woensdag 24 augustus 2011

Spurt

Effe een spurtje trekken, denkt onze dochter. Eerste vinger, tweede vinger, ready, set, go. De snelheid waarmee ze vooruitgaat, en de snelheid waarmee alles vooruitgaat, is ongelooflijk.

Ook op het vlak van tandjes trekt ze een spurtje: ze was nogal laat en kreeg de eerste twee tandjes rond negen maanden, de volgende twee rond elf maanden, maar deze week zitten er maar liefst vier door: twee snijtanden, een hoektand en een kies! En dan zitten er beneden ook nog eens twee snijtanden te dringen. Je zou voor minder 's nachts het huis op stelten zetten, net nu mama een logée uit Spanje over de vloer heeft.

Ik had het misschien ook wel kunnen voorspellen, de combinatie treuzelen-sprinten, want ze is aan het einde van de zwangerschap eerst acht dagen knus blijven zitten, om zich dan binnen de vijf uur gezwind uit mij te wurmen.

O ja, en drie dutjes per dag is ook écht voor babies: één middagdut van een paar uur en het klokje rond van acht tot acht is meer dan genoeg als je al eens een kaarsje hebt mogen uitblazen. Anders schreeuw je gewoon de buurt bijeen en denk je pas om middernacht aan slapengaan.

vrijdag 19 augustus 2011

Opgemerkt

  1. Thelma laat twee muisjes, twee afstandsbedieningen, twee vingers, twee voetjes, twee dotjes schuim, een paard en een koe kusjes geven. Zeer schattig om te zien, dat spreekt. En een paar dagen geleden nam ze mijn wijsvinger en die van Bernard en liet ze ook die een kusje geven. De romantiek die zo'n kind brengt, je houdt het niet voor mogelijk! (ironie toevoegen naar wens)
  2. Thelma kruipt met behoorlijk wat moeite uit het schuifraam naar buiten, plukt een roosje peterselie van de peterselieplant, kruipt de woonkamer weer binnen, trekt een lege kartonnen tas uit haar kast en gooit het peterselieroosje er met zichtbare trots in. Alles kent zijn plaats, nietwaar. Dat we dat nog niet wisten.
  3. Thelma stapt! Allez, nog steeds aan het handje, twee handjes zelfs, maar sinds vanavond heeft ze de hoofdfunctie van de Baby Walker ontdekt en holt ze de kamer door. Ik stond buiten, zag haar zich optrekken aan het snelle ding met vier wielen, wou onmiddellijk ingrijpen, want ik zag haar in gedachten al tegen de vlakte gaan, maar tegen de tijd dat ik er was, liep ze zichzelf haast voorbij, achter dat ding aan, met haar kleine korte beentjes. Apetrots en verwonderd over zoveel zelfstandigheid.

vrijdag 12 augustus 2011

Separatie

Een weetje over de draagdoek: "Uit observatie blijkt dat kinderen die veel gedragen zijn, vroeg zelfstandig zijn en zich later gemakkelijker van de moeder losmaken." Ik wist dat eigenlijk al, maar nu valt die wijsheid als een blok op mijn kop. Allez, een kleine dichterlijke overdrijving weze gepermitteerd. Ik verklaar me nader.

We zijn op weekend geweest naar de Ardennen, midden in de week (een 'midweek' noemen ze dat, maar ik gruw van het woord), met mijn ouders, mijn broer, zijn vrouw en hun dochtertje Louise. Louise is vijf maanden jonger en nog een echt knuffelaartje. Een kindje dat geniet als je haar opneemt, haar kaak tegen jouw kaak legt, tegen je aan komt leunen, zich een beetje laat wiegen en vooral zo lang mogelijk blijft zitten op de arm.

Niet zo bij Thelma, dat heb ik al een keer verteld. Knuffelen behoort ondanks mijn laatste illusie niet tot haar favoriete bezigheden. Wég, denkt ze als ik haar opneem, daar wil ik heen, en wel nu, niet hier zo'n beetje indommelen, zet me neer, ga met me lopen, toon me hoe ik uit de zetel moet, doe iets! Fietsen, of naar het strand. Niet gewoon wat zitten, niet gewoon wat wiegen, laat ten minste toe dat ik wat aan je oorbellen kom, in je neus knijp of je décolleté naar beneden trek.

Zeker als opa en oma in de buurt zijn, lijkt mama steeds meer quantité négligeable. Dat wordt nog sterker als mama vooral vervelende dingen doet zoals pampers verversen, riempjes vastklikken, nagels knippen, mondjes afvegen en baby's in bed leggen. En als opa's dan lange wandelingen maken in de tuin en stilstaan bij elke bloem en elk blaadje, of binnen in huis elk kadertje en elke foto laten inspecteren, zonder dat het ooit te veel wordt, zijn ze helemaal favoriet.

Toegegeven, mijn moeder heeft zelf ook wat van die dagelijkse kwellingen overgenomen om Thelma toch het gevoel te geven dat het niet aan mij lag, maar toch. Oma is toch ook diegene die haar laat proeven van de chocoladetaart, die veel meer grilletjes inwilligt en altijd en overal voor haar kleinkind schermt. Oma weet wanneer ze honger heeft, pleit voor een tweede koekje, geeft alles wat ze aanwijst als het voor babyhandjes geschikt is.

(bij nader inzien doe ik dat ook allemaal, maar ja, perceptie is alles)

Ik maakte er af en toe eens een toespeling op, toen ik bijvoorbeeld een lachje kreeg van Thelma of toen ze aan mijn broekspijpen kwam trekken om op mijn schoot te kunnen, of ze haar mama dan toch nog graag zag? En toen begon mijn eigenste moeder/psychologe over de separatie tussen moeder en dochter die zich langzaam maar zeker gaat inzetten ... Dat ik er alvast maar aan moest wennen!

Ik protesteerde eerst nog even met een kordaat: 'Komaan, ze is nog maar een jaar!', maar mijn moeder hield voet bij stuk. Zich afzetten tegen de moeder is voor dochters ontzettend belangrijk en die fase is nu ingezet, net zoals zonen zich tegen hun vader afzetten. Zucht. Dat is minstens nog tien jaar te vroeg! Ik ben daar nog niet klaar voor. Stop daar onmiddellijk mee! Eet mij op, pak mij vast, knuffel me dood!

Ik weet natuurlijk wel dat dat in fases gaat, dat ze eerst nog 'mama' gaat leren zeggen tegen mij in plaats van het 'mamamamama' tegen niets in het bijzonder. Ik weet ook wel dat het besef dat ik en niemand anders haar mama ben, ook nog gaat komen, dat ze mij gaat missen als ze op kamp gaat, dat ze mij ook nog de liefste mama ter wereld gaat vinden (misschien nu al, hoop, hoop, hoop), maar toch. Separatie bij baby's, krijg nou wat!

Ik steel dus mijn momenten. Als ze huilt en zich door mij laat troosten, als ze moe is en ik haar mag dragen, als ze 's ochtends en 's avonds haar fles krijgt op mijn schoot. En als ze in de draagdoek zit. Alleen in de draagdoek heb ik ze een lange tijd dicht bij me, en zit Thelma zichtbaar te genieten. Hoog en droog, bijna helemaal zelfstandig, zonder armen die je vasthouden, op de uitkijk, alleen en toch samen.

Ik had wel niet gedacht dat het net die draagdoek zou zijn die ook de vroegtijdige separatie in zou zetten ...

zondag 7 augustus 2011

Babycoiffure

Even een minder apetijtelijk postje. Ik was het beu, die croûtes de lait, die cradle cap, oftewel die melkkorstjes van Thelma. Ik heb me lang opgehouden in het kamp van de blijf-daaraf-ouders, die hoogstens een loshangend flapje de wijde wereld inhielpen en hun kind wat olie op het hoofd smeerden. Ik werd daarin gesteund door de Kind en Gezinners, die me verzekerden dat amandelolie de klus wel zou klaren, en tal van andere ouders die het manuele wegkrabben ook heel griezelig vonden. 't Zou vanzelf wel weggaan.

Maar aan de andere kant krijg je van alle kanten de goede raad om met een bankkaart de korstjes weg te krabben. Een griezelig idee maar blijkbaar effectief, zoals bij de onthaalmoeder van een bevriende tweeling die op één namiddag de ondingen had weggekrabd (met twee rode hoofdjes als gevolg) ... En je hebt het tegenvoorbeeld van een tweeënhalfjarig meisje, dat op haar leeftijd nog altijd rondloopt met zwartgeworden korstjes die door haar blonde haartjes pieken ...

Dilemma! Ik heb het zo lang mogelijk uitgesteld om een beslissing te nemen, maar omdat smeren en afwachten niet hielp en Thelma er steeds meer begon uit te zien als een clown, met krullen achteraan en een haarloos hoofd vanboven, helde ik steeds meer over naar de andere kant. Ik heb dus nog maar eens haar hoofdje ingesmeerd met amandelolie, heb het dan twee keer grondig gewassen en heb daarna voorzichtig mijn klantenkaart van de apotheek bovengehaald. Dat leek me nog net iets gepaster dan een bankkaart ...

En zie: als ik zachtjes tegen de korstjes duwde, dus niet schrapen, zoals het idee 'wegkrabben met een bankkaart' suggereert, kwamen ze een voor een van haar hoofdje los. Ik moest ze alleen nog manueel uit haar haar plukken of met een kammetje wegvissen, maar Thelma had er in het geheel geen last van. Die velletjes hingen daar maar wat te plakken, wachtend op iemand die ze wegnam.

Het heeft me wel moeite gekost om Thelma te entertainen ondertussen, dat spreekt voor zich. Eerst wat achter haar op de mat gezeten terwijl ze een boekje las, dan Studio 100 opgezet, haar daarna met mijn saccoche laten spelen (haar lievelingsbezigheid), wat in de eetstoel voortgeprutst, en ten slotte voor het schuifraam in het daglicht de boel afgewerkt, want toen ik eenmaal de smaak te pakken had, moesten ze er allemaal aan geloven, een enkele dwaalgast niet te na gesproken. En Thelma liet het zich welgevallen. Eindelijk begreep haar moeder hoe het moest.

En zodoende heeft ons meisje een fris kopje: korte blonde minihaartjes vooraan, die nu alle kans krijgen om te groeien, en donkerblonde krulletjes achteraan. Ze zal de volgende weken dus een echt babykapsel krijgen, met vooraan haar dat in haar ogen piekt of krulletjes die op haar voorhoofd dansen.

woensdag 3 augustus 2011

En dat groeit dat het wikkelt

Wat Thelma nu weer allemaal kan:
  • vlot de steile trap opkruipen
  • trots een lepeltje laten balanceren op haar kleine vingertjes
  • gretig een pruim naarbinnen smikkelen
  • als een grote meid dutjes overslaan
  • druk spelen met een ijsblokje
  • gezwind een rietje in een colaflesje mikken
  • overtuigd de poezen uit de boekjes aan de echte poes linken
  • luid blaffen onder tafel
  • als een wolfje huilen bij het open raam
Dat was het voor vandaag. Geen grote verhalen, geen kleine verhalen. Vakantie en toch een vol hoofd, maar niet voor publicatie vatbaar.

woensdag 27 juli 2011

Contrasten

Wat een contrasten zitten er in zo'n kinderleven! Van een slap schotelvodje naar een uitzinnig krijsend meisje, je moet het maar doen. Thelma heeft haar mazelenspuitje gehad en daardoor hebben vader en moeder twee dagen het meest aanhankelijke, knuffeligste en slapste kindje ooit bij zich gehad. Een paar dagen later is er een oorontsteking doorgebroken en werd Thelma, ondanks de shot Nurofen, bijna gek van de pijn.

Eerst het ene uiterste: een kleine week na haar spuitje wou ze haast niets eten. Even drinken van haar fles en meteen genoeg, even proeven van haar groentepap en meteen daarna heftig nee schudden, een paar happen fruitpap, bijna geen avondfles. En moe moe moe. We zaten in de Ardennen met vrienden en de vreemde kamer kon haar volstrekt niet deren. Middagslaapje, avondslaapje, de nacht in zonder morren. De ochtend erna wakker rond zessen, maar tussen moeder en vader nog tot twintig voor tien geslapen ...

Tot beider jolijt uiteraard, tot we merkten dat ze zo slap was als een voddenpop. Er zaten geen botjes meer in dat lijfje, geen spieren, geen willetje. Ze liet zich dragen en liet meteen haar hoofdje op mijn schouder vallen. Onze Thelma, kun je nagaan! Ze zat op mijn schoot en ging dicht tegen me aanleunen. Ze dronk met volle goesting een hele fles, tot mijn vreugde, maar kotste die er een kwartier later met dezelfde overgave weer helemaal uit. Liet zich slap opzij vallen als ik haar in de zetel zette, bleef onderuitgezakt in de zetel liggen toen nieuwsgierigen kwamen kijken wat er scheelde, viel in slaap in mijn armen tot ik ze weer in haar bedje legde.

Best wel beangstigend, maar de ervaren ouders onder de vrienden vonden het heel plausibel dat het van dat spuitje kwam. En het ging de hele dag zo door: ze heeft wel nog wat gegeten, maar is daarna in een ligzetel bovenop vader in slaap gevallen, om daarna door te pitten in haar eigen bedje, heeft in de draagdoek een wandeling gemaakt, heeft nog een avondfles gedronken en is dan stilletjes de nacht ingegaan.

Een droombaby op reis zou je denken, maar het was eigenlijk best beangstigend. De dokter had ons gewaarschuwd dat ze binnen de tien dagen na het spuitje een dag of drie lastig, hangerig, koortsig, verkouden, kortom vervelend zou kunnen zijn, maar over zo'n schotelvodsyndroom had hij met geen woord gerept. Beetje creepy op z'n minst.

Komt daar nog bij dat we de volgende ochtend een teek ontdekten in haar veel te poezelige onderarmpje. Opgelopen tijdens de boswandeling in de draagdoek, waarbij haast het enige lichaamsdeel dat nog vrij was het doelwit was geworden. Ik dacht natuurlijk meteen dat haar algehele slaptitude een symptoom was van die tekenbeet, misschien zelfs van de ziekte van Lyme die op eenjarigen een razendsnel effect had, maar een helder moment later, na wat overredingskracht van Bernard, besefte ik dat dat zo snel niet kon gaan. Tekentang erbij gehaald, het beest vakkundig verwijderd en gezien dat Thelma de volgende dag weer stilletjes de oude werd.

Lees: geen knuffels meer, niet meer slapen op schoot, geen hoofdje meer op de schouder, maar wild wijzen waar ze heen wou, van mijn schoot glijden, wegkruipen, omkijken en nog sneller voortkruipen, kabaal maken als iets niet snel genoeg ging, roepen als we iets afnamen, liefdevol haar moeder slaan, van de ene arm op de andere willen, zich optrekken aan alles wat bewoog en ga zo maar door. Met het absolute hoogtepunt op zondag. Ingegeven door pijn, zo weet ik nu, want vandaag bevestigde de huisarts dat haar linkeroor rood was en we dus met een nieuwe oorontsteking te maken hadden.

Zaterdagnacht, toen moeder op de lappen was, bij vader wakker geworden en pas anderhalf uur later, na opnieuw Nurofen, weer de slaap kunnen vatten. Zondagmiddag zeer onrustig geslapen, huilend wakker geworden, duidelijk van de pijn, en toen ik haar even op schoot hield tot de Nurofen kon beginnen te werken, begon ze te stampen met haar voeten, wou ze van mijn schoot af, gooide ze haar hoofd achterover, wou ze zich laten vallen, kroop ze weg, om meteen daarna te gaan zitten, weer te stampen en met haar armen te slaan, zich op de grond te gooien, weer te gaan zitten enzovoort. Een hoopje kwade zieligheid.

Ik moest haar echt tegen zichzelf beschermen, maar ik kon en mocht haast niet. Ze duwde me weg, leek schrik te hebben, huilde, gilde, wist niet waar ze moest kruipen. Ze snikte onbedaarlijk, hapte naar lucht, kon niet meer rustig ademen. Ik heb haar vastgenomen, proberen te sussen, ben traag rondjes beginnen te lopen in huis, omdat ze daar anders rustig van wordt, maar het kwade huilen begon telkens opnieuw. Ik wist dat de Nurofen wel zou aanslaan, maar het heeft nog heel lang geduurd tot ze rustig werd. Ze zag er ook zo ontzettend moe uit dat ik na een halfuur weer met haar in het grote bed ben gekropen en we twee uur in elkaars armen hebben geslapen.

's Avonds heeft ze nog feest gevierd tot half twaalf: wenen in bed en spelen als ik haar weer uit bed haalde, maandag heeft ze overdag haast niet geslapen en ging het 's avonds bij oma en opa ook niet zo best, en vandaag luidde het verdict van de dokter: lichte oorontsteking en ontsteking van de bovenste luchtwegen. Die spuitjeshistorie, het vijfde tandje en de tekenbeet hebben moeder en vader dus compleet op het verkeerde been gezet. Het was oma die met een frisse kijk kordaat de huisarts heeft gebeld en het raadsel heeft opgelost.

En het was ook oma die ons vandaag verbaasde met een breed lachende dochter die aan twee handen fier het ene beentje voor het andere zette, het hele huis door. Onze dochter stapt dus! Aan het handje, maar dat is al een hele vooruitgang na de fase waarin ze begot niet kon bevroeden dat er zoiets als een volgorde bestond bij het bewegen van been 1 en been 2. Na het sluipen, optrekken, knuffelen ... overigens ook de vierde vaardigheid die ze het eerst bij oma en opa tentoon heeft gespreid. Alleen van het kruipen waren moeder en vader thuis de trotse eerste getuigen, en van dat ultieme moment genieten we dus nog.

dinsdag 19 juli 2011

Kater met kind

Wat een fantastische dochter heb ik toch: een dochter die aanvoelt dat mama gisteren is gaan feesten tot veel te vroeg in de ochtend, en die daarom de hele dag een engeltje was, niet zeurde, niet huilde, kusjes gaf, rustig speelde met alles wat ik haar aanreikte, en, heel belangrijk, lange dutten deed.

Ik ben dus niet afgestraft voor mijn liederlijk gedrag en ik kan met een gerust hart in de toekomst nog eens zo'n escapade wagen. Al weet ik wel dat ze hoe langer hoe minder gaat slapen overdag en ik ooit toch nog de pijnlijke gevolgen van kater met kind zal voelen... Nu ja, een kater zonder kind is ook niet te onderschatten, laat dat duidelijk zijn.

Ik ben al vier dagen op zwier -- de Gentse Feesten zijn een zwak van mij -- en ik wou het gisteren écht niet laat maken. Maar zoals dat gaat, zijn de avonden waarop je het écht niet laat gaat maken, de ochtenden waarop je na zonsopgang thuiskomt. Op voorhand plannen dat je het écht wel laat gaat maken, is natuurlijk ook geen oplossing, zeker niet als je weet dat je er de volgende dag alleen voor staat.

Ik heb mijn lief die vandaag naar Lyon moest, rond half zes afgelost vanmorgen, en kon nog tot half negen slapen. Ik heb een verfrissend fietstochtje gemaakt met Thelma, haar in bed gestopt voor haar voormiddagdut, alles klaargezet voor haar groentepapje en ben er zelf weer ingekropen. Thelma heeft mij getrakteerd op een voormiddagdut van twee en een half uur en ik kon dus een vervolg breien aan mijn korte nacht ...

's Namiddags moest ik enkel het vuur onder de groenten steken, hebben we gespeeld, boekjes gelezen en zijn we samen in bad gegaan. Ik heb ze rond half vijf in bed gelegd voor haar namiddagdut en heb zelf weer anderhalf uur meegeslapen. Dat ik fris als een hoentje ben, zou ik niet zeggen, maar het kon veel en veel erger vandaag!

dinsdag 12 juli 2011

Eén jaar, twee feestjes

Eén jaar later, twintig kilo lichter, en een schat van een dochter erbij. Fair deal, isn't it? Mijn grootste schat, mijn eigenzinnig eigenwijsje, mijn lievelingsolijfje ... dat ik voor geen geld ter wereld zou kunnen missen. Mijn moeder zei ooit dat kinderen het bereik van je emoties in de twee richtingen de pan doen uitswingen, en ze heeft gelijk. Ze zitten aan je vast met een onzichtbare band, een gigantische verantwoordelijkheid waar je niet te veel bij mag stilstaan. Ze maken je weker, gevoeliger, kwetsbaarder, en tegelijk voller, verwonderder, actiever, sterker.

Ze boren een reservoir aan liefde aan dat ergens verscholen zit, waarvan je oeverloos veel beschikbaar hebt, meer dan je familie, je vrienden of je lief ooit kunnen opmaken. Een reservoir dat zij ook in zich heeft en dat ze de eerste jaren voluit aan ons zal besteden, zo mag ik hopen, en dat langzamerhand andere objects of desire in het vizier zal krijgen. Liefjes, een echt lief, en misschien ook wel haar eigen kinderen.

Thelma was nooit zo'n knuffelaar, maar komt sinds vorige week lekker tegen me aanleunen. Meestal onverwacht en impulsief, maar ze blijft nu vaker een tijdje zo liggen en laat zich de kriebels op haar rugje welgevallen. Pas op, ze doet dat de laatste tijd ook met een tapijt of tegen de zetel, dus ik maak me nog niet te veel illusies. Ze moet ook het liefst een beetje moe en pampus zijn, want anders durft ze me wel eens te slaan om meteen daarna vermanend haar wijsvinger op te steken.

De twee feestjes kwamen er omdat haar meter niet kon op zaterdag en wij vooral op haar verjaardag ook uitbundig wilden vieren. We hebben er dan op zaterdag, naast haar peter, zijn vrouw en haar nichtje Louise, mijn ouders bijgevraagd en meteen ook wat vrienden, met kinderen en zonder kinderen, want ik vond het zelf als kinderloze altijd zo sneu dat verjaardagsfeestjes plotseling enkel voor vrienden-mét bestemd waren. Alsof feestjes niet gewoon feestjes zijn en je op je hoofd zou staan van de drukte als je zelf geen koters rondlopen hebt.

Thelma was bijzonder opgetogen omdat we hier allemaal stonden te zingen toen ze net wakker was na haar middagdut, ze was uitzinnig over de ballonnen in de tuin, ze heeft wat chocoladetaart gegeten (en op maandag had ze drie puistjes op haar kin, toeval of niet?), ze heeft ons verbaasd met een visspelletje voor 3+ waar ze bijna moeiteloos met het hengeltje de oceaan leegviste, ze is verwend geweest door al het bezoek zodat ze de pijn van haar nieuw opkomende tandjes helemaal vergat. Een waar feest, die twee feestjes!

maandag 4 juli 2011

Weg zonder Thelma

We zijn voor het eerst twee dagen en twee nachten weggeweest zonder Thelma. Het was hoogst nodig en het heeft dan ook ontzettend deugd gedaan. We hebben het pas twee weken geleden beslist en het toeval wou dat mijn ouders nog het hele weekend vrij hadden. Ze was dus in uitermate goede handen en we konden haar met een gerust hart eventjes vergeten. Heel eventjes, en ook niet helemaal natuurlijk. Het prikte even toen ik ze achterliet, maar toen we eenmaal op weg waren, was het te zalig om daar nog langer over te tobben.

Dingen die we gedaan hebben zonder Thelma: zalig lang geaperitiefd, beachvolley gespeeld, strandwandelingen gemaakt, gekajakt op open zee, een fles champagne gekraakt op het strand, intense nachten beleefd, rustig ontbeten en vooral heel veel bijgebabbeld. Wat we niet gedaan hebben: pampers ververst, gespeeld, gelachen om haar fratsen, papjes gemaakt, badje gegeven, wandeling of fietstocht gemaakt, haar mee op restaurant genomen, kleren aan- en uitgetrokken, opgeruimd, verdrietjes getroost en ga zo maar door.

Ik was uiteraard heel blij toen ik haar terugzag, maar ik besefte plots hoeveel een baby van je vraagt. Ik zag er zelfs even tegenop om ze weer mee naar huis te nemen en het hele avondritueel te voltrekken, maar zodra ik daarmee bezig was, was ik dat natuurlijk meteen weer vergeten en deed ik het gewoon alsof het niets was. En ik vind het eigenlijk geen last, zo'n kindje, zeker niet omdat het echt een makkelijk kind is, maar als je weer zo'n weekend zoals vroeger beleeft, merk je plots hoeveel tijd en energie zij van je steelt. Allez, stelen is een groot woord, want ze krijgt het van mij gratis en voor niets, maar het is pas als ze er even niet is, dat je dat gewaarwordt.

Voor mij is het bovendien nog anders, want ik heb haar altijd bij me. Een occasionele babysit, de dagen bij de onthaalmoeder en een paar nachten bij mijn ouders niet te na gesproken natuurlijk, maar anders heb ik ze altijd bij me. Voor Bernard is dat anders, omdat hij af en toe een week of langer weg is en haar dan moet missen, maar voor mij waren het de eerste achtenveertig uur zonder dochter in de buurt. Zeker voor herhaling vatbaar, en niet jaarlijks of halfjaarlijks, maar misschien wel trimestrieel of per kwartaal! Ha! Want gelukkige ouders betekent gelukkige kinderen. En gelukkige grootouders! Want zij hebben er ook van genoten, van zo'n occasioneel weekend net als vroeger...

donderdag 23 juni 2011

Staan

Thelma trekt zich recht in haar park en staat rechtop. Vandaag bij oma en opa gezien. Gewoon even registreren, want ik ben het zo weer vergeten. Ik weet nu al niet meer wanneer ze precies kon rollen, zitten, sluipen en moet altijd op dit weblog te rade gaan. Als ik het al opgeschreven heb, want er zijn meestal interessantere verhalen te vertellen dan de droge registratie van die kleine feiten. Over slaapjes en kakjes en kleertjes, over liefde en verdriet en onmisbaarheid.

Ik was eigenlijk vastberaden om die kleine stapjes allemaal te noteren en dacht dat het met een blog niet kon mislopen. Ah ja, want wat schrijf je anders? Maar ook het boekje van Kind & Gezin, de Oei, ik groei-kluif, het Dag Jij!-boek, met al hun plaats om het allemaal eens goed te noteren, vertonen af en toe grote lacunes. Het moment is namelijk voorbij voor je er erg in hebt en er dient zich alweer een nog grotere evolutie aan.

Thelma gaat dus mogen puzzelen later: wat kribbels van de dokter, wat aanvullingen van de verpleegster, ontelbare foto's, verhaaltjes op de blog, verhaaltjes in Dag Jij, een paar notities in Oei, ik groei!, en natuurlijk de talloze herinneringen van moeder, vader, oma, opa, meter, peter, nichtjes, vrienden en vriendinnen.

woensdag 22 juni 2011

Waar is mama?

En dan kijkt ze triomfantelijk naar mij. Waar is papa? En dan kijkt ze, na een lichte aarzeling maar even triomfantelijk, naar Bernard. Waar is de poes? En dan zoekt en wijst ze naar Charlot. Geen mopje, geen pun, gewoon een dochter die langzaam woordjes begint te leren. En wat voor woordjes!

De poes was eerst, toegegeven, maar de andere twee zijn heerlijk. We zouden dat spelletje wel de hele dag door kunnen spelen. Wij dan toch.

donderdag 16 juni 2011

Wekker

We mogen Thelma dus niet meer als wekker gebruiken, dat staat sinds vandaag ontegensprekelijk vast. Het is namelijk een niet te vertrouwen formule. We wisten natuurlijk al dat we een echte slaapdoos hadden met haar gemiddelde van drie dutjes per dag, maar haar ochtenduur swingt de laatste tijd de pan uit. Toen ze heel piep was en ik in bevallingsverlof, kon ik haar rond zeven uur meestal wel paaien met nog een extra dutje tot een uur of tien. Daarna was een tijdje half zeven, wat ik uiteraard niet fijn vond, dan kwart over zeven, half acht, sporadisch acht uur, en soms zelfs eens half negen. Maar vanmorgen was het gewoon een eind voorbij half tien!

Akkoord, ze had om kwart voor zes eens om haar tuutje gevraagd, was rond kwart voor zeven even kwaad geworden, maar daarna zijn we alle drie gewoon weer ingedommeld, moeder en vader zelfs door hun radiowekker heen. Behalve Thelma en de radiowekker wordt nu dus ook een klassiek alarm ingeschakeld. Gelukkig dat ik even één oog opsloeg om te kijken waar we waren, want anders hadden we nog een uurtje doorgepit. Thelma lag rond twintig voor tien immers nog altijd (of weer) als een roosje te slapen.

Ik bedacht vroeger wel eens dat het ochtendritueel zo veel fijner geworden is met een kleintje erbij. Nooit meer twijfelen of je nu dan wel na de volgende snooze moet opstaan, nooit meer tijd verliezen door je nog even om te draaien en dan je ontbijt te moeten overslaan, gewoon uit je bed gesommeerd worden door een wriemelend stukje liefde dat je op haar grootste glimlach bedient. Ze geeft nu zelfs al ostentatief zelf haar tuut af als ze vindt dat het slapen welletjes is geweest. Maar dan moet ze natuurlijk zelf wel rond kwart over zeven wakker worden, anders is het haastig aankleden en ontbijt overslaan mét baby, en zoveel fijner is dat hoegenaamd niet.

I count my blessings en bedenk dat mijn tijd van hypervroeg opstaan misschien ooit nog komt. Maar laat het nog even achterwege, bij voorkeur op zaterdag en zondag.