Er zijn zo van die mijlpalen in een babyleven die plotseling tastbaar zichtbaar maken hoe snel een kindje groeit. Kleedjes die uit de doos en weer in de doos vliegen, liggen voor de hand. Soms gaan ze zelfs ongedragen weer de doos in, omdat het bij voorbaat al een maat voor niets was. Soms wurm je het schaap er voor een halve dag in, omdat je het echt niet eerder had gezien dat ze er al in paste en dat gewurm het afscheid net iets draaglijker en tevens onvermijdelijk maakt. Een andere keer denk ik dat ik bij een eventuele tweede wel op mijn hoede zal zijn, maar ik zie mezelf al moeiteloos tegen dezelfde steen stoten.
Maar vandaag zat Thelma in een echte autostoel. Geen maxicosi meer, want da's voor baby's, maar een echte stoel die meegaat tot ze tien is. God beware mij. Eventjes toch nog. Een tijd geleden hebben we ook de babyschelp uit de fietskar vervangen door een peuterschelp en nog daarvoor was het de platte kinderwagen die plotseling een buggy werd.
En meestal stelde ik de transitie uit tot het moment waarop ze bijna niet meer in de eerste versie paste, om dan te besluiten dat het eigenlijk eerder had moeten gebeuren. Gelukkig zien ze er op een nieuwe troon weer heel even echt klein uit. Ook zo met de autostoel. De maxicosi was echt al op het randje en viel absoluut niet meer elegant te dragen met een of twee handen. In de autostoel zit ze als een klein konijntje in een veel te groot hol. Gelukkig maar, want anders zou het echt té snel gaan.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten