Staan

Thelma trekt zich recht in haar park en staat rechtop. Vandaag bij oma en opa gezien. Gewoon even registreren, want ik ben het zo weer vergeten. Ik weet nu al niet meer wanneer ze precies kon rollen, zitten, sluipen en moet altijd op dit weblog te rade gaan. Als ik het al opgeschreven heb, want er zijn meestal interessantere verhalen te vertellen dan de droge registratie van die kleine feiten. Over slaapjes en kakjes en kleertjes, over liefde en verdriet en onmisbaarheid.

Ik was eigenlijk vastberaden om die kleine stapjes allemaal te noteren en dacht dat het met een blog niet kon mislopen. Ah ja, want wat schrijf je anders? Maar ook het boekje van Kind & Gezin, de Oei, ik groei-kluif, het Dag Jij!-boek, met al hun plaats om het allemaal eens goed te noteren, vertonen af en toe grote lacunes. Het moment is namelijk voorbij voor je er erg in hebt en er dient zich alweer een nog grotere evolutie aan.

Thelma gaat dus mogen puzzelen later: wat kribbels van de dokter, wat aanvullingen van de verpleegster, ontelbare foto's, verhaaltjes op de blog, verhaaltjes in Dag Jij, een paar notities in Oei, ik groei!, en natuurlijk de talloze herinneringen van moeder, vader, oma, opa, meter, peter, nichtjes, vrienden en vriendinnen.