Gebouleverseerd

Thelma is toch een beetje van haar melk de laatste tijd. Hoewel ze zich theoretisch niets van de aanval kan herinneren, moeten het ziekenhuisbezoek en mijn bezorgdheid toch sporen hebben nagelaten. Ze slaapt minder goed, lees: ze is wakker om half zeven en doet middagdutjes van een uur, terwijl ze vroeger tot half acht, en soms half negen of half tien sliep, en dutjes deed van twee à drie uur. Ze komt ook veel meer aan mijn benen hangen en wil voortdurend op mijn arm zitten.

Vanmiddag heeft ze voor het eerst weer lang gemiddagdut, maar ze trok vanavond steeds weer haar beentjes op toen ik haar op de grond probeerde te zetten. Ze is ook angstiger, heeft het moeilijker als ik even naar boven ga om op te ruimen of naar buiten ga om iets uit de auto te halen. Ik gun het haar wel, die extra mamatijd, en ik geniet er ook van, want vermoedelijk is het zo weer voorbij.

Zelf moet ik er ook nog voortdurend aan denken. Gisteren heb ik haar voor het eerst weer opgehaald bij de onthaalmoeder, zaten we voor het eerst weer samen in de auto na een dagje weg, zijn we samen thuisgekomen in een opwarmend huis, aten we soep, lazen we in de zetel een boekje, net zoals toen. Blij dat het allemaal goed verlopen is. En morgen is ons beider bijna-dood-ervaring net een week voorbij, ook een eerste mijlpaal.

Ze doet me ook nog altijd schrikken. Thelma is altijd nogal theatraal geweest, maar als ze nu gekke bekken trekt, of ostentatief hoest, haar ogen samenknijpt, of voor zich uit staart en dan haar keel schraapt, wilde dieren nadoet enzovoort, staat mijn hart af en toe nog een milliseconde stil. Ik weet ondertussen dat het allemaal relatief is, dat het eigenlijk niet ernstig is, maar ik kan nog niet garanderen dat ik haar de volgende keer in alle rust en bedaardheid uit die stuip probeer te halen.