Om Thelma naar de onthaalmoeder te brengen, moeten we altijd het water kruisen. Omrijden kan ook, maar dat is een route waar je triest van wordt. Het fijne alternatief is een spoorwegbrug waar links en rechts voetgangers en fietsers kunnen lopen en fietsen. Kunnen, schrijf ik, want aan elke kant staat een verbodsbord, vier in totaal. Een of andere stupide anomalie, want als daar geen fietser of voetganger mag passeren, wat dan in hemelsnaam wel? Reeën of padden misschien tijdens de grote oversteek van het industrieterrein aan de ene kant naar de woonwijk aan de andere kant?
Soit. De spoorwegbrug met voet- en fietspad kan bijtijds ook wel eens negentig graden draaien om fraaie plezierboten en volgeladen vrachtschepen door te laten. Het eerstvolgende tijdstip waarop die brug voor een kwartiertje kan opengaan als er boten in de buurt zijn, staat altijd netjes aangegeven op een LED-lichtbord. Het water wordt niet erg druk bevaren, dus je moet al geluk hebben om een boot in actie te zien. Maar afgelopen dinsdag was het dus van dat.
Ik reed enigszins gehaast met Thelma langs het water, zag een boot liggen, keek snel naar het LED-bord, zag dat ik nog een volle vijf minuten had voor iets wat amper een halve minuut duurt, trapte wat harder op mijn pedalen, hoorde toen het geluidssignaal, met name een bel en luid gezoem, ondersteund door oranje knipperlichten, zag het fiets- en voetgangerslicht nog net op rood springen om aan te geven dat het menens was, maar dacht toch: 'dat haal ik wel'.
Ah ja. Ik had nog vijf minuten voor de brug zou opengaan. Ik was met de fiets. Ik reed gezwind. Maar neen. Het exacte tijdstip telt niet. Het geluidssignaal betekent 'stop', ook al is het licht nog groen. Een trage voetganger die het rode licht niet meer ziet, moet zijn plan maar trekken onderweg, en met snelle fietsers wordt al helemaal geen rekening gehouden.
En zo kwam het dat ik toch nog de brug opreed. En tijdens mijn flitsende actie het metalen poortje aan de overzijde zag dichtdraaien. Oeps. 't Is zo'n poortje waar geen fiets tussen past, en al zeker niet met een kind achterop. En toen ik omkeek, zag ik het metalen poortje aan de overkant ook dichtdraaien. Nogmaals oeps. Toch niet zo slim van mij, bij nader inzien. En hoewel ik al stilletjes uitkeek naar een bescheiden avontuur op een draaiende brug die perfect horizontaal zou blijven, een stevige reling had langs weerszijden en erop gebouwd was om een volledige trein te kunnen dragen, speelde mijn moederlijke schuldgevoel toch wat op.
Gelukkig was er vlak voor het poortje een grote betonnen boord waar ik mijn fiets netjes op kon dwarsen. Er was zelfs nog plaats voor een tweede fiets, mocht er nog iemand dezelfde onzalige oversteekdrang hebben gehad. De bel ging ondertussen nog steeds en het luide gezoem ook. Ik zei tegen Thelma dat we niet door konden en dus even moesten wachten tot de brug open en weer dicht was en het poortje ons opnieuw door zou laten.
Ook best spannend, want we zouden dat hele brug- en bootgebeuren van héél dichtbij meemaken. Thelma zat stevig in haar fietsstoel, de zon scheen, de vogeltjes floten, het alarm ging, en ik hield de fiets stevig vast. De brug zou iets omhoog gaan, rustig draaien, en kon ons op geen enkele manier raken. We zouden weliswaar vlak aan het water staan zonder reling, maar dat is langs het kanaal ook zo. En in nood zou ik wel over het poortje klimmen en Thelma uit de fietsstoel hijsen. Piece of cake, alles onder controle.
Maar dat was allemaal buiten Big Brother gerekend. Ik hoorde een mannenstem door een luidspreker en zag in mijn verbeelding de (vaste) camera's in mijn richting draaien. De stem gaf strenge bevelen, alleen kon ik die voor geen meter verstaan omdat het geluidssignaal vlakbij veel sterker was. Ik deed teken naar de camera's in de lucht dat ik er niets van verstond en hield mij van de domme. Ik zou gewoon wachten met Thelma tot het over was en legde haar nog eens uit wat er aan de hand was. Maar toen was er weer die strenge stem met zijn onbegrijpelijke bevelen, die klonken als een rockzanger onder water die zijn micro opat. Verloren moeite dus.
Tot ik zag dat het metalen poortje aan de overkant weer open was. Aan de overkant, want burgerlijke ongehoorzaamheid mag niet beloond worden. Ik draaide dus mijn fiets in de juiste richting, reed gezwind maar licht beschaamd naar de overkant, en besloot om mij snel uit de voeten te maken. Het fietspad af, de Muidebrug over, de Muidepoort door, het Neuseplein af, de brug over de Nieuwe Vaart over, de Wiedauwkaai af, om Big Brother met zijn opzichtige camera's, flutluidsprekers en belachelijke geluidssignaal voorbij te rijden, terwijl het plezierbootje en het lange vrachtschip elkaar net kruisten. 'Mama is een beetje stout geweest', zei ik tegen Thelma, en dat heeft ze die dag nog een paar keer in mijn soep gedraaid.
donderdag 31 mei 2012
vrijdag 25 mei 2012
Vreemd
Thelma is nog nooit vreemd of eenkennig geweest: niet rond de gebruikelijke negen maanden, niet ervoor, niet erna. Tot nu. Maandag- en dinsdagochtend kwamen we bij de onthaalmoeder en klampte ze zich vast aan mijn benen. Toen haar lievelings-Patricia zei: 'Dag Thelma!', antwoordde ze verongelijkt: 'Nie Pemma'. Ik vroeg wie ze dan wel was, en ze zei: 'Ouisje'. En de volgende dag hetzelfde: 'Nie Pemma. Ouisje.' Patricia moest haar van me overnemen en ik moest me vlug uit de voeten maken, of het werd een scène uit de boekjes die het moederhart verscheurt.
Ook voor onze babysit Melis, die ze al maanden kent, had ze geen genade. Ze snelde niet naar de deur om open te doen, ze kroop weg toen ze binnenkwam en het heeft heel lang geduurd voor ze haar een blik gunde. Gelukkig hadden we ons wekelijkse filmavondje geruild voor een terrasje en konden we dus blijven zitten tot het ijs weer een beetje gebroken was. Maar toen we kordaat onze fietsen namen uit de tuin, kwamen er toch traantjes aan te pas. Ik heb nog aan de andere kant van de tuinmuur gewacht tot ik hoorde dat het goed was, maar ik zat toch met de kriebels. En dat terwijl Thelma ons vroeger haast geen blik waard achtte toen er een babysit kwam!
We hebben gelukkig een heel laconieke babysit. Ze heeft Thelma gewoon wat laten doen tot ze vanzelf weer binnenkwam. Of dat uit onhandigheid of intuïtief aanvoelen was, weet ik niet. Een ideale strategie was het wel, want aandringen heeft geen zin. Nieuw was ook dat Thelma op het potje gaat voor ze gaat slapen en *elke* avond een knol legt in de strijd tegen haar gebruikelijke constipatie. Ik wist niet of ze dat met de babysit ook zou doen, maar het droge, licht gegeneerde antwoord 'Ja. Van alles' toen ik 's nachts vroeg of ze ook pipi of kaka had gedaan, sprak boekdelen ...
Ook voor onze babysit Melis, die ze al maanden kent, had ze geen genade. Ze snelde niet naar de deur om open te doen, ze kroop weg toen ze binnenkwam en het heeft heel lang geduurd voor ze haar een blik gunde. Gelukkig hadden we ons wekelijkse filmavondje geruild voor een terrasje en konden we dus blijven zitten tot het ijs weer een beetje gebroken was. Maar toen we kordaat onze fietsen namen uit de tuin, kwamen er toch traantjes aan te pas. Ik heb nog aan de andere kant van de tuinmuur gewacht tot ik hoorde dat het goed was, maar ik zat toch met de kriebels. En dat terwijl Thelma ons vroeger haast geen blik waard achtte toen er een babysit kwam!
We hebben gelukkig een heel laconieke babysit. Ze heeft Thelma gewoon wat laten doen tot ze vanzelf weer binnenkwam. Of dat uit onhandigheid of intuïtief aanvoelen was, weet ik niet. Een ideale strategie was het wel, want aandringen heeft geen zin. Nieuw was ook dat Thelma op het potje gaat voor ze gaat slapen en *elke* avond een knol legt in de strijd tegen haar gebruikelijke constipatie. Ik wist niet of ze dat met de babysit ook zou doen, maar het droge, licht gegeneerde antwoord 'Ja. Van alles' toen ik 's nachts vroeg of ze ook pipi of kaka had gedaan, sprak boekdelen ...
dinsdag 15 mei 2012
zaterdag 12 mei 2012
Slaapwel
Thelma ligt net in bed. En wat horen we? 'POESJEUH! HONDJEUH! (korte pauze) POESJEUH! HONDJEUH! (korte pauze) POESJE NIET! POESJE NIET! En: AAPJEUH! AAPJEUH! En ook: MAMAAA! PAPAA! (pauze) PAPAAA! MAMAAA! PEMMAAA! en: AAAAAAAH! AAAAAH! AAAAAAH! Geen gehuil omdat ze niet wil slapen, geen gezang om zichzelf in slaap te sussen, maar strenge bevelen die keihard door de babyfoon schallen. Hopelijk lukt het binnenkort eens om er een mp3'tje van te maken!
maandag 7 mei 2012
Nederlandse les
Een kleine taalkundige update van de voorbije weken:
- Thelma heeft nieuwe verbuigingen ontdekt, met name de verkleinwoorden. Ze snapt dat je met een achtervoegsel zoals '-tje' verkleinwoorden kan maken: haar slaapdoekje dat ze 'koekje' noemt, wordt dan 'koekjetje' als ze echt heel lief wil zijn. Hoewel we verkleinwoorden vermijden als ze niet echt nodig zijn, sluipen er toch een paar binnen en die maakt ze dan naar believen nog kleiner.
- Om haar af te leren om 'Toel. Toel. Toel. Toel' of 'Fesje. Fesje. Fesje' of 'Oepjeuh. Oepjeuh. Oepjeuh' te debiteren (ze zaagt dus toch bij momenten, Lies!'), hebben we haar geleerd dat ze 'Mag ik (op de stoel), (een flesje), (een snoepje)?' moet vragen. Ze zegt dus vanaf nu met een hoog stemmetje 'Makik toel?', 'Makik fesje?', 'Makik oepje?'. Maar ze zegt ook: 'Pemma makik tsjoebamme (=boterham) okko?'. Heel grappig.
- Ze heeft ook de voltooid deelwoorden ontdekt. Als ze haar armen door de mouwen van haar jas steekt en vraagt om de randen om te 'pooien', zegt ze daarna triomfantelijk: 'epooid'! En zo zegt ze ook 'maken' -- 'emaakt' en 'pakken' -- 'epakt'. 'Edaan' en 'evajje' kende ze al, maar die verbindt ze natuurlijk in geen honderd jaar met 'doen' of 'vallen'. Gelukkig maar.
- Andere schattigheden die ze uit het hoofd kent: 'wakajaja' = vrachtwagen, 'sjalu' = salut, 'sjeet' = scheet, 'omaatje' = tomaat, 'kohie' = koffie, 'papaaje' = papegaai, 'mool' = mol, 'ehel' = egel, 'het' = hert, 'seepaatje' = zeepaardje.
- Vogels zijn ondertussen opgesplitst in meeuwen, duiven, eenden en pinguins, en onderwaterdieren, vroeger vissen genaamd, zijn nu dolfijnen, krabben, haaien en zeesterren. Ongelofeloos.
dinsdag 1 mei 2012
Jongetje
Op drie dagen tijd hebben drie mensen tegen Thelma 'manneke', 'voor hem gaat dat nog een beetje moeilijk zijn' of 'jongetje' gezegd. Drie generaties: een puber, een collega van mijn leeftijd en een oudere vrouw. Wellicht omdat Thelma zwarte botjes, een jeansbroek en een felrode jas met felblauwe mouwomslagen aanhad. Erg vind ik dat niet, anders zou ik haar wel roze en geel aantrekken, maar raar vind ik het wel.
Felrood en felblauw zijn blijkbaar al zo 'gegendered' dat het meteen aan jongens doet denken. Toegegeven, vrijdagavond had ze ook haar lievelingsauto vast, maar toch. Ik vind dat een vreemde evolutie. Ik wil mijn kind niet in een of andere richting duwen, ik laat haar ook in jurkjes en pofrokjes rondlopen en heb zomerschoentjes gekocht met een bandje over de wreef, maar voor schoenen en jassen probeer ik toch een beetje neutrale kleuren te kiezen.
Ik ben niet tegen roze en pinkels en prinsessen, maar ik wil toch ergens de grenzen bewaken. In de V.S. bijvoorbeeld lijkt het mij echt de pan uit te swingen met kleuren die gelimiteerd zijn tot een of andere sekse: daar zijn er blauw/rood/grijze M&M's voor jongens en wit/groen/roze M&M's voor meisjes. Daar is de prinsessencultuur en de rozecultus buitenaardse proporties aan het aannemen, met hakken, strings en schoonheidsbehandelingen voor kleuters.
Ik lak Luce haar nageltjes als ze komt spelen, ik schmink kindjes naar believen in prinsessen, ik wrijf Thelma helemaal in met bodylotion als ze uit bad komt, maar ik zou hetzelfde doen als ik een zoon had en hij daarom vroeg. Ik weet nog altijd ontzettend goed hoe blij Berend was, een zoontje van vrienden, met zijn T-shirt met 'pailletjes' en de ketting van zijn mama. Kinderen moeten vooral veel keuze hebben, veel vrijheid en niet te veel maatschappelijk opgelegde grenzen, al weet ik dat het hier in België nog niet zo'n vaart loopt.
Gelukkig is er in de V.S. ook een tegenbeweging op gang die ingaat tegen Toddlers & Tiara's en andere missverkiezingen voor dotjes van amper drie jaar oud. Pigtail Pals, bijvoorbeeld, is zo'n moeder van een meisje van zes die ervoor ijvert om dochters wat minder grenzen op te leggen. Ze is anti-limitation zoals ze het zelf stelt en ze kan het verdomd goed uitleggen. Ze ijvert voor een echte kindertijd voor kinderen en gaat in tegen de steeds vroegere seksualisering van kinderen.
Ze is niet anti-pink of anti-princess, maar ze wil aantonen dat er ontzettend veel manieren zijn om een meisje te zijn, ze wil meisjes meer zelfvertrouwen geven en laten geloven in zichzelf. Ze gaat ook in tegen Fat Talk en geeft moeders tips om hun eigen negatieve lichaamsbeeld niet op hun kinderen over te dragen. Moet wel, in een land waarin kinderen vanaf acht jaar zich al zorgen maken over hun gewicht.
Ze wil kinderen ook weerbaar maken tegen ongewenste aanrakingen. Haar strijd komt vanuit haar eigen verleden waarin ze is verkracht en ze leert haar kinderen daarom 'the rules of their body': dat bijvoorbeeld alleen ouders en dokters iets over hun lichaam mogen zeggen of hen aanraken, en verder niemand, en dat ze ook dan steeds hun buikgevoel moeten volgen. Dat het nooit fout kan zijn om veel kabaal te maken als iemand anders ongewild aan hun lichaam zit.
En wat ze haar dochter daarom onder meer leert, zijn alle juiste benamingen van haar lichaamsdelen, om ze van schaamte te ontdoen en haar dochter onbeschroomd te laten spreken over haar eigen lijf. Ook bijvoorbeeld 'vagina'. Ik snap wat ze bedoelt en wil bereiken, maar ik vind het toch niet zo simpel om dat te doen. Thelma kent ondertussen haast alle delen van haar lichaam, maar bij haar 'vagina' twijfelen we toch altijd. Dat klinkt echt te volwassen. Niet dat ik wil wachten tot ze volwassen is om daarover te spreken, maar toch.
'Muisje' dan maar? Dat vind ik lief, maar dat associeert zij natuurlijk met iets anders. En 'blijf van mijn muisje', daarmee maak je geen indruk, niet? 'Spleetje' dan maar? Dat zeiden ze vroeger bij mij op school en vond ik maar raar. 'Kutje' heb ik thuis geleerd, misschien wel vanuit een gelijkaardige overtuiging, maar 'kut' heeft zo'n negatieve lading gekregen de laatste jaren, dat het ook niet echt een optie is. 'Mietje' zeggen vrienden van ons, maar dat heeft ook een rare bijklank. Ik kan natuurlijk altijd eens te rade gaan bij Jules Deelder, maar wat denken jullie?
Felrood en felblauw zijn blijkbaar al zo 'gegendered' dat het meteen aan jongens doet denken. Toegegeven, vrijdagavond had ze ook haar lievelingsauto vast, maar toch. Ik vind dat een vreemde evolutie. Ik wil mijn kind niet in een of andere richting duwen, ik laat haar ook in jurkjes en pofrokjes rondlopen en heb zomerschoentjes gekocht met een bandje over de wreef, maar voor schoenen en jassen probeer ik toch een beetje neutrale kleuren te kiezen.
Ik ben niet tegen roze en pinkels en prinsessen, maar ik wil toch ergens de grenzen bewaken. In de V.S. bijvoorbeeld lijkt het mij echt de pan uit te swingen met kleuren die gelimiteerd zijn tot een of andere sekse: daar zijn er blauw/rood/grijze M&M's voor jongens en wit/groen/roze M&M's voor meisjes. Daar is de prinsessencultuur en de rozecultus buitenaardse proporties aan het aannemen, met hakken, strings en schoonheidsbehandelingen voor kleuters.
Ik lak Luce haar nageltjes als ze komt spelen, ik schmink kindjes naar believen in prinsessen, ik wrijf Thelma helemaal in met bodylotion als ze uit bad komt, maar ik zou hetzelfde doen als ik een zoon had en hij daarom vroeg. Ik weet nog altijd ontzettend goed hoe blij Berend was, een zoontje van vrienden, met zijn T-shirt met 'pailletjes' en de ketting van zijn mama. Kinderen moeten vooral veel keuze hebben, veel vrijheid en niet te veel maatschappelijk opgelegde grenzen, al weet ik dat het hier in België nog niet zo'n vaart loopt.
Gelukkig is er in de V.S. ook een tegenbeweging op gang die ingaat tegen Toddlers & Tiara's en andere missverkiezingen voor dotjes van amper drie jaar oud. Pigtail Pals, bijvoorbeeld, is zo'n moeder van een meisje van zes die ervoor ijvert om dochters wat minder grenzen op te leggen. Ze is anti-limitation zoals ze het zelf stelt en ze kan het verdomd goed uitleggen. Ze ijvert voor een echte kindertijd voor kinderen en gaat in tegen de steeds vroegere seksualisering van kinderen.
Ze is niet anti-pink of anti-princess, maar ze wil aantonen dat er ontzettend veel manieren zijn om een meisje te zijn, ze wil meisjes meer zelfvertrouwen geven en laten geloven in zichzelf. Ze gaat ook in tegen Fat Talk en geeft moeders tips om hun eigen negatieve lichaamsbeeld niet op hun kinderen over te dragen. Moet wel, in een land waarin kinderen vanaf acht jaar zich al zorgen maken over hun gewicht.
Ze wil kinderen ook weerbaar maken tegen ongewenste aanrakingen. Haar strijd komt vanuit haar eigen verleden waarin ze is verkracht en ze leert haar kinderen daarom 'the rules of their body': dat bijvoorbeeld alleen ouders en dokters iets over hun lichaam mogen zeggen of hen aanraken, en verder niemand, en dat ze ook dan steeds hun buikgevoel moeten volgen. Dat het nooit fout kan zijn om veel kabaal te maken als iemand anders ongewild aan hun lichaam zit.
En wat ze haar dochter daarom onder meer leert, zijn alle juiste benamingen van haar lichaamsdelen, om ze van schaamte te ontdoen en haar dochter onbeschroomd te laten spreken over haar eigen lijf. Ook bijvoorbeeld 'vagina'. Ik snap wat ze bedoelt en wil bereiken, maar ik vind het toch niet zo simpel om dat te doen. Thelma kent ondertussen haast alle delen van haar lichaam, maar bij haar 'vagina' twijfelen we toch altijd. Dat klinkt echt te volwassen. Niet dat ik wil wachten tot ze volwassen is om daarover te spreken, maar toch.
'Muisje' dan maar? Dat vind ik lief, maar dat associeert zij natuurlijk met iets anders. En 'blijf van mijn muisje', daarmee maak je geen indruk, niet? 'Spleetje' dan maar? Dat zeiden ze vroeger bij mij op school en vond ik maar raar. 'Kutje' heb ik thuis geleerd, misschien wel vanuit een gelijkaardige overtuiging, maar 'kut' heeft zo'n negatieve lading gekregen de laatste jaren, dat het ook niet echt een optie is. 'Mietje' zeggen vrienden van ons, maar dat heeft ook een rare bijklank. Ik kan natuurlijk altijd eens te rade gaan bij Jules Deelder, maar wat denken jullie?
zondag 29 april 2012
Meelworm
We zijn naar het Insectenfestival geweest in de Tuin van Kina en Thelma heeft een levende meelworm gegeten. Een. Levende. Meelworm. 'Beestje', zo zei ze zelf. Thelma durft soms nog niet te proeven van appeltaart of spaghetti, omdat ze denkt dat het niet lekker zal zijn, en nu nam ze zelf zo'n kronkelend insect tussen haar vingertjes, hield ze dat een paar keer proevend tegen haar lippen en stak ze dat simpelweg in haar mond. Om het simpelweg ook op te eten.
Bernard heeft ook grote gefrituurde wormen gegeten en kleine levende meelwormen, ikzelf hield mij er kordaat van weg. Meestal ga ik wel in op zulke once-in-a-lifetimes, maar nu was er werkelijk niets dat me zelfs ook maar deed twijfelen. Ik ben trouwens ook vegetariër gebleven na mijn tweede Dagen Zonder Vlees. Allez, 't is te zeggen: ik eet nog één keer per week vlees, als ik bij mijn ouders ga eten, en nog heel af en toe eens vis. Maar meelwormen, nee dank u!
Bernard heeft ook grote gefrituurde wormen gegeten en kleine levende meelwormen, ikzelf hield mij er kordaat van weg. Meestal ga ik wel in op zulke once-in-a-lifetimes, maar nu was er werkelijk niets dat me zelfs ook maar deed twijfelen. Ik ben trouwens ook vegetariër gebleven na mijn tweede Dagen Zonder Vlees. Allez, 't is te zeggen: ik eet nog één keer per week vlees, als ik bij mijn ouders ga eten, en nog heel af en toe eens vis. Maar meelwormen, nee dank u!
zaterdag 28 april 2012
Potchefstroom
Over dat potje: we doen het dus niet consequent, maar misschien is dat wel de beste weg, de basisregel van het opvoeden ten spijt. Ze is ook nog maar eenentwintig maanden. Ze plast met enige trots op het potje en krijgt daarvoor bij ons dolfijntjes, die haar niet bovenmatig interesseren. Op haar leeftijd is zelfs een WC-rol of een plastieken doosje een cadeau.
En bij de onthaalmoeder krijgt ze samen met de twee andere musketiers Mira en Ramon fijne stickertjes op een felgekleurd blad, die Thelma er vooral wil afpeuteren, omdat ze denkt dat het herbruikbare raamstickers zijn. Ze legt ook dikke geurende knollen en wordt daarvoor door ons gênant uitbundig geprezen, maar haar ogen blinken niet feller dan anders. En blinken doen ze haast altijd.
Een strak plan is er dus niet echt. 't Is lang weekend morgen, besef ik nu, maar om haar nu al vier dagen zonder pamper te laten lopen, een paar dagen natte broeken te verversen in de hoop dat, lijkt het me toch nog te vroeg. Zou het luiheid zijn of feilloze intuïtie? Of zou ik gewoon wachten op beter weer om haar dan in onderbroek en crocjes te laten rondlopen? Geen strak plan dus. Tips altijd welkom, bevestiging ook!
Wat wel een plan is dat steeds meer vorm krijgt, is ons vertrek naar Zuid-Afrika! Gisterenmiddag om half twaalf is alles plotseling in een stroomversnelling gekomen en kreeg ik na vier maanden mailen en afspreken twee uur de tijd om mijn dossier op de faculteitsraad te krijgen, een maand vroeger dan gepland. Motivatiebrief, schets van het onderzoek, cv, akkoord van de vakgroep en details van de gastinstelling.
Vandaag hebben de leden van de raad voor akkoord getekend, omdat het quorum gisteren niet bereikt was, en veel kan er nu niet meer misgaan. Volgende week moet mijn goedgekeurde aanvraag nog naar de Dienst Onderzoek, die de beslissing van de faculteit voorlegt aan de Algemeen Directeur, en die laatste volgt normaal gezien alle voorgaande adviezen.
Vandaar ook dat ik dit lange weekend niet meer als een zot aan mijn dossier moet werken om die buitenlandse dienstreis rond te krijgen, maar mij voltijds met potty training zou kunnen bezighouden. De kleine wereld versus de grote wereld ... En die grotere wereld luistert naar de naam Potchefstroom, waar wij normaal gezien over vier maanden een half jaar gaan wonen. Een toepasselijke naam in tijden van zindelijkheidstraining, en ook wel yihaaaa!
We gaan niet voor een jaar, zoals eerst gedacht, want dan bestaat de kans dat ik mijn job niet meer heb bij terugkomst. Mijn contract zou zónder Zuid-Afrika immers aflopen op het moment dat onze hogeschool 'inkantelt' bij Universiteit Gent en de huidige beslissers hebben dan niet veel meer in de pap te brokken. Als ik een jaar wil weggaan, moet ik ook loopbaanonderbreking nemen en zou het kunnen dat ik het laatste jaar van mijn contract niet meer mag 'inhalen' of dat het in elk geval niet op tijd geregeld raakt.
En dus gaan we -- als alles goed gaat -- van eind augustus tot eind februari naar een ander werelddeel. Met z'n drieën. Ik ga er werken aan de Noordwes-Universiteit, Bernard gaat voor Thelma zorgen tot we de opvangmogelijkheden een beetje verkend hebben en hij gaat daarna Afrikaans leren, vrijwilligerswerk doen, fotograferen, vissen, en meereizen naar archieven in Pretoria, Bloemfontein en Kaapstad. Binnenkort dus Het leven van Olijfje in Afrika!
En bij de onthaalmoeder krijgt ze samen met de twee andere musketiers Mira en Ramon fijne stickertjes op een felgekleurd blad, die Thelma er vooral wil afpeuteren, omdat ze denkt dat het herbruikbare raamstickers zijn. Ze legt ook dikke geurende knollen en wordt daarvoor door ons gênant uitbundig geprezen, maar haar ogen blinken niet feller dan anders. En blinken doen ze haast altijd.
Een strak plan is er dus niet echt. 't Is lang weekend morgen, besef ik nu, maar om haar nu al vier dagen zonder pamper te laten lopen, een paar dagen natte broeken te verversen in de hoop dat, lijkt het me toch nog te vroeg. Zou het luiheid zijn of feilloze intuïtie? Of zou ik gewoon wachten op beter weer om haar dan in onderbroek en crocjes te laten rondlopen? Geen strak plan dus. Tips altijd welkom, bevestiging ook!
Wat wel een plan is dat steeds meer vorm krijgt, is ons vertrek naar Zuid-Afrika! Gisterenmiddag om half twaalf is alles plotseling in een stroomversnelling gekomen en kreeg ik na vier maanden mailen en afspreken twee uur de tijd om mijn dossier op de faculteitsraad te krijgen, een maand vroeger dan gepland. Motivatiebrief, schets van het onderzoek, cv, akkoord van de vakgroep en details van de gastinstelling.
Vandaag hebben de leden van de raad voor akkoord getekend, omdat het quorum gisteren niet bereikt was, en veel kan er nu niet meer misgaan. Volgende week moet mijn goedgekeurde aanvraag nog naar de Dienst Onderzoek, die de beslissing van de faculteit voorlegt aan de Algemeen Directeur, en die laatste volgt normaal gezien alle voorgaande adviezen.
Vandaar ook dat ik dit lange weekend niet meer als een zot aan mijn dossier moet werken om die buitenlandse dienstreis rond te krijgen, maar mij voltijds met potty training zou kunnen bezighouden. De kleine wereld versus de grote wereld ... En die grotere wereld luistert naar de naam Potchefstroom, waar wij normaal gezien over vier maanden een half jaar gaan wonen. Een toepasselijke naam in tijden van zindelijkheidstraining, en ook wel yihaaaa!
We gaan niet voor een jaar, zoals eerst gedacht, want dan bestaat de kans dat ik mijn job niet meer heb bij terugkomst. Mijn contract zou zónder Zuid-Afrika immers aflopen op het moment dat onze hogeschool 'inkantelt' bij Universiteit Gent en de huidige beslissers hebben dan niet veel meer in de pap te brokken. Als ik een jaar wil weggaan, moet ik ook loopbaanonderbreking nemen en zou het kunnen dat ik het laatste jaar van mijn contract niet meer mag 'inhalen' of dat het in elk geval niet op tijd geregeld raakt.
En dus gaan we -- als alles goed gaat -- van eind augustus tot eind februari naar een ander werelddeel. Met z'n drieën. Ik ga er werken aan de Noordwes-Universiteit, Bernard gaat voor Thelma zorgen tot we de opvangmogelijkheden een beetje verkend hebben en hij gaat daarna Afrikaans leren, vrijwilligerswerk doen, fotograferen, vissen, en meereizen naar archieven in Pretoria, Bloemfontein en Kaapstad. Binnenkort dus Het leven van Olijfje in Afrika!
dinsdag 17 april 2012
Potje
Thelma is voor het eerst op het potje geweest, voor de allereerste keer zonder pamper, en ze heeft een plasje van formaat afgeleverd, waar zelfs de onthaalmoeder van versteld stond. Ik vond dat u dat moest weten. Het was niet op ons eigenste potje, want dat is nog steeds onderweg van de webshop naar ons huis. Geen idee waarom ik dat online heb gekocht, maar ik wou drie weken geleden snel een (dot)potje en dat leek mij het snelst.
Niet dus: het bleek niet in stock, hoewel dat niet vermeld stond op de site, de statustracking werkt niet en het komt na een paar mailtjes pas ergens deze week aan. Gelukkig is het wel een pracht van een potje, al doet dat geheel niet ter zake. Integendeel zelfs. Ik heb gisteren tijdens mijn zoekopdracht 'zindelijkheidstraining' gelezen dat ze het best een stevig potje hebben met een rugleuning en een stukje tussen de beentjes zodat ze zo ontspannen mogelijk zitten.
Ik had er nog helemaal geen idee van hoe ik die zindelijkheidstraining zou aanpakken. Bij Kind & Gezin hadden ze gezegd om haar vanaf de lente af en toe eens met een pamper aan op een potje te zetten, en daarna pas zonder, maar aangezien we nog geen potje hadden, kwam daar niet veel van terecht. Ik heb haar dan maar af en toe eens op ons toilet gezet. Het grote gapende toilet waar virtuele kindjes op het internet bang van zijn en nooit op willen zitten. Thelma vroeg er zelf om, omdat ze de kleine Luce er ook eens een plasje op had zien maken.
Ik wist ook dat kindjes in wasbare luiers vaak sneller zindelijk zijn, maar veel praktische tips leverde die statistische kennis mij niet op. En ik weet ook dat Thelma al heel lang weet wat kaka is en wat pipi, wat een 'stinky kaka' is en wat een 'harde kaka', wat nat is en wat droog, wat een pamper is en wat een toilet, maar ik heb pas gisteren gelezen dat ze die kennis ook echt nodig hebben om zindelijk te worden. Werelden die opengaan, je houdt het niet voor mogelijk.
Het zou ten gepaste tijde wel eens ter sprake komen onder vriendinnen, dus ik stelde het internetschuimen naar tactieken uit. Ik had vaag iets horen waaien over tijdstippen waarop je de pamper uitdoet en wacht op een plasje, over pampers die plotseling miraculeus droog blijken te zijn, maar hoe dat allemaal concreet in zijn werk zou gaan, was mij dus nog een raadsel. Tot ik bij Vertellementen las dat het ook snel en gezwind kan: op vrijdagochtend de pamper uit en op zondagavond zindelijk, al was dat wel op twee jaar en drie maanden.
Plotseling had ik dus begrepen dat er ook op het vlak van potjesplassen heel wat verschillende strategieën zijn. Ik liet die ontdekking zaterdag vallen in het bijzijn van mijn vader, die mij er meteen aan herinnerde dat hij tientallen kindjes zindelijk heeft gekregen. Als sociaal verpleger heeft hij jarenlang therapie gegeven aan kinderen en zindelijkheidstraining en bedplassen waren zowat zijn specialiteit. Hij raadde mij gewoon aan om ze lekker in haar blote poep te laten rondlopen, al kan dat natuurlijk alleen bij ons, bij mooi weer en niet bij de onthaalmoeder.
Van andere specialisten hoorde ik nog de tip om twintig onderbroekjes te kopen en de pamper systematisch uit te laten overdag en haar om de twee uur op een potje te zetten. Liefst nog met een verhaaltje om de boel wat op te leuken. Dat leek me wel een goed plan, zo ergens in een mooi lang weekend, als haar potje was aangekomen en ik eens twintig onderbroekjes op de kop had getikt in een webshop die er dan meer dan drie weken over zou doen om ze op te sturen.
Andere tips waren onderhemdjes kopen in plaats van body's en gemakkelijke broekjes zonder rits of knopen ... En broeken die passen, denk ik zo, want met haar wasbare luiers heeft Thelma meestal ruime broeken aan die al rond een wegwerpluier dreigen af te zakken, laat staan als er enkel een semibloot poepje in zit. De drie Deense broekjes met elastiek die ik vorig jaar gekocht heb in maat 86 en 92, zijn raar-maar-waar nog te groot mét luier, dus zonder luier zakken die helemaal op haar enkels. Ik had ze toen meteen kunnen ruilen, maar had niet durven denken dat Thelma aan een pampervrij leven zou beginnen nog voor ze zouden passen.
Dan maar terug in haar kleertjes voor een eventueel nageslacht duiken om er de smalle gemakkelijke broekjes uit te halen? Of zijn die dan te klein aan de buik en te kort onderaan? Nooit gedacht dat er zoiets bestond als bum size en curve ID voor peuters die uit de luiers groeien! Ik ben lichtjes in snelheid gepakt door mijn dochter en zal voorlopig nog maar even voor de strategie mét pamper gaan, tot haar garderobe aan haar nieuwe levensstijl is aangepast. Al maak ik me voorlopig ook nog geen illusies en kan het best een lucky shot zijn, dat eerste plasje van haar.
Niet dus: het bleek niet in stock, hoewel dat niet vermeld stond op de site, de statustracking werkt niet en het komt na een paar mailtjes pas ergens deze week aan. Gelukkig is het wel een pracht van een potje, al doet dat geheel niet ter zake. Integendeel zelfs. Ik heb gisteren tijdens mijn zoekopdracht 'zindelijkheidstraining' gelezen dat ze het best een stevig potje hebben met een rugleuning en een stukje tussen de beentjes zodat ze zo ontspannen mogelijk zitten.
Ik had er nog helemaal geen idee van hoe ik die zindelijkheidstraining zou aanpakken. Bij Kind & Gezin hadden ze gezegd om haar vanaf de lente af en toe eens met een pamper aan op een potje te zetten, en daarna pas zonder, maar aangezien we nog geen potje hadden, kwam daar niet veel van terecht. Ik heb haar dan maar af en toe eens op ons toilet gezet. Het grote gapende toilet waar virtuele kindjes op het internet bang van zijn en nooit op willen zitten. Thelma vroeg er zelf om, omdat ze de kleine Luce er ook eens een plasje op had zien maken.
Ik wist ook dat kindjes in wasbare luiers vaak sneller zindelijk zijn, maar veel praktische tips leverde die statistische kennis mij niet op. En ik weet ook dat Thelma al heel lang weet wat kaka is en wat pipi, wat een 'stinky kaka' is en wat een 'harde kaka', wat nat is en wat droog, wat een pamper is en wat een toilet, maar ik heb pas gisteren gelezen dat ze die kennis ook echt nodig hebben om zindelijk te worden. Werelden die opengaan, je houdt het niet voor mogelijk.
Het zou ten gepaste tijde wel eens ter sprake komen onder vriendinnen, dus ik stelde het internetschuimen naar tactieken uit. Ik had vaag iets horen waaien over tijdstippen waarop je de pamper uitdoet en wacht op een plasje, over pampers die plotseling miraculeus droog blijken te zijn, maar hoe dat allemaal concreet in zijn werk zou gaan, was mij dus nog een raadsel. Tot ik bij Vertellementen las dat het ook snel en gezwind kan: op vrijdagochtend de pamper uit en op zondagavond zindelijk, al was dat wel op twee jaar en drie maanden.
Plotseling had ik dus begrepen dat er ook op het vlak van potjesplassen heel wat verschillende strategieën zijn. Ik liet die ontdekking zaterdag vallen in het bijzijn van mijn vader, die mij er meteen aan herinnerde dat hij tientallen kindjes zindelijk heeft gekregen. Als sociaal verpleger heeft hij jarenlang therapie gegeven aan kinderen en zindelijkheidstraining en bedplassen waren zowat zijn specialiteit. Hij raadde mij gewoon aan om ze lekker in haar blote poep te laten rondlopen, al kan dat natuurlijk alleen bij ons, bij mooi weer en niet bij de onthaalmoeder.
Van andere specialisten hoorde ik nog de tip om twintig onderbroekjes te kopen en de pamper systematisch uit te laten overdag en haar om de twee uur op een potje te zetten. Liefst nog met een verhaaltje om de boel wat op te leuken. Dat leek me wel een goed plan, zo ergens in een mooi lang weekend, als haar potje was aangekomen en ik eens twintig onderbroekjes op de kop had getikt in een webshop die er dan meer dan drie weken over zou doen om ze op te sturen.
Andere tips waren onderhemdjes kopen in plaats van body's en gemakkelijke broekjes zonder rits of knopen ... En broeken die passen, denk ik zo, want met haar wasbare luiers heeft Thelma meestal ruime broeken aan die al rond een wegwerpluier dreigen af te zakken, laat staan als er enkel een semibloot poepje in zit. De drie Deense broekjes met elastiek die ik vorig jaar gekocht heb in maat 86 en 92, zijn raar-maar-waar nog te groot mét luier, dus zonder luier zakken die helemaal op haar enkels. Ik had ze toen meteen kunnen ruilen, maar had niet durven denken dat Thelma aan een pampervrij leven zou beginnen nog voor ze zouden passen.
Dan maar terug in haar kleertjes voor een eventueel nageslacht duiken om er de smalle gemakkelijke broekjes uit te halen? Of zijn die dan te klein aan de buik en te kort onderaan? Nooit gedacht dat er zoiets bestond als bum size en curve ID voor peuters die uit de luiers groeien! Ik ben lichtjes in snelheid gepakt door mijn dochter en zal voorlopig nog maar even voor de strategie mét pamper gaan, tot haar garderobe aan haar nieuwe levensstijl is aangepast. Al maak ik me voorlopig ook nog geen illusies en kan het best een lucky shot zijn, dat eerste plasje van haar.
zaterdag 14 april 2012
In de hoek
Thelma heeft in de hoek moeten staan. Twintig seconden. Dan waren we het erover eens dat ze het niet meer zou doen. Erg vond ze het niet, want ze gaat soms ook zelf even in de hoek staan als ze niet akkoord gaat met een of andere beslissing en heel erg moet huilen. Dan zegt ze 'Pamma tout' en gaat ze in een hoekje uitrazen tot we haar afleiden.
Wie er echter hoegenaamd niet mee akkoord ging dat Thelma een hoekstraf had gekregen, was mijn moeder. Vandaag op het diamanten huwelijk van mijn grootouders (1952-2012!) hield ze voet bij stuk dat haar kleinkinderen niet stout kunnen zijn. Dat zoiets gewoon onmogelijk is. Ondenkbaar. Er is zonder enige twijfel altijd wel een goeie reden voor hun grensverleggende acties.
Ergens heeft ze gelijk, want Thelma is haast nooit stout. Ze tast heel voorzichtig grenzen af, weet of ziet dat iets niet mag en doet het dan toch, maar heel ostentatief en in slow motion, zodat ik ruimschoots de tijd heb om mijn wenkbrauwen wat op te trekken, mijn ogen wat meer open te sperren, mijn lach te verbijten, en eventueel zelfs ergens een vermanende vinger op te diepen.
Het ergste wat ze doet, is haar boterham een keer op de grond gooien, haar bord soep met een flinke duw wegstoten, haar moeder 'ns zachtjes slaan, achter de tv tussen de kabels kruipen, eten uit haar mond laten vallen, doen alsof ze een knikker of magneetje gaat opeten. Niets ergs dus. Maar waarom moest ze vorige week dan wel in de hoek?
Wel, op een of andere manier heeft ons toilet in de gang een heel grote aantrekkingskracht. Niet alleen als wij erop zitten en ze even op onze billen komt tikken, maar ook om huisje in te spelen, de rollen wc-papier van de houder te halen, de ventilator aan en uit te zetten, speelgoed in te verzamelen, en ga zo maar door.
We lieten dat oogluikend toe, tot het eens een smosboel werd met een wc-borstel en alle obligate onhygiënische toestanden vandien. Sindsdien mag ze niet meer alleen in het toilet spelen. Ik had het haar gezegd, ze had blijkbaar niet geluisterd, en toen het verdacht stil was en ik ging kijken, zag ik haar lustig een verdwaalde maar volle keukenrol in en uit het water soppen.
Dolle pret uiteraard, maar toch iets wat je een heel klein beetje onder stoute kuren kunt klasseren, niet? Ik heb dus zeer pedagogisch gezegd dat het niet mocht, dat ze het wist en dat ze onmiddellijk een beetje in de hoek mocht gaan staan. Ze was niet ontdaan, kon perfect leven met haar ministraf en deed een beetje alsof ze huilde toen ze in de hoek stond. Een hoek die overigens grenst aan ons schuifraam en dus uitkijkt op de tuin ...
Ik was van plan om haar een minuutje te laten staan, maar vond het na 20 seconden al welletjes. Ze had de boodschap begrepen, ze was maar heel even stout geweest en ze toonde geen enkele zin om het opnieuw te doen. Ik had ook een ogenblik getwijfeld toen ik zei dat ze in de hoek moest, maar ik kon het natuurlijk niet maken om meteen nadat ik de straf had uitgesproken al terug te krabbelen.
En dus heeft mijn dochter voor de eerste keer in de hoek gestaan. Dat moest er toch eens van komen. En was mijn moeder geheel (of was het toch gespeeld?) ontdaan om een buitenproportionele strafmaat voor een arm en zielig meisje. Ze wou helpen! Ze wou de pot schoonmaken! Ze doet jullie gewoon na! Het was blijkbaar nodig! Ze vond dat die keukenrol daar niet thuishoorde! Wij hadden maar op tijd wc-papier moeten kopen!
Grappig, hoe de standaarden bij elke generatie vervagen. Hoe grootmoeders er heilig van overtuigd kunnen zijn dat verwennen de beste opvoedingsmethode is, dat grenzen niet belangrijk zijn, dat de mantel der liefde alles wegveegt. Kleinkind, schoon kind!
Oma's mogen natuurlijk hun verwenfunctie naar hartenlust vervullen, laten zien dat andere volwassenen er andere standaarden op nahouden, maar het was grappig om te zien hoe overtuigd ze was van mijn geheel onpedagogische ingreep en niet kon leven met idee van haar kleinkind in de hoek. We hebben dan ook maar gezwegen over onze kleine duimschroefjes.
Wie er echter hoegenaamd niet mee akkoord ging dat Thelma een hoekstraf had gekregen, was mijn moeder. Vandaag op het diamanten huwelijk van mijn grootouders (1952-2012!) hield ze voet bij stuk dat haar kleinkinderen niet stout kunnen zijn. Dat zoiets gewoon onmogelijk is. Ondenkbaar. Er is zonder enige twijfel altijd wel een goeie reden voor hun grensverleggende acties.
Ergens heeft ze gelijk, want Thelma is haast nooit stout. Ze tast heel voorzichtig grenzen af, weet of ziet dat iets niet mag en doet het dan toch, maar heel ostentatief en in slow motion, zodat ik ruimschoots de tijd heb om mijn wenkbrauwen wat op te trekken, mijn ogen wat meer open te sperren, mijn lach te verbijten, en eventueel zelfs ergens een vermanende vinger op te diepen.
Het ergste wat ze doet, is haar boterham een keer op de grond gooien, haar bord soep met een flinke duw wegstoten, haar moeder 'ns zachtjes slaan, achter de tv tussen de kabels kruipen, eten uit haar mond laten vallen, doen alsof ze een knikker of magneetje gaat opeten. Niets ergs dus. Maar waarom moest ze vorige week dan wel in de hoek?
Wel, op een of andere manier heeft ons toilet in de gang een heel grote aantrekkingskracht. Niet alleen als wij erop zitten en ze even op onze billen komt tikken, maar ook om huisje in te spelen, de rollen wc-papier van de houder te halen, de ventilator aan en uit te zetten, speelgoed in te verzamelen, en ga zo maar door.
We lieten dat oogluikend toe, tot het eens een smosboel werd met een wc-borstel en alle obligate onhygiënische toestanden vandien. Sindsdien mag ze niet meer alleen in het toilet spelen. Ik had het haar gezegd, ze had blijkbaar niet geluisterd, en toen het verdacht stil was en ik ging kijken, zag ik haar lustig een verdwaalde maar volle keukenrol in en uit het water soppen.
Dolle pret uiteraard, maar toch iets wat je een heel klein beetje onder stoute kuren kunt klasseren, niet? Ik heb dus zeer pedagogisch gezegd dat het niet mocht, dat ze het wist en dat ze onmiddellijk een beetje in de hoek mocht gaan staan. Ze was niet ontdaan, kon perfect leven met haar ministraf en deed een beetje alsof ze huilde toen ze in de hoek stond. Een hoek die overigens grenst aan ons schuifraam en dus uitkijkt op de tuin ...
Ik was van plan om haar een minuutje te laten staan, maar vond het na 20 seconden al welletjes. Ze had de boodschap begrepen, ze was maar heel even stout geweest en ze toonde geen enkele zin om het opnieuw te doen. Ik had ook een ogenblik getwijfeld toen ik zei dat ze in de hoek moest, maar ik kon het natuurlijk niet maken om meteen nadat ik de straf had uitgesproken al terug te krabbelen.
En dus heeft mijn dochter voor de eerste keer in de hoek gestaan. Dat moest er toch eens van komen. En was mijn moeder geheel (of was het toch gespeeld?) ontdaan om een buitenproportionele strafmaat voor een arm en zielig meisje. Ze wou helpen! Ze wou de pot schoonmaken! Ze doet jullie gewoon na! Het was blijkbaar nodig! Ze vond dat die keukenrol daar niet thuishoorde! Wij hadden maar op tijd wc-papier moeten kopen!
Grappig, hoe de standaarden bij elke generatie vervagen. Hoe grootmoeders er heilig van overtuigd kunnen zijn dat verwennen de beste opvoedingsmethode is, dat grenzen niet belangrijk zijn, dat de mantel der liefde alles wegveegt. Kleinkind, schoon kind!
Oma's mogen natuurlijk hun verwenfunctie naar hartenlust vervullen, laten zien dat andere volwassenen er andere standaarden op nahouden, maar het was grappig om te zien hoe overtuigd ze was van mijn geheel onpedagogische ingreep en niet kon leven met idee van haar kleinkind in de hoek. We hebben dan ook maar gezwegen over onze kleine duimschroefjes.
donderdag 5 april 2012
Thelmataal (9): Namen noemen
Nog een mijlpaal: Thelma zegt haar eigen naam! Ze spreekt het uit als 'Pewma' of 'Pamma', maar ze wijst dus niet langer zwijgend naar zichzelf en zegt niet langer iets als 'ta?', wat ze ook tegen allerlei andere dingen zegt als ze de naam ervan vraagt. 't Is schoon Gents met een vette 'e' die naar een korte 'a' neigt en soms een 'w' meekrijgt zoals in het legendarische Gentse woord 'voebaw' voor voetbal.
De lange rij namen die ze al zei, wordt nu dus eindelijk aangevuld met haar eigen naam. Niet enkel meer Oewiesje (Louise), Tien (tante Lien), Wikke (Willeke) en Uusj (Luce), aangevuld met de onthaalmoeder Pasja (Patricia), haar dochter Iesj (Elise) en de andere kindjes Noor (Noor), Mon (Ramon), Nanna (Anna), Memi (Remi), Nano (Caetano), Pijn (Pepijn) en beebie (Emilie).
En toen ik vanmorgen zei dat ze al een groot meisje was omdat ze alleen zit op een Stokke zonder babybescherming, zei ze beslist: 'Nie meisje'. Bernard vroeg wat ze dan wel was, en ze zei overtuigd 'jonge'. Vanavond zei ze 'Nie meisje, titje', wat 'kindje' betekent. Blij dat ze mijn kindje is!
De lange rij namen die ze al zei, wordt nu dus eindelijk aangevuld met haar eigen naam. Niet enkel meer Oewiesje (Louise), Tien (tante Lien), Wikke (Willeke) en Uusj (Luce), aangevuld met de onthaalmoeder Pasja (Patricia), haar dochter Iesj (Elise) en de andere kindjes Noor (Noor), Mon (Ramon), Nanna (Anna), Memi (Remi), Nano (Caetano), Pijn (Pepijn) en beebie (Emilie).
En toen ik vanmorgen zei dat ze al een groot meisje was omdat ze alleen zit op een Stokke zonder babybescherming, zei ze beslist: 'Nie meisje'. Bernard vroeg wat ze dan wel was, en ze zei overtuigd 'jonge'. Vanavond zei ze 'Nie meisje, titje', wat 'kindje' betekent. Blij dat ze mijn kindje is!
zondag 1 april 2012
Thelmataal (8): Pampen / mussen?
Wij hebben eigenlijk een ontzettend braaf kind. Twee voorbeeldjes om dat te bewijzen: als Thelma op het ververskussen ligt, weet ze dat ze niet in mijn buik mag stampen. Elke keer vraagt ze toch mooi: 'Pampen?', om na te gaan of het vandaag niet even mag.
Als ze aan tafel zit, weet ze dat ze haar beker of bord niet mag omdraaien, want dan morst ze en morsen mag niet, tenzij per ongeluk. En weer gaat ze elke keer de mogelijkheden van het moment af, en vraagt ze lief: 'Mussen? Mussen?'.
Ben benieuwd wat dat later gaat geven. Weglopen? Nee? Liegen? Toe? Stelen? Voor één keer? Binge drinken? Echt niet? Drugs? Even maar? Chantage? Om te spelen? En alles met een poeslief stemmetje natuurlijk.
Als ze aan tafel zit, weet ze dat ze haar beker of bord niet mag omdraaien, want dan morst ze en morsen mag niet, tenzij per ongeluk. En weer gaat ze elke keer de mogelijkheden van het moment af, en vraagt ze lief: 'Mussen? Mussen?'.
Ben benieuwd wat dat later gaat geven. Weglopen? Nee? Liegen? Toe? Stelen? Voor één keer? Binge drinken? Echt niet? Drugs? Even maar? Chantage? Om te spelen? En alles met een poeslief stemmetje natuurlijk.
Abonneren op:
Posts (Atom)