Wekker

We mogen Thelma dus niet meer als wekker gebruiken, dat staat sinds vandaag ontegensprekelijk vast. Het is namelijk een niet te vertrouwen formule. We wisten natuurlijk al dat we een echte slaapdoos hadden met haar gemiddelde van drie dutjes per dag, maar haar ochtenduur swingt de laatste tijd de pan uit. Toen ze heel piep was en ik in bevallingsverlof, kon ik haar rond zeven uur meestal wel paaien met nog een extra dutje tot een uur of tien. Daarna was een tijdje half zeven, wat ik uiteraard niet fijn vond, dan kwart over zeven, half acht, sporadisch acht uur, en soms zelfs eens half negen. Maar vanmorgen was het gewoon een eind voorbij half tien!

Akkoord, ze had om kwart voor zes eens om haar tuutje gevraagd, was rond kwart voor zeven even kwaad geworden, maar daarna zijn we alle drie gewoon weer ingedommeld, moeder en vader zelfs door hun radiowekker heen. Behalve Thelma en de radiowekker wordt nu dus ook een klassiek alarm ingeschakeld. Gelukkig dat ik even één oog opsloeg om te kijken waar we waren, want anders hadden we nog een uurtje doorgepit. Thelma lag rond twintig voor tien immers nog altijd (of weer) als een roosje te slapen.

Ik bedacht vroeger wel eens dat het ochtendritueel zo veel fijner geworden is met een kleintje erbij. Nooit meer twijfelen of je nu dan wel na de volgende snooze moet opstaan, nooit meer tijd verliezen door je nog even om te draaien en dan je ontbijt te moeten overslaan, gewoon uit je bed gesommeerd worden door een wriemelend stukje liefde dat je op haar grootste glimlach bedient. Ze geeft nu zelfs al ostentatief zelf haar tuut af als ze vindt dat het slapen welletjes is geweest. Maar dan moet ze natuurlijk zelf wel rond kwart over zeven wakker worden, anders is het haastig aankleden en ontbijt overslaan mét baby, en zoveel fijner is dat hoegenaamd niet.

I count my blessings en bedenk dat mijn tijd van hypervroeg opstaan misschien ooit nog komt. Maar laat het nog even achterwege, bij voorkeur op zaterdag en zondag.