenieuze constructie 'babysit bij ouders' konden toepassen, die ervoor zorgde dat we én laat konden wegblijven én konden uitslapen. Omdat ze 's middags rond tweeën klaar was voor een middagdut, hebben we haar meteen weer bij oma en opa in bed gestopt, zodat we zelf even naar het MSK en SMAK konden voor het laatste weekend Hareng Saur. En de moeite was het.

Pablo en Thelma

Zaterdagavond ben ik zelf nog een stapje in de wereld gaan zetten en mocht ik wederom uitslapen, met dank aan mijn lieftallige, en 's namiddags zijn we bij vrienden met kind en kind-in-wording pannenkoeken gaan eten. Rond vijf uur met een moe kindje naar huis voor het avondritueel, wat gekook en wat gewas, om rond negen uur in de zetel te glijden.

Resultaat van een weekend jeugdigheid mét kind is enkel dit: de weekendkrant niet aangeraakt, de mailbox niet geopend en het grote facebook niet gelezen. Fair deal!

Op kot

Van de voorbije Beba-nachten heeft Thelma er ongeveer vier echt doorgeslapen. De eerste maandag was het een klein concert, zo'n anderhalf uur, en heeft dochter vader weer op de bank doen slapen om hand in hand met moeder in slaap te vallen. De dinsdag erna was zalig, want we hebben acht uur aan een stuk geslapen. Hoe lang was dat niet geleden? Op woensdag weer een korte tuutinterventie, maar dat is maar even uit bed en meteen erna weer in dromenland. Een puntje waar we later nog aan gaan werken! Donderdag heeft ze volgens mij ook vlot een slaapsprintje getrokken, maar op vrijdag was er iets loos: roepen, wenen, paniek, om God-weet-wat.

Zaterdag ging ze logeren bij oma en opa en heeft ze twee keer om haar tuut geroepen. Oma is dan maar in het logeerbed gekropen, en Thelma heeft haar om zes uur zover gekregen om de eerste fles van de dag te geven. Ze hebben wel weer doorgeslapen tot een uur of negen. Zondagnacht was oké, behalve weer die tuut, maar kom, daar spreken we voorlopig niet meer over.

En dan gisterennacht, wat was me dat? Van half drie tot half vijf ontroostbaar, ondanks de fles van vieren die ze gulzig leeggetutterd heeft, omdat vader noch moeder hun ogen nog langer konden spalken. We waren naar een concert van Absynthe Minded geweest, dus echt vroeg was het niet en we konden er niet mee lachen. Best zielig voor ons piepke natuurlijk, maar wij zijn ook niet te verwaarlozen, laat dat duidelijk zijn.

Ze was blij met het licht aan, lachte door haar tranen heen, maar zette het weer op een krijsen zodra het licht uitging. Achtmaandenangst? Krampen? Te veel gegeten bij de babysit? Of net te weinig? Late indrukken van Louises babyborrel zondag? Verstopte neus? Who knows ...

In elk geval verhuist ze vannacht naar mijn bureau, waar ze de volgende maanden tussen de boeken zal slapen. Vandaar haar geleerde blik hiernaast. Haar kamer is nog niet af, omdat we diep in onze buidel hebben moeten tasten om het dak te laten isoleren, maar het is onderhand tijd dat ze op eigen benen staat en haar eigen kot op stelten zet.

Misschien houden wij haar immers wakker met ons geadem, gelig, gefluister, geschuif, gedraai, gesnuif, gesnurk?

Weekend?

Thelma slaapt weer door 's nachts! Met dank aan Beba2, en Eliane en Tim, die mij onafhankelijk van elkaar die tip bezorgden. Beba2 is verzadigingsvoeding die ervoor zorgt dat ze een uur of elf geen honger heeft. 't Was wat wennen aan de voeding voor moeder en kind (schudden! harder zuigen!) en ze heeft nog wel af en toe onrustig geslapen (te veel gegeten? krampjes?), maar ook een paar andere nachten zonder één kik van half negen tot half acht doorgepit. 't Was dus duidelijk honger die 't 'm deed, en geen van de andere opties.

Een gevolg daarvan is ook wel dat ze nu dus niet meer tot half tien 's ochtends slaapt, maar in het weekend net als in de week om half acht wakker is ... Als ze immers rond vier, vijf uur een fles kreeg, kon ze daarna wel weer een tijdje voort. Vanaf nu zijn we dus toegetreden tot de ouders die elke dag op hetzelfde tijdstip uit de veren moeten en afspreken wiens beurt het is om uit te slapen / de kleine te entertainen. U raadt al wier beurt het vandaag is (met dank aan de overblijvende Nederlandse naamvallen).

Zolang het pas om half acht is en de nachten kwalitatief zijn, valt dat mee natuurlijk. Ik mag er niet aan denken om rond half zes uit mijn bed gesommeerd te worden, zoals de onfortuinlijke Sigrid of Michaël. Een voordeel, geeuw, is natuurlijk dat de weekends vééél langer duren.

♥ ♥ ♥

♥ Thelma's eerste knutselwerkje van bij onthaalmoeder Patricia ♥

Kijk kijk!

Een kat, dat is iets ongelooflijks. Daarvoor laat je dus alles vallen: een speeltje, een lekkere fles ... Daarvoor duw je ook iedereen aan de kant. Liedjes zijn niet meer interessant, moeder en vader stellen niets meer voor, een kat, dat is pas wat. Ze hoeft niet eens zoveel te doen: gewoon voorbijlopen, even omkijken, gaan zitten ... Als het even meezit, zich eens uitrekken, even geeuwen, achter haar oor krabben. Oh, en een wasmachine. Dat al gezien? Onvoorstelbaar. Dat maakt geluid, daar zitten kleurtjes in, en schuim. Niet te doen. Wie heeft dat ooit uitgevonden?

Thelma is zoals alle mini's gefascineerd door alles wat beweegt, geluid maakt, en liefst kleiner is dan zichzelf. Haar nichtje Louise ook bijvoorbeeld: zeven weken, beweeglijk, trekt gekke bekken, en kan soms heel veel lawaai maken. Donderdag was Thelma niet bij haar weg te slaan. En toen ze haar hand uitstrekte om haar aan te raken, en moeder vreesde dat dochter haar klauwen ging laten zien, kwamen er zowaar twee streeltjes aan te pas! Thelma die beseft dat haar nichtje brozer is dan moeder of opa, en dus niet even de weerstand van het vlees test, maar gewoon van schouder tot elleboog over dat kleine armpje wreef. Wonderlijk!

O ja, en ze zit! Sinds vandaag valt ze niet meer naar voren, naar achteren, naar links of naar rechts. Er ligt nog wel iets in de buurt voor mocht ze even het noorden kwijt zijn, maar ze zit!

Peristaltiekgymnastiek

Thelma wordt een echt kindje: als je een speeltje afneemt en verstopt, barst ze spontaan in een theatrale huilbui uit. Een paar dagen geleden zou ze nieuwsgierig rondgekeken hebben naar wat er nog te versieren viel in speelgoedland, maar sinds zondag is het een hoge luide ghwiiiiiii als je haar favoriete stuk van het moment even wegneemt. We hebben het twee keer getest en houden daar nu mee op, want ze zou ons nog van folterpraktijken kunnen beschuldigen.

Nog nieuw de laatste tijd is dat ze geen dutje meer wil doen na vijven. We krijgen dus een kindje mee van de onthaalmoeder dat doodmoe is, nog een beetje kan lachen, maar vooral toe is aan een bad en bed. En over dat slapen gesproken: behalve woensdag na mijn vorige post, was het weer elke nacht prijs. En prijs mag je nu wel letterlijk nemen, want wat haar de laatste vier nachten uit haar slaap houdt, is een nachtelijk geproduceerde drol die rond vier of vijf uur de kop opsteekt. Nachtkakken, dat is het dus, excuseert u mij even. Iemand een idee hoe je daar vanaf raakt?

Voorlopig probeer ik het met wat peristaltieke gymnastiek voor het slapengaan: knietjes geplooid zachtjes tegen haar buikje houden zodat haar blote poep in de wind ligt. Geeft bijna altijd resultaat, maar het sluit niet uit dat er 's nachts ook nog wat gepresteerd wordt. 't Zal vast gezond zijn, dat nachtkakken, denk ik dan.

Inspector Nachtwacht

Even een post om voor mezelf en het nageslacht alles op een rijtje te zetten. Dat nachtuilen van Thelma houdt immers niet op. Zondagnacht was ze wakker rond drie uur, met natte pamper en honger. Maandag was ze wakker rond één uur, rond vijf uur en rond half zeven, terwijl onze schone slaapster vroeger zo fijn de klok rond sliep. Gisteren was ze er al om kwart over twaalf. Als dat zo doorgaat, is ze binnenkort om tien uur weer wakker, handig!

De hypotheses zijn de volgende:
- Kou
- Tandjes
- Niet moe genoeg
- Natte luier
- Honger
- Groeispurt
- Ziekjes

We proberen elke nacht een hypothese te elimineren, dat is ons vermetele plan. Ze lijkt warm genoeg te hebben, dus een extra deken gooien we er nu nog niet bovenop. Tandjes zien of voelen we niet, maar kunnen zich natuurlijk wel verborgen houden. Te veel korte dutjes overdag, zoals in het grote Zappyboek staat, wordt dan weer tegengesproken door haar ontzettend wakkere maandag bij de onthaalmoeder en haar ontzettend wakkere maandagnacht bij ons. Laten we dus beginnen met honger en natte luier.

Hopend op de bezwerende en saboterende werking van mijn vorige post heb ik haar zondag na haar gewone fles om zeven uur in bed gelegd met een luier en *twee* nachtinleggers, die om drie uur doornat bleken te zijn. Nieuwe luier aangedaan, toch nog een fles gegeven en geen hypothese kunnen schrappen. Een nachtfles zorgt immers ook nog eens voor extra nattigheid tegen de ochtend.

Maandagavond een flesje geprobeerd met vijfgranenmeel, maar dat wou ze van-ze-leven niet opdrinken. Misschien is het ook beter zo, om krampjes, constipatie en extra calorieën te vermijden. Ze heeft bovendien al eens doorgeslapen zonder een laatste voeding. Ik heb haar dan maar een hyperabsorberende fleeceluier aangemeten en als Daisy Duck in bed gestopt.

We moeten eens klappen.

De luier bleef redelijk droog, maar herbergde wel een drolletje toen ik zelf in bed kroop. Geroken heb ik dat niet, maar de auditieve signalen waren niet mis te verstaan. Om toch nog een beetje te kunnen slapen heb ik haar een Pamper omgedaan, maar om vijf uur (tuut) en half zeven (wakker!) bleek dat ook een maat voor niets. Weer geen hypothese in de prullenbak.

Dinsdagavond heb ik dan dikke vijfgranenpap aangeboden na haar fles van half zeven, maar ook dat aanbod wees ze vriendelijk de deur. Na achten dan met een Pamper naar bed zonder extra calorieën, zelfs niet uit een extra fles. Rond kwart over twaalf werd ze wakker met verstopte neus en natte Pamper, dus heb ik haar neusje gespoeld en een nieuwe Pamper omgedaan. Ik dacht aan een fles om de kansen op een langere nacht te vergroten, maar Bernard vond dat echt geen goed idee. En gelijk had hij.

Slaaptraining dan maar: laten huilen, om de vijf minuten haar tuut geven en eens over haar bolletje aaien. Dat hebben we anderhalf uur volgehouden en om twee uur vonden we het welletjes. We hebben geen fles gegeven, want je kon aan haar gehuil horen dat het geen honger was. Ik heb ze wel in bed genomen, vader naar de slaapbank beneden laten vertrekken, en rara, we hebben van kwart over twee tot half acht geslapen. Bernard weiger ik evenwel bij de hypotheses te zetten!

Er komt nu wel een andere oorzaak bij: verstopte neus en vandaag wat koorts, maar we kunnen, althans voor één nacht, de hypothese ‘honger’ elimineren. Groeispurt kan nog steeds, kou kan ook nog want bij mama was het vast warmer dan in haar eigen bed, een natte Pamper was er ook weer bij, dus veel verder zitten we nog niet. Wellicht is het gewoon de tijd van ‘t jaar en gaat het vanzelf weer over. Maar dan wel liefst vannacht.

Er staat niet wat er staat

Niets wat ik hier schrijf, is waar, dat weet u toch? Of laat ik het anders stellen: elke dag is anders en de regelmaat is zo weer zoek. Thelma sliep dus al bijna drie maanden door, dat hadden we afgesproken, maar vorige week heeft ze daar toch enige kanttekeningen bij gemaakt. Een keer om vier uur, twee keer om vijf uur, dan weer om zeven (om ons te laten geloven dat alles weer als vroeger was), vrijdag om zes uur en gisteren om half drie. Net in die week dat ik bijna elke dag om acht uur op het werk moest zijn. Er is dus wel wat afgegeeuwd de laatste dagen.

Meestal slaapt ze na een verse luier en een fles meteen weer in, maar gisteren was dat niet het geval. 't Was voor haar ook weekend natuurlijk. Ik lag ongeveer anderhalf uur in bed na het lichtfestival en kon pas een dik uur later op de zetel beneden weer indommelen. Met Thelma aan mijn zijde, want vader begon vandaag aan een tournee en had zo mogelijk nog een grotere slaapachterstand.

Er zijn geen gegronde redenen te melden voor dat gewijzigd slaappatroon: geen ziekte, geen recente spuitjes, geen tandjes, geen lawaai. Wel een natte luier en honger -- al zou ik die honger volgens Het Grote Opvoedboek 's nachts moeten negeren. Vroeger werd ze ook al wakker van een volle Pamper, toen ik nog wegwerp gebruikte, maar blijkbaar zit ze bij de katoenen luiers nu ook aan haar limiet. Ik test dus volgende week wat dingen uit: haar melk 's avonds wat indikken, een superabsorberende nachtinlegger of een ander soort luier, en hopen dat ze weer bijdraait. Of gewoon dit bericht al schrijven, want zodra ik mijn observaties vereeuwig, geeft Thelma er weer een draai aan. Kwestie van het efemere karakter van de schriftelijke bronnen nog maar eens in de verf te zetten.

Dat ze 's avonds na een dagje onthaalmoeder om zeven uur even in bed gaat, en stipt drie kwartier later weer wakker wordt, is dus ook gelogen. Mijn excuses daarvoor. Want dat slapen hangt natuurlijk allemaal af van het tijdstip waarop ze wakker is geworden en weer is ingeslapen, en dat varieert nogal (zie boven), ook van het aantal slaapjes en de duur ervan, en van de energiebehoeftes van die dag. Mijn natuurlijke drang naar orde en regelmaat, lees: een lichte dwangneurose (die ik ondertussen gelukkig goed de baas kan), zag in die twee avonden dan ook al snel een patroon. Wat het dus niet was.

Als je een ding leert kennen met kinderen, dan zijn het wel de grenzen van de flexibiliteit. Kinderen hebben zelf regelmaat nodig, maar als tegenhanger geven ze je een portie onvoorspelbaarheid cadeau. Je weet nooit wat de nacht zal brengen, je weet nooit hoeveel tijd je krijgt tijdens een slaapje om eens echt aan iets door te werken, je kunt niet voorspellen of ze de groentenpap helemaal gaan opeten of liever links laten liggen. En dan is Thelma nog niet eens een keertje ziek geweest. Wie dus graag tegen de klok werkt om net die deadline voorbij te horen zoeven, kan er dus maar beter een paar uur aftrekken om de eindmeet niet te ver in het verleden te zien blinken.

En lieve lezer, dat ze onvoorspelbaar zou zijn, ook dat klopt niet helemaal, want je ziet aan haar oogjes dat ze moe is, je ziet aan haar vuistjes die in haar ogen wrijven dat ze naar bed wil, en je hoort aan haar gezeur dat het menens is. En je ziet aan haar glinsterende blik dat ze die fles wil, je hoort aan haar gretig gefluister dat ze nog wil en je krijgt het water in de mond als ze luid smakkend haar fruitpap eet. En als ze lacht ... dan is het een klein verliefd lachje dat je even doet smelten, een grote glimlach die je nog wat voort doet dansen, of een schaterlach die je nog eens van het muisje doet spelen dat langs de tenen over haar lijfje in haar nekje kruipt.

Confidenties

Thelma brabbelt, en we zullen het geweten hebben. Overal moet geluid bij: aan tafel, op schoot, in bed, en zelfs tijdens de fruit- en groentenpap. Mijn moeder zei me dat ze me vroeger ook vijf frank had gegeven om eens even te zwijgen, dus dat belooft wat!

Let u vooral ook op de uitroep op 0:12.

Verschoon de toekomst!

Bumgenius Flip Organic meegroeier

Ik heb mijn luierpost geüpdatet en aangevuld met een paar fotootjes en links die ik jullie niet wou onthouden. Het gaat misschien in tegen de blogetiquette om achteraf dingen te veranderen aan een post, maar ik doe op mijn blog wat ik wil, vandaar. En het is voor het goede doel, een schone toekomst!

Mijn moeder vertelt ondertussen overal rond dat haar dochter, die een broertje dood heeft aan het huishouden, -- dat uitgerekend zij -- met wasbare luiers werkt. Ik hoop dat het bewijst dat het echt geen last is en maximum een uurtje per week in beslag neemt, verdeeld over luier uit broekje in wasemmer (i.p.v. vuilnisemmer) werpen, netje 2x per week in wasmachine gooien (i.p.v. 1x per week vuilniszak buiten zetten), luiers ophangen en plooien (i.p.v. kopen en uitladen), en de minuut extra als je ze omdoet. Zestig minuten waar ik nog trots op ben ook.

Behalve het wassen vond mijn moeder het ook nogal dik rond Thelma's poep, maar sinds ze de Bumgenius gezien heeft, wil ze ook wel met herbruikbare luiers werken. Mission accomplished!

En om helemaal concreet te worden, geef ik hieronder wat ik gebruik:

• bij de onthaalmoeder: pocketluier Nature Babies 'Bamboo Lovable' (16) met broekjes van Motherease 'Rikki' (4) en inlegvliesjes van Popolino (bij Mister Mirko)
• thuis: idealiter hetzelfde als bij onthaalmoeder (dan wel 18 à 24 stuks), maar we hadden al doeken uit Dreambaby, dus: vouwluiers Bambino Mio (24) met broekjes van Weehugger (4) en inlegvliesjes van Bambino Mio (bij Dreambaby en Babykind)
• Update: volstaan niet altijd bij een 20-maanden-oude megaplasser als Thelma, dus thuis nu pocketluiers van bij de onthaalmoeder, fleeceluiers van 's nachts, of vouwluiers met extra inlegger.
• 's nachts: pocket-all-in-oneluier in fleece van Wonderoos (4) met extra inlegger Wonderoos (Babykind)
• Update: beter is een pocketluier van Lulu Nature (Dodo) met wollen overbroekje van Disana bijvoorbeeld (bij Klein Spook)
• op stap: all-in-one van Bumgenius Organic (4) met inlegvliesjes van Bambino Mio (Mister Mirko)
• Update: ondertussen met extra inlegger!

Van de eerste twee soorten gebruik ik twee maten, de laatste twee zijn meegroeiers, maar ik zit nog altijd niet aan de prijs van 2,5 jaar Pampers en vuilniszakken samen. En als er ooit een tweede kindje komt, is die kost zelfs helemaal uitgespaard, al zou ik wel extra nachtluiers kopen van Lulu Nature.

Strikt genomen kan je voort met 18 à 24 luiers van soort 1, 2 of 3 alleen, maar van soort 3 was je de broekjes telkens mee, wat ze zogezegd sneller doet verslijten. All-in-ones zijn ook niet zo performant als een vouw- of pocketluier met overbroekje. Fleece kan soms de billetjes irriteren omdat het even goed absorbeert als Pampers, maar daar heeft Thelma nooit last van gehad, en het is dus wel goed 's nachts. Daarom is de combinatie met soort 1 wel handig. Soort 4 is een luxeartikel, waar je zelfs de meest rabiate tegenstanders mee overtuigt.

Aan tafel

Thelma blijft het heel goed doen bij Patricia de onthaalmoeder. Ze weent bijna niet, slaapt een keer of drie, eet alles op en mist! ons! niet! Zo lijkt het toch. Ze heeft ook meteen weer een nieuw ritme en je kunt er de klok op gelijk zetten. Het is eigenlijk een echte slaapkop: omdat ze nu iets vroeger opstaat dan anders, kan ze nog niet langer dan twee uur wakker blijven zonder zeuren en dus slaapt ze overdag blokjes van drie kwartier à anderhalf uur. Doordat Bernard haar rond vijf uur gaat halen en vaak moet wakker maken, gaat ze thuis dan ook om zeven uur opnieuw naar bed, om stipt drie kwartier later weer wakker te worden.

Dan mag ze met moeder en vader aan tafel zitten om de dag even te bespreken, want sinds kort zit ze met wat steun in een grote stoel. Rond negen uur leg ik haar dan weer in bed en zo heb ik ze elke avond toch nog een uurtje of twee gezien. Opnieuw een fijne evolutie die ik niet had verwacht!

Nog nieuw de laatste tijd is dat ze soms haar armpjes lijkt uit te steken om gepakt te worden en ze touwtjes, stofjes en papiertjes met duim en wijsvinger begint vast te nemen. Ze schaterlacht ook als we voorzichtig in haar buik bijten of voortdurend onnozele woordjes met een veel te hoge stem debiteren. Hoe zou je zelf zijn?

Wereldreis

Thelma is vandaag, als kersvers zesmaanderke, voor het eerst naar de onthaalmoeder geweest, na haar novembermaand bij oma en haar decembermaand bij papa. In de fietskar langs het water, over de spoorbrug, even door de Wiedauwkaai en aangekomen. Moeder, vader en Thelma, want geen van de drie kon het alleen. Dachten ze.

De zes andere kindjes waren ook al present: haar eerste vriendinnetje Mira, een zevenmaanderke dat ze al ontmoet had toen ze een uurtje ging wennen, haar negenmaandig vriendje-to-be Ramon, en dan vier hele grote kinderen van zéker al twee jaar, of toch ongeveer. Ze gaan in maart en september per twee naar de kleuterklas, dus dan zit het trio Thelma-Mira-Ramon meteen bij de allergrootsten. En dan zijn er geen reuzekinderen meer die voortdurend proberen een tuut in haar mond te stoppen.

Ze heeft goed geslapen, zeer goed gegeten, weinig gedronken, twee keer kaka gedaan (for the record), en er stond ook 'zeer flink' in haar heen-en-weerboekje. Olé. De onthaalmoeder wil zelfs met onze herbruikbare luiers werken. Als dat niet nog meer goed nieuws is! Zelf had ik het toch wel wat moeilijk, sissy die ik ben geworden, maar toen Bernard en ik haar door het raam nieuwsgierig zagen kijken vanuit haar wippertje waren we gerustgesteld. Ik heb het me 's ochtends moeten voorstellen als een jaar buitenland op haar achttiende of een wereldreis na haar studies, maar dan voor mini's, en dan was het een stuk makkelijker om haar achter te laten in een wereld zonder mama, papa, oma of opa, zonder bekend bed, met ander eten en veel vreemde mensen.

Ik vond het zelf grappig en wat aandoenlijk toen mijn stoere moeder haar tranen niet kon bedwingen toen ze me in Newcastle achterliet op mijn twintigste, maar ik weet nu dat de geschiedenis zich met de minste moeite zou herhalen.