Record

Mijn dochter krijgt dus tandjes. Ik dacht dat zoiets garant stond voor onderbroken nachten en hartverscheurend gehuil. Wel, dat hartverscheurend gehuil dat is er af en toe wel bij: van zumpig zeuren over triest huilen tot tranen met tuiten, maar die nachten, die zijn niet te geloven. Gisteren heb ik ze om zes uur, na een kleine fles en een badje, zonder neusgespoel en zonder nachtluier, even in bed gelegd voor een minislaapje, omdat ze haar ogen niet meer open kon houden, en ze heeft tot! acht! uur! vanmorgen! aan een stuk door geslapen! Veertien uur, vertel mij wat.

En zeggen dat ze zaterdagochtend na haar ochtendfles nog tot half elf heeft geslapen, zondagochtend tot half tien (hoogst noodzakelijk, want ik lag er maar om drie uur in en was vijf dagen TAM, Tijdelijk Alleenstaande Moeder), met middagdutjes van een uur of twee en buggydutjes zo ergens tussen vijf en zeven. Ofwel heb ik dus dikke chance met mijn eerstgeborene (wacht maar, zei iemand met een eerstgeboren slaapkop en een hypervroege tweede), ofwel broeit er iets (aldus mijn collega), ofwel zijn tandjes echt wel heel vermoeiend.

Drama Queen

Thelma's eerste tandje heeft zich een paar dagen geleden, net voor ze acht maanden werd, laten zien. Een klein streepje dat eerste enkel voelbaar was, maar nu ook te zien is. Een klein streepje waarmee ze zichzelf al kan verwonden, want er zijn drie grote huilbuien uitgebroken toen ze per ongeluk op haar lip beet, of toen er een stukje vel tussen haar bijtring en dat kleinood zat. Je leest de angst in haar ogen bij zo'n intern offensief en ziet dan een even klein rood streepje verschijnen aan de binnenkant van haar lip.
[update 12 maart: het zijn er twee, onderaan naast elkaar!]

Ze schrikt er echt van, als daar vanbinnen plots iets pijn doet, en maakt dan vanzelfsprekend een helse scène. Maar ook zonder aanleiding maakt ze scènes: niet altijd larmoyante, ook grote kuchscènes met theatraal gehoest in alle toonaarden, als je er donder op kunt zeggen dat er geen enkel stofje of kriebeltje in de weg zit. Of de handen ver vooruitsteken en op en neer bewegen, een beetje zoals rappers doen, en ondertussen zitten wippen en kijken of het gesmaakt wordt.

En overal moet geluid bij: huh! huh! hah! hah! hahah! aaaaargh! tatatataa! wiiiiiiiiiiii! En uiteraard de combinatie van dat alles. Ze trekt zich op aan alles wat je aanhebt of wat ze op haar weg vindt. Ketting, trui, sjaal, kussen, gordijn ... de ideale ankerpunten om hogerop te raken. Het lijkt wel op een schipper die zijn netten binnenhaalt. Ze heeft ook een nieuwe blik: mondhoeken naar beneden en keurend kijken, als een oma die door haar leesbril de houdbaarheidsdatum zoekt.

't Is een eerste klasse wrikkelgat geworden, die moeiteloos rond haar as draait, vooral als er een fototoestel in de buurt is of als ze op haar kussen ligt om in bad te gaan. Als er een camera in de buurt is, fixeert ze de lens en blijft ze ondertussen lachen en draaien, traag genoeg zodat er foto's kunnen genomen worden (als dat maar goed komt). Op haar kussen in de badkamer is het vooral kronkelen om alles vast te kunnen grijpen wat in de buurt ligt, liefst semi-ontbloot, met één arm in de body en één eruit, en de luier nog half om haar poep. En wippen, kraaien, kijken, zingen, de aandacht zoeken van al wie kijkt.

Autootje

Omdat men met autorijden niet vroeg genoeg kan beginnen: Thelma's eerste auto!
Met dank aan iedereen die 'n bon van de Petit Zsa-Zsa heeft geschonken.
It's a wide open road...

Pacemaker

Bomma, Thelma en bompa

Bompa van vaderskant krijgt vandaag een pacemaker. Nog geen 48 uur nadat hij in een schelp door de brandweer uit zijn appartement is getakeld. Er wordt hier geduimd van Gent tot Ayacucho.

[Update 05/03/11: alles is goed verlopen!]

Het recept

Iedereen die ik bestookt heb met mijn vragen over doorslapen en mijn ellenlange betogen, mag ook wel eens ons antwoord krijgen. Wel, het lijkt te werken, onze ingreep van vorige week waarin Thelma een kamer opschoof. Ze slaapt veel rustiger nu, dat denken we toch, want de babyfoon licht enkel op als het menens is. Ze heeft in elk geval al een hele week niet meer genachtuild. Ik ben voorzichtig uiteraard, want niets is wat het lijkt.

Het was best moeilijk die eerste nacht zonder haar zuchtjes en zachte ademhaling, met een dikke muur tussen ons die ik nog nooit zo goed gevoeld heb, maar het lijkt z'n vruchten af te werpen. Zeker toen ik haar 's ochtends even blij als anders aantrof, wat bevestigde dat het echt wel tijd was om alleen te slapen. En het is natuurlijk niet die verhuizing alleen die het 'm deed. Andere ingrediënten zijn de volgende:

- als ze thuiskomt van de onthaalmoeder een flesje, zodat we de dikke Bebafles naar acht uur kunnen verschuiven
- om zes uur à half zeven een tukje (als ze 's namiddags weinig heeft geslapen) om haar bedtijd wat uit te stellen
- na de pyjama een Bebafles met een kwartiertje voor vuile manieren zoals boeren, plassen en u-weet-wel
- vlak voor bedtijd een fluffy fleeceluier met dubbele inleg, zodat ze eigenlijk met z'n tweeën zou moeten zijn om die vol te krijgen ...

Thelma = DS + fb

Vorig weekend nog eens een weekend gehad alsof we kinderloos waren. Vrijdagavond verjaardagsfeestje bij een vriendin, net om de hoek bij mijn ouders, waardoor we de ingenieuze constructie 'babysit bij ouders' konden toepassen, die ervoor zorgde dat we én laat konden wegblijven én konden uitslapen. Omdat ze 's middags rond tweeën klaar was voor een middagdut, hebben we haar meteen weer bij oma en opa in bed gestopt, zodat we zelf even naar het MSK en SMAK konden voor het laatste weekend Hareng Saur. En de moeite was het.

Pablo en Thelma

Zaterdagavond ben ik zelf nog een stapje in de wereld gaan zetten en mocht ik wederom uitslapen, met dank aan mijn lieftallige, en 's namiddags zijn we bij vrienden met kind en kind-in-wording pannenkoeken gaan eten. Rond vijf uur met een moe kindje naar huis voor het avondritueel, wat gekook en wat gewas, om rond negen uur in de zetel te glijden.

Resultaat van een weekend jeugdigheid mét kind is enkel dit: de weekendkrant niet aangeraakt, de mailbox niet geopend en het grote facebook niet gelezen. Fair deal!

Op kot

Van de voorbije Beba-nachten heeft Thelma er ongeveer vier echt doorgeslapen. De eerste maandag was het een klein concert, zo'n anderhalf uur, en heeft dochter vader weer op de bank doen slapen om hand in hand met moeder in slaap te vallen. De dinsdag erna was zalig, want we hebben acht uur aan een stuk geslapen. Hoe lang was dat niet geleden? Op woensdag weer een korte tuutinterventie, maar dat is maar even uit bed en meteen erna weer in dromenland. Een puntje waar we later nog aan gaan werken! Donderdag heeft ze volgens mij ook vlot een slaapsprintje getrokken, maar op vrijdag was er iets loos: roepen, wenen, paniek, om God-weet-wat.

Zaterdag ging ze logeren bij oma en opa en heeft ze twee keer om haar tuut geroepen. Oma is dan maar in het logeerbed gekropen, en Thelma heeft haar om zes uur zover gekregen om de eerste fles van de dag te geven. Ze hebben wel weer doorgeslapen tot een uur of negen. Zondagnacht was oké, behalve weer die tuut, maar kom, daar spreken we voorlopig niet meer over.

En dan gisterennacht, wat was me dat? Van half drie tot half vijf ontroostbaar, ondanks de fles van vieren die ze gulzig leeggetutterd heeft, omdat vader noch moeder hun ogen nog langer konden spalken. We waren naar een concert van Absynthe Minded geweest, dus echt vroeg was het niet en we konden er niet mee lachen. Best zielig voor ons piepke natuurlijk, maar wij zijn ook niet te verwaarlozen, laat dat duidelijk zijn.

Ze was blij met het licht aan, lachte door haar tranen heen, maar zette het weer op een krijsen zodra het licht uitging. Achtmaandenangst? Krampen? Te veel gegeten bij de babysit? Of net te weinig? Late indrukken van Louises babyborrel zondag? Verstopte neus? Who knows ...

In elk geval verhuist ze vannacht naar mijn bureau, waar ze de volgende maanden tussen de boeken zal slapen. Vandaar haar geleerde blik hiernaast. Haar kamer is nog niet af, omdat we diep in onze buidel hebben moeten tasten om het dak te laten isoleren, maar het is onderhand tijd dat ze op eigen benen staat en haar eigen kot op stelten zet.

Misschien houden wij haar immers wakker met ons geadem, gelig, gefluister, geschuif, gedraai, gesnuif, gesnurk?

Weekend?

Thelma slaapt weer door 's nachts! Met dank aan Beba2, en Eliane en Tim, die mij onafhankelijk van elkaar die tip bezorgden. Beba2 is verzadigingsvoeding die ervoor zorgt dat ze een uur of elf geen honger heeft. 't Was wat wennen aan de voeding voor moeder en kind (schudden! harder zuigen!) en ze heeft nog wel af en toe onrustig geslapen (te veel gegeten? krampjes?), maar ook een paar andere nachten zonder één kik van half negen tot half acht doorgepit. 't Was dus duidelijk honger die 't 'm deed, en geen van de andere opties.

Een gevolg daarvan is ook wel dat ze nu dus niet meer tot half tien 's ochtends slaapt, maar in het weekend net als in de week om half acht wakker is ... Als ze immers rond vier, vijf uur een fles kreeg, kon ze daarna wel weer een tijdje voort. Vanaf nu zijn we dus toegetreden tot de ouders die elke dag op hetzelfde tijdstip uit de veren moeten en afspreken wiens beurt het is om uit te slapen / de kleine te entertainen. U raadt al wier beurt het vandaag is (met dank aan de overblijvende Nederlandse naamvallen).

Zolang het pas om half acht is en de nachten kwalitatief zijn, valt dat mee natuurlijk. Ik mag er niet aan denken om rond half zes uit mijn bed gesommeerd te worden, zoals de onfortuinlijke Sigrid of Michaël. Een voordeel, geeuw, is natuurlijk dat de weekends vééél langer duren.

♥ ♥ ♥

♥ Thelma's eerste knutselwerkje van bij onthaalmoeder Patricia ♥

Kijk kijk!

Een kat, dat is iets ongelooflijks. Daarvoor laat je dus alles vallen: een speeltje, een lekkere fles ... Daarvoor duw je ook iedereen aan de kant. Liedjes zijn niet meer interessant, moeder en vader stellen niets meer voor, een kat, dat is pas wat. Ze hoeft niet eens zoveel te doen: gewoon voorbijlopen, even omkijken, gaan zitten ... Als het even meezit, zich eens uitrekken, even geeuwen, achter haar oor krabben. Oh, en een wasmachine. Dat al gezien? Onvoorstelbaar. Dat maakt geluid, daar zitten kleurtjes in, en schuim. Niet te doen. Wie heeft dat ooit uitgevonden?

Thelma is zoals alle mini's gefascineerd door alles wat beweegt, geluid maakt, en liefst kleiner is dan zichzelf. Haar nichtje Louise ook bijvoorbeeld: zeven weken, beweeglijk, trekt gekke bekken, en kan soms heel veel lawaai maken. Donderdag was Thelma niet bij haar weg te slaan. En toen ze haar hand uitstrekte om haar aan te raken, en moeder vreesde dat dochter haar klauwen ging laten zien, kwamen er zowaar twee streeltjes aan te pas! Thelma die beseft dat haar nichtje brozer is dan moeder of opa, en dus niet even de weerstand van het vlees test, maar gewoon van schouder tot elleboog over dat kleine armpje wreef. Wonderlijk!

O ja, en ze zit! Sinds vandaag valt ze niet meer naar voren, naar achteren, naar links of naar rechts. Er ligt nog wel iets in de buurt voor mocht ze even het noorden kwijt zijn, maar ze zit!

Peristaltiekgymnastiek

Thelma wordt een echt kindje: als je een speeltje afneemt en verstopt, barst ze spontaan in een theatrale huilbui uit. Een paar dagen geleden zou ze nieuwsgierig rondgekeken hebben naar wat er nog te versieren viel in speelgoedland, maar sinds zondag is het een hoge luide ghwiiiiiii als je haar favoriete stuk van het moment even wegneemt. We hebben het twee keer getest en houden daar nu mee op, want ze zou ons nog van folterpraktijken kunnen beschuldigen.

Nog nieuw de laatste tijd is dat ze geen dutje meer wil doen na vijven. We krijgen dus een kindje mee van de onthaalmoeder dat doodmoe is, nog een beetje kan lachen, maar vooral toe is aan een bad en bed. En over dat slapen gesproken: behalve woensdag na mijn vorige post, was het weer elke nacht prijs. En prijs mag je nu wel letterlijk nemen, want wat haar de laatste vier nachten uit haar slaap houdt, is een nachtelijk geproduceerde drol die rond vier of vijf uur de kop opsteekt. Nachtkakken, dat is het dus, excuseert u mij even. Iemand een idee hoe je daar vanaf raakt?

Voorlopig probeer ik het met wat peristaltieke gymnastiek voor het slapengaan: knietjes geplooid zachtjes tegen haar buikje houden zodat haar blote poep in de wind ligt. Geeft bijna altijd resultaat, maar het sluit niet uit dat er 's nachts ook nog wat gepresteerd wordt. 't Zal vast gezond zijn, dat nachtkakken, denk ik dan.

Inspector Nachtwacht

Even een post om voor mezelf en het nageslacht alles op een rijtje te zetten. Dat nachtuilen van Thelma houdt immers niet op. Zondagnacht was ze wakker rond drie uur, met natte pamper en honger. Maandag was ze wakker rond één uur, rond vijf uur en rond half zeven, terwijl onze schone slaapster vroeger zo fijn de klok rond sliep. Gisteren was ze er al om kwart over twaalf. Als dat zo doorgaat, is ze binnenkort om tien uur weer wakker, handig!

De hypotheses zijn de volgende:
- Kou
- Tandjes
- Niet moe genoeg
- Natte luier
- Honger
- Groeispurt
- Ziekjes

We proberen elke nacht een hypothese te elimineren, dat is ons vermetele plan. Ze lijkt warm genoeg te hebben, dus een extra deken gooien we er nu nog niet bovenop. Tandjes zien of voelen we niet, maar kunnen zich natuurlijk wel verborgen houden. Te veel korte dutjes overdag, zoals in het grote Zappyboek staat, wordt dan weer tegengesproken door haar ontzettend wakkere maandag bij de onthaalmoeder en haar ontzettend wakkere maandagnacht bij ons. Laten we dus beginnen met honger en natte luier.

Hopend op de bezwerende en saboterende werking van mijn vorige post heb ik haar zondag na haar gewone fles om zeven uur in bed gelegd met een luier en *twee* nachtinleggers, die om drie uur doornat bleken te zijn. Nieuwe luier aangedaan, toch nog een fles gegeven en geen hypothese kunnen schrappen. Een nachtfles zorgt immers ook nog eens voor extra nattigheid tegen de ochtend.

Maandagavond een flesje geprobeerd met vijfgranenmeel, maar dat wou ze van-ze-leven niet opdrinken. Misschien is het ook beter zo, om krampjes, constipatie en extra calorieën te vermijden. Ze heeft bovendien al eens doorgeslapen zonder een laatste voeding. Ik heb haar dan maar een hyperabsorberende fleeceluier aangemeten en als Daisy Duck in bed gestopt.

We moeten eens klappen.

De luier bleef redelijk droog, maar herbergde wel een drolletje toen ik zelf in bed kroop. Geroken heb ik dat niet, maar de auditieve signalen waren niet mis te verstaan. Om toch nog een beetje te kunnen slapen heb ik haar een Pamper omgedaan, maar om vijf uur (tuut) en half zeven (wakker!) bleek dat ook een maat voor niets. Weer geen hypothese in de prullenbak.

Dinsdagavond heb ik dan dikke vijfgranenpap aangeboden na haar fles van half zeven, maar ook dat aanbod wees ze vriendelijk de deur. Na achten dan met een Pamper naar bed zonder extra calorieën, zelfs niet uit een extra fles. Rond kwart over twaalf werd ze wakker met verstopte neus en natte Pamper, dus heb ik haar neusje gespoeld en een nieuwe Pamper omgedaan. Ik dacht aan een fles om de kansen op een langere nacht te vergroten, maar Bernard vond dat echt geen goed idee. En gelijk had hij.

Slaaptraining dan maar: laten huilen, om de vijf minuten haar tuut geven en eens over haar bolletje aaien. Dat hebben we anderhalf uur volgehouden en om twee uur vonden we het welletjes. We hebben geen fles gegeven, want je kon aan haar gehuil horen dat het geen honger was. Ik heb ze wel in bed genomen, vader naar de slaapbank beneden laten vertrekken, en rara, we hebben van kwart over twee tot half acht geslapen. Bernard weiger ik evenwel bij de hypotheses te zetten!

Er komt nu wel een andere oorzaak bij: verstopte neus en vandaag wat koorts, maar we kunnen, althans voor één nacht, de hypothese ‘honger’ elimineren. Groeispurt kan nog steeds, kou kan ook nog want bij mama was het vast warmer dan in haar eigen bed, een natte Pamper was er ook weer bij, dus veel verder zitten we nog niet. Wellicht is het gewoon de tijd van ‘t jaar en gaat het vanzelf weer over. Maar dan wel liefst vannacht.