Schoenen

Thelma heeft haar eerste paar schoenen gekregen, van oma en opa, voor haar eerste verjaardag. Het was in twee minuten geklonken, wat zeg ik, in één minuut. Na Muziek op schoot hadden we bij Aap Noot Mies afgesproken. Allez ja, mijn lief en mijn moeder hadden dat afgesproken zonder mijn medeweten, en toen ik naar mijn ouderlijk huis belde om een ander voorstel te doen, zat mijn ma al op de bus.

Waardoor het kind geen patatjes mee had, waardoor we dus snel-snel bij de Ayuno pompoen-bloemkool zijn gaan kopen, wat ze niet ging lusten, ha neen, want ze lust geen potjes, om die dan in 't Hetekoekje liefdevol toe te dienen. Tarara, ze lust nog steeds geen potjesvoedsel. Dan maar soep en brood besteld, waar ze ook niet van wou eten, want veels te moe, ah ja, na Muziek op schoot. Dus snel-snel soep naar binnengegoten, boze Thelma beetje rustig laten worden met wat speelgoed op de grond en dan apetrots naar Aap Noot Mies.

Apetrots inderdaad: Thelma heeft namelijk nu al een schoenenverslaving. Ze is erdoor gefascineerd, al een hele tijd. Misschien door oma, die al weken zegt dat die Bobux-slofjes toch maar niets zijn voor zo'n kind: dat geeft geen steun, ze voelt elke oneffenheid erdoor, ... Misschien door nichtje Louise, die al een schoenencollectie heeft om u tegen te zeggen, al kan ze nog lang niet stappen. Misschien door het uitstel, want moeder heeft ergens (en nog ergens en nog ergens) gehoord dat je pas de eerste schoentjes mag kopen als kindlief al goed kan stappen.

Maar gaat dat dan over goed 'alleen' kunnen stappen (dacht ik dus) of over goed aan het handje kunnen stappen? Of gaat dat ook over pijlsnel achter een loopwagentje kunnen crossen? Soit, vorige week vond ik plots ook dat het urgent was, dat ze eindelijk schoenen kreeg. Maar toen paste het niet echt, omdat vaderlief in Bonn zat, waardoor we dus pas vandaag zijn gaan shoppen.

Ze was dus apetrots. Een winkel vol schoenen! Eindelijk niet meer Louises schoenen proberen af te pakken en aan te doen, eindelijk niet meer af en toe die (prachtige retro) schoentjes passen die papa had gescoord op de rommelmarkt. Ze waren nochtans ook maat 19, maar wisten wij veel, en de wetenschap dat tweedehands schoentjes niet zo goed zijn, hield ons tegen om ze meer dan even aan te doen. (Update: ze zijn zelfs van hetzelfde Italiaanse merk als de nieuwe schoentjes! En dat voor 5 euro ...)

Thelma nam meteen een paar turkooizen lakschoentjes vast, maar gelukkig zette de verkoopster die gezwind weer netjes in het rek. Haar voetje werd gemeten, ze werd met grote verwonderde ogen op een stoeltje gezet, en twee schoentjes aangemeten in maat 19: een prachtig okeren schoentje met bruine vetertjes en een rood doordeweeks botje.

En omdat ze smalle enkeltjes heeft en beter dus geen botjes draagt voorlopig, was het dus in één minuut geklonken. Moeder en vader content, Thelma doltevreden. Oma die vond dat het allemaal wat snel ging, want waren er niet nog andere? In een andere kleur? Een ander model?

Maar ik had de collectie al helemaal gescand bij het binnenkomen, en papa vond het ook het mooiste paar, dus waarom nog twijfelen? Oma haalde de bankkaart boven (dank u oma!), Thelma kreeg haar eerste klantenkaart, en ze kon rustig achterop de fiets in slaap dommelen.