Contrasten

't Is een wereld van contrasten, de laatste week met Thelma. Ze kan ontzettend driftig zijn en alles om zich heen van tafel gooien, zich in alle mogelijke en liefst tegengestelde richtingen draaien op haar kussen, tegen haar lepel groentepap slaan, met haar voeten stampen, zich achteruit gooien, met haar armen zwieren... met meestal maar één oorzaak: vermoeidheid. Ze ziet zoveel meer van de wereld, sluipt zich te pletter, moet voortdurend bezig zijn met van alles en nog wat, dat ze daar alleen maar moe van kan worden. De drie dutjes overdag houden dus nog altijd stand.

Tegelijk doet ze de laatste tijd niets liever dan boekjes lezen, waarschijnlijk ter compensatie. Zodra ze een boekje spot, neemt ze het vast en steekt ze het in de lucht, zodat ik wel weet hoe laat het is. En ze weet al waarin boekjes van ander speelgoed verschillen, want zelfs als het een stoffen knisperboekje, plastieken badboekje, een rond boekje of superzacht boekje is, ze steekt het steevast met vragende blik in de lucht. Ik profiteer er natuurlijk van, want dan zit ze eindelijk eens rustig op mijn schoot, hoewel het er na tien keer voorlezen op een tiental minuten ook wel weer op zit.

En haar derde tandje is in aantocht! Twee kleine witte stipjes kondigen bovenaan het kleinood aan en rechts ervan zie ik al in de verte tand nummer vier opdoemen. De moeilijke nacht vorige weekend aan zee was dus vermoedelijk niet enkel door de vreemde kamer en de aanrollende golven geïnspireerd...