Brr, zo'n heerlijke risotto is na een kort verblijf in de diepvries en een veel te snelle en gedwongen acclimatisatie in de microgolfoven echt niet meer zo heerlijk, zelfs al heb je 'm zelfgemaakt. Ik was alleen met Thelma vandaag, omdat Bernard aan een tournee is begonnen, ik ben rond vijf uur nog snel naar de Maeterlincktentoonstelling gefietst en zag het niet zitten om haar vooraf of daarna nog maar eens uit de fietsstoel te halen om geld af te halen, lekker eten te kopen, brood op de plank te krijgen.
Het doet me denken aan mijn vrijgezellentijd. Daar had ik 's winters geen kleintje dat een dikke trui aanmoest, een fleecepak erboven, een regenjas, muts en sjaal voor ik even naar bakker of bankautomaat kon fietsen, maar ik deed het bij periodes evenmin. Daar had ik geen kleintje over wie ik moest waken toen het 's nachts in zijn bedje lag, en toch ging ik niet nog snel even naar de broodautomaat of nachtwinkel. Ik dacht bij momenten ook niet vooruit, en ik handelde er al helemaal niet naar. Correctie: ik dacht wel vooruit, maar reageerde niet.
En nu dus juist hetzelfde. Weten dat ik morgen geen tijd ga hebben om naar de bakker te gaan, weten dat ik nog maar twee sneden brood heb waarvan Thelma er een krijgt. Weten dat het stukje vlees in de koelkast eigenlijk te weinig was, weten dat de knolselder en savooi te veel tijd vragen voor ze klaar zijn, zeker op zondag na het bad-bed-opruim-ritueel, zo gaat dat met die groenten. En dus snel in de diepvries kijken wat er nog te scoren valt. Appelmoes, spaghettisaus, soep, vegetarische shepherd's pie en risotto.
Het werd dus dat laatste, want die was het best geplaatst om een restje gehaktbrood en veldsla te vergezellen, maar ik denk er al meteen over om die shepherd's pie ook in de vuilnisbak te kieperen om hetzelfde scenario niet herhaald te zien. Bereide gerechten in de diepvries en microgolf, niet meer ten huize Olijfje vanaf nu. Ik ontneem me dan de kortstondige geneugten om niet in actie te schieten als het eigenlijk wel moet, maar ik zou 's avonds tenminste niet met mijn neus op de kwalijke gevolgen van mijn uitstelgedrag gedrukt worden.
En ook niet de volgende ochtend. Misschien toch maar eens van deze kortstondige Aha-Erlebnis gebruik maken, en op een stoel kruipen om de broodmachine van mijn schoonmoeder van de kast te halen, af te stoffen en in gang te steken?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
*staat recht en gaat eten uit de diepvriezer halen voor vanavond*
BeantwoordenVerwijderenThanks, ik was het vergeten :-)
Haha! Blij dat ik nog iemand heb kunnen gelukkig maken!
BeantwoordenVerwijderenHeb gisteravond toch nog de broodbakmachine afgewassen, gevuld en geprogrammeerd (na eerst de handleiding te hebben gelezen) om vanmorgen met de geur van vers brood wakker te worden! Weer uitstelgedrag hoor, maar dan anders: het einde van de dag uitstellen, de illusie van meer vrije tijd wat langer koesteren ... Alleen jammer dat je daarvoor sowieso op je slaap beknibbelt.