Nooitgedacht

Thelma's tantrums zijn een beetje gaan liggen, gelukkig maar. Wat meer regelmaat in de schooldagen, een groter aanbod eten meteen als ze van school komt (gisteren at ze twee balkjes Weet-Bix, een kom soep én een puddinkje), beetje laten uitrazen en ondertussen semi-ongeïnteresseerd een boekje lezen tot ze bijdraait ... Dat doet de truc. Wij kennen haar aanvallen ondertussen wat beter en zij kent de oninteressante gevolgen ook wat beter. Fair deal.

Zaterdag zijn we naar Nooitgedacht gereden, een van de vele (vijf!) Nooitgedachts in Zuid-Afrika: niet die van Peter Pan en ook niet die van de lekkere wijn, maar een onbeduidend plekje in Noord-West, op uitnodiging van onze Zuid-Afrikaanse huisgenoten. Zij huurden daar met hun twee dochters, schoonzoon en kleinkinderen twee 'barakskes' van de universiteit met een keukentje en telkens één slaapkamer. Lekker basic, maar meer heb je niet nodig als je ook een tuin hebt die grenst aan de prachtige Vaal, waar reigers en visarenden de boel versieren, en een afdak om te schuilen voor de tropische onweren in dit regenseizoen.

Zeer handig trouwens het onweer in Zuid-Afrika: je ziet het van kilometers ver aankomen, het regent een dik uur onophoudelijk, met felle donders en bliksem, in een soort l'heure bleue dat het uitzicht adembenemend maakt en daarna breekt de zon door en kan alles weer herleven. Geen druilerige dagen hier met onophoudelijk miezeren, of vijftien buien na elkaar bij voorkeur tijdens ochtend- én avondshift, zodat je 's avonds opnieuw je natte KWay mag aantrekken. Veel studenten laten zich dan ook gewillig natregenen, of trekken de schoenen uit en lopen gewoon een beetje gillend naar huis.

Ik wou Thelma koste wat het kost een middagdut laten doen in Nooitgedacht, niet omwille van de mooie naam, maar enkel omdat ik de ellendige scènes al zag aankomen. Ik was dus totally not amused toen ze na twee keer twintig seconden proberen al onmiddellijk weer aan de deur stond en ze daarna, na Bernard zijn poging, na vijfentwintig minuten alweer wakker was. Maar ja, met twee kinderen van drie en vier die geen middagdut meer moeten doen, kan je natuurlijk geen wonderen verwachten, ook al mocht ze in haar lievelingstentje slapen waar ze de voorbije week ook al in had overnacht.

En kijk: het was een perfecte zaterdag. Geen scènes, geen ambras, vader die een dikke vis heeft gevangen met een Barbievislijn (tot frustratie van de professioneel vissende schoonzoon), en moeder die een beetje kon relaxen toen Thelma even deed alsof ze sliep en zich daarna bij het idee van de ontbrekende middagdut kon neerleggen. Lekker 'gebraaid', beetje 'gecricket' en geaperitiefd in de Zuid-Afrikaanse zon. Op weg naar huis met open mond gekeken naar de magnifieke zonsondergang, thuis nog een fles melk en bedje binnen. Met slechts één scène, tot ik haar met bezwerende woorden in haar reistentje kon lokken en het hele avondritueel gewoon halveerde.

De dag erna hebben we een rustig dagje thuis ingelast, met waterspelletjes in de tuin, een flinke middagdut en een duik in het zwembad, waarbij haar nieuwe zwemeend de geest heeft gegeven toen Bernard ermee aan het poortje bleef hangen. Ik die dacht dat je dat met fietsgerief nog kon herstellen, maar blijkbaar plakt dat op plastiek toch niet. Driedubbeldikke brol dus, voor te veel geld gekocht van de venters die op elk kruispunt met de meest waanzinnige dingen staan te leuren: zwemeenden, zitzakken en palmbomen, naast de obligate kranten, gsm-laders of zonnebrillen.

Vandaag trouwens gehoord dat het gemiddelde maandloon van de zwarte bevolking 5.000 ZAR (Zuid-Afrikaanse Rand) bedraagt, een kleine 500 euro, tegenover 30.000 ZAR of 3000 euro voor een witte werknemer. Alle affirmative action en quota ten spijt. Je hebt uiteraard veel uitzonderingen (rijke 'zwartmense' of 'bruinmense' in SUV's en 'armblanke' die bedelen bij de supermarkt), maar het zijn de uitzonderingen die de regel helaas nog steeds bevestigen.

Ik had trouwens eerst 'Thelmataal' als titel genomen, omdat ik een kort berichtje wou schrijven over Thelma's recente meertaligheid. Behalve Nederlandse woorden die ons achterover doen vallen, zoals 'hersenschudding', 'kikkervisje' en 'hooiberg' uit haar voorleesboekjes, brengt ze nu ook Afrikaanse woorden mee naar huis. En heeft ze sinds kort ook het Engels ontdekt, de taal die we meestal met onze huisgenoten spreken.

'Blommetjie' ('bloemekie' of bloempje) zei ze al, maar nu komen daar zinnen en woordgroepen bij als 'papa lekker kos maak' (papa maakt lekker eten); 'in die kombuis' (in de keuken); 'my kop' (mijn hoofd), 'nie pyn maak' of 'nie eina maak' (elkaar geen pijn doen) en het welbekende 'baie' (veel). Grappig zijn ook de dubbele meervouden: vrouwen zijn hier 'vrouwens' en Thelma maakt van Nederlandse meervouden als 'lampen' sinds kort ook 'lampens'. En we schrokken ons een hoedje toen ze het oer-Gentse 'nieje!' bovenhaalde, maar 'nieja!' is gewoon een heel sterke nee in het Afrikaans.

In het Engels vindt ze het bijzonder grappig om iedereen met het Zuid-Afrikaans-Engelse 'helleuw!' aan te spreken en dan te kijken hoe de omstaanders reageren op zoveel branie. Ze weet ondertussen ook dat na 'hello' meestal 'how are you?' volgt, en dat er daarna iets met een herhaling komt. Een klassieke Engelse conversatie tussen Thelma en onze house lady Annette is dan ook: [T:] 'Helleuw Oma'Nette!', [A:] 'Hello Thelma, how are you?', [T:] 'Helleuw Oma'Nette, hawayoe?', [A:] Fine, thank you, and how are you?', [T:] 'Fajn, denkjoe, en hawayoe?', [A:] 'Fine, thank you!', [T:] 'Fajn, denkjoe!', met op het eind een welgemeende: 'Baibai!'.