Mijn hart loopt weer over van liefde. Waar moet ik daarmee naartoe? Ik probeer me wat in te houden, want die schoudertjes van Thelma zijn toch nog zo frêle. Maar wat een kind! Ik laat me even gaan. Wat een kind! Eigenzinnig, eigenwijs, lief, origineel, gretig om alles wat we aanbieden.
Eerst Muziek op schoot, waar ze Wollie uit zijn bedje heeft gehaald, 'waai' zei toen Marijke op de fluit speelde, het uitschaterde toen ik haar tijdens een liedje vastgreep. Dan gespeeld met haar 'waw' (de leeuw), de kikker, het 'aapje' (schaap). Geen door-moma-gemaakte-vislasagne gegeten, want wie eet er nu thuis patatjes? Wel appel-koekjes-yoghurt, en daarna een lange middagdut.
En toen haar eerste vergadering ooit: aan tafel met de buren en schepen Balthazar, over de inrichting van het parkje naast de deur. Beetje gebabbeld, beetje gelachen, koekje op schoot, dan in haar eigen stoel, en daarna mee naar buiten in de draagrugzak, wippend, lachend, dansend. Nog wat fruitpap, een halve banaan, boterham met choco, en hupla, klaar voor het Lichtfestival.
Een dik uur zitten genieten van de lichtjes, babbelend over de beer, de visjes (raketten, maar visjes is ook goed) en de sneeuw op Post Plaza, verwonderd door de semi-kathedraal op de Botermarkt, en dan een lekker flesje in de BoHo. Met chips na, want ook Thelma begint de kleine geneugten van een cafébezoek te kennen. Drinken, eten, dansen.
En weer flink het fleecepak aan, het regenpak, de rugzak in. Blij, vrolijk, goedgemutst. Wiebelend, zingend, draaiend met haar handen. Thuis nog koekje eten, extra 'weshje' drinken, boekje kijken, tandjes poetsen, blij met de beer, het tuutje en het doekje die in haar bed lagen te wachten. Een droomkind, zoveel is zeker. En het wordt alleen maar beter.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten