En dan kijkt ze triomfantelijk naar mij. Waar is papa? En dan kijkt ze, na een lichte aarzeling maar even triomfantelijk, naar Bernard. Waar is de poes? En dan zoekt en wijst ze naar Charlot. Geen mopje, geen pun, gewoon een dochter die langzaam woordjes begint te leren. En wat voor woordjes!
De poes was eerst, toegegeven, maar de andere twee zijn heerlijk. We zouden dat spelletje wel de hele dag door kunnen spelen. Wij dan toch.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten