Nieuw nieuw nieuw

Eerste eigen creatie

O wat een fijne dag gisteren. 's Ochtends is vader even bij een vriendin in de leer gegaan om een pracht van een jurkje te maken voor Thelma. De stof was geheim, het model ook, en of het allemaal zou lukken, viel ook nog te bezien. Maar wat een verrassing! Ik wist wel al dat hij wat ervaring had van vroeger en tot de handigen der aarde gerekend mag worden, maar 't is toch fijn om eens niet een boekenkast, badomranding of 'dirigentenbok' te voorschijn te zien komen.

Na haar dutje van twaalf tot twee hebben we een pracht van een fietstocht gemaakt. Beetje verkeerd vertrokken over de hoogste berg van Gent, die we eigenlijk links hadden moeten laten liggen, tegen onze wil de Sterre overgestoken, en nog eens thumbs up gedaan naar een chauffeur die ons moedwillig de pas afsneed, beetje te lang langs de N60 gereden, met een paar bruggen te veel, maar zodra we in Zwijnaarde zaten en het begin van het pad langs de Schelde hadden gevonden, was het rust en zon en fijnheid alom. We zijn tot in Asper gefietst, terwijl we eigenlijk in Zingem wilden raken, maar de pintjes en Valèrekes smaakten even goed in Asper en ons doelpubliek was ons tegemoetgekomen.

Thelma heeft in haar fietskar een dutje heen en een dutje terug gedaan, keek om zich heen naar de bomen en het water, en speelde ter afwisseling met haar voetjes of mijn jas. Volgende keer toch nog een extra speeltje meenemen en een zonnehoedje om het helemaal af te maken. Het duivenkot waar we bij de tussenstop even naar gingen kijken was net iets te vreemd voor haar, en de duif en het babyduifje dat ze mocht aaien, konden haar nog niet echt charmeren. Op de terugweg heeft moeder de fietskaart ter hand genomen en zijn we vrijwel de hele tijd langs het water kunnen blijven fietsen en door een stukje niemandsland dat plotseling bij het station Gent-Sint-Pieters uitkwam. Een fietstocht van drie tot acht met een blije baby, wat wil een mens nog meer?

En er waren nog nieuwigheden dit weekend: Thelma heeft twee babykrulletjes boven haar oren, ze kan boven haar hoofd achterwaarts iets grijpen zonder dat het uit haar handen valt, probeert haar bovenlip op te eten, trekt haar neus omhoog en ontbloot haar tandvlees zoals een tandenloze chihuahua. Ze charmeert ons met al haar schattigheid.

Gruute kuis

Grijpgrage grijper

Vandaag hield heel Gent grote kuis: 55 bewonersgroepen kregen van Ivago zwerfvuilzakken, grijpers, handschoenen en fluohesjes om de vuilnis de straten en parken uit te krijgen. Op de Muide hebben de inwoners van de Makelaarsstraat en de Loodsenstraat het buurtparkje, ook bekend als het Iron Muidepark, aangepakt. Het zwerfvuil, de achtergelaten rommel, de hondenpoep moeten verdwijnen om het parkje weer in ere te herstellen.

Thelma heeft anderhalf uur in een draagdoek op mijn rug gezeten en vond het berefijn. Ze is sowieso al zot van bomen, licht en bladeren, kijkt haar ogen uit naar nieuwe mensen en zit graag dicht bij moeder op de rug. Na anderhalf uur vond ze het welletjes en heb ik haar in bed gelegd, om met de babyfoon op zak nog wat verder te helpen, bewoners aan te spreken en te genieten van het welverdiende gratis aperitief.

De grote kuis is een eerste stap in een groter actieplan om van het parkje weer een toegankelijke plaats te maken waar de hele buurt van kan genieten. In samenwerking met Stad Gent en de Groendienst willen we de plek immers een nieuwe invulling geven. De kale grond met de trieste bomen en de eenzame picknicktafel hebben dringend behoefte aan wat inbreng. Niet van hondenpoep en zwerfvuil, laat staan van een paar ton sluikstort, maar wel van avontuurlijke speeltuigen, moestuintjes, een fietsenstalling, zitbanken, gevlochten muurtjes met snoeihout, een pad ...

Topje van het sluikstort

Wat we bijeengegaard hebben, tart alle verbeelding: drie vuilniswagens zijn er aan te pas gekomen om het hele sluikstort mee te nemen. Ik wist wel dat er onlangs twee gezinnen zijn komen wonen die het niet zo nauw nemen met de regels, maar dat we twee gigantische afvalbergen hebben ontdekt, een geïmproviseerde badkamer met matras, en een hele garagebox vol computerschermen, kleren, pmd en hopen regelrechte vuiligheid, slaat alles. We hebben het afval meteen op straat gezet, want Ivago mag op het terrein van de nmbs eigenlijk geen sluikstort opruimen. Ramptoeristen kunnen zich laven aan de fotoreeks van buurman Michaël.

Al bij al was het een hele fijne zonovergoten middag, met hernieuwde strijdkracht tegen de overlast, een schoon parkje als resultaat, en heel wat onbekende buren die kwamen meehelpen. De zwarte vader Joshua, de Turkse vader Bayram (die nog nooit een babyfoon had gezien), heel wat Turkse en Belgische kinderen, de buren van het straatcomité, drie vegers van Ivago en zelfs de sluikstorters zelf. Wat we daarvan moeten denken, weet ik niet: schone schijn, een belofte om het beter te doen, een poging om de boete te omzeilen?

Schommelen

Een filmpje met een schone Gentse soundtrack. Ik schrik toch altijd weer als ik mezelf op band hoor. Maar wat een plezier! Thelma is acht en een halve maand en schommelt als de beste. Ze genoot met volle teugen. En ze ziet er plots zo groot uit ...

Record

Mijn dochter krijgt dus tandjes. Ik dacht dat zoiets garant stond voor onderbroken nachten en hartverscheurend gehuil. Wel, dat hartverscheurend gehuil dat is er af en toe wel bij: van zumpig zeuren over triest huilen tot tranen met tuiten, maar die nachten, die zijn niet te geloven. Gisteren heb ik ze om zes uur, na een kleine fles en een badje, zonder neusgespoel en zonder nachtluier, even in bed gelegd voor een minislaapje, omdat ze haar ogen niet meer open kon houden, en ze heeft tot! acht! uur! vanmorgen! aan een stuk door geslapen! Veertien uur, vertel mij wat.

En zeggen dat ze zaterdagochtend na haar ochtendfles nog tot half elf heeft geslapen, zondagochtend tot half tien (hoogst noodzakelijk, want ik lag er maar om drie uur in en was vijf dagen TAM, Tijdelijk Alleenstaande Moeder), met middagdutjes van een uur of twee en buggydutjes zo ergens tussen vijf en zeven. Ofwel heb ik dus dikke chance met mijn eerstgeborene (wacht maar, zei iemand met een eerstgeboren slaapkop en een hypervroege tweede), ofwel broeit er iets (aldus mijn collega), ofwel zijn tandjes echt wel heel vermoeiend.

Drama Queen

Thelma's eerste tandje heeft zich een paar dagen geleden, net voor ze acht maanden werd, laten zien. Een klein streepje dat eerste enkel voelbaar was, maar nu ook te zien is. Een klein streepje waarmee ze zichzelf al kan verwonden, want er zijn drie grote huilbuien uitgebroken toen ze per ongeluk op haar lip beet, of toen er een stukje vel tussen haar bijtring en dat kleinood zat. Je leest de angst in haar ogen bij zo'n intern offensief en ziet dan een even klein rood streepje verschijnen aan de binnenkant van haar lip.
[update 12 maart: het zijn er twee, onderaan naast elkaar!]

Ze schrikt er echt van, als daar vanbinnen plots iets pijn doet, en maakt dan vanzelfsprekend een helse scène. Maar ook zonder aanleiding maakt ze scènes: niet altijd larmoyante, ook grote kuchscènes met theatraal gehoest in alle toonaarden, als je er donder op kunt zeggen dat er geen enkel stofje of kriebeltje in de weg zit. Of de handen ver vooruitsteken en op en neer bewegen, een beetje zoals rappers doen, en ondertussen zitten wippen en kijken of het gesmaakt wordt.

En overal moet geluid bij: huh! huh! hah! hah! hahah! aaaaargh! tatatataa! wiiiiiiiiiiii! En uiteraard de combinatie van dat alles. Ze trekt zich op aan alles wat je aanhebt of wat ze op haar weg vindt. Ketting, trui, sjaal, kussen, gordijn ... de ideale ankerpunten om hogerop te raken. Het lijkt wel op een schipper die zijn netten binnenhaalt. Ze heeft ook een nieuwe blik: mondhoeken naar beneden en keurend kijken, als een oma die door haar leesbril de houdbaarheidsdatum zoekt.

't Is een eerste klasse wrikkelgat geworden, die moeiteloos rond haar as draait, vooral als er een fototoestel in de buurt is of als ze op haar kussen ligt om in bad te gaan. Als er een camera in de buurt is, fixeert ze de lens en blijft ze ondertussen lachen en draaien, traag genoeg zodat er foto's kunnen genomen worden (als dat maar goed komt). Op haar kussen in de badkamer is het vooral kronkelen om alles vast te kunnen grijpen wat in de buurt ligt, liefst semi-ontbloot, met één arm in de body en één eruit, en de luier nog half om haar poep. En wippen, kraaien, kijken, zingen, de aandacht zoeken van al wie kijkt.

Autootje

Omdat men met autorijden niet vroeg genoeg kan beginnen: Thelma's eerste auto!
Met dank aan iedereen die 'n bon van de Petit Zsa-Zsa heeft geschonken.
It's a wide open road...

Pacemaker

Bomma, Thelma en bompa

Bompa van vaderskant krijgt vandaag een pacemaker. Nog geen 48 uur nadat hij in een schelp door de brandweer uit zijn appartement is getakeld. Er wordt hier geduimd van Gent tot Ayacucho.

[Update 05/03/11: alles is goed verlopen!]

Het recept

Iedereen die ik bestookt heb met mijn vragen over doorslapen en mijn ellenlange betogen, mag ook wel eens ons antwoord krijgen. Wel, het lijkt te werken, onze ingreep van vorige week waarin Thelma een kamer opschoof. Ze slaapt veel rustiger nu, dat denken we toch, want de babyfoon licht enkel op als het menens is. Ze heeft in elk geval al een hele week niet meer genachtuild. Ik ben voorzichtig uiteraard, want niets is wat het lijkt.

Het was best moeilijk die eerste nacht zonder haar zuchtjes en zachte ademhaling, met een dikke muur tussen ons die ik nog nooit zo goed gevoeld heb, maar het lijkt z'n vruchten af te werpen. Zeker toen ik haar 's ochtends even blij als anders aantrof, wat bevestigde dat het echt wel tijd was om alleen te slapen. En het is natuurlijk niet die verhuizing alleen die het 'm deed. Andere ingrediënten zijn de volgende:

- als ze thuiskomt van de onthaalmoeder een flesje, zodat we de dikke Bebafles naar acht uur kunnen verschuiven
- om zes uur à half zeven een tukje (als ze 's namiddags weinig heeft geslapen) om haar bedtijd wat uit te stellen
- na de pyjama een Bebafles met een kwartiertje voor vuile manieren zoals boeren, plassen en u-weet-wel
- vlak voor bedtijd een fluffy fleeceluier met dubbele inleg, zodat ze eigenlijk met z'n tweeën zou moeten zijn om die vol te krijgen ...

Thelma = DS + fb

Vorig weekend nog eens een weekend gehad alsof we kinderloos waren. Vrijdagavond verjaardagsfeestje bij een vriendin, net om de hoek bij mijn ouders, waardoor we de ingenieuze constructie 'babysit bij ouders' konden toepassen, die ervoor zorgde dat we én laat konden wegblijven én konden uitslapen. Omdat ze 's middags rond tweeën klaar was voor een middagdut, hebben we haar meteen weer bij oma en opa in bed gestopt, zodat we zelf even naar het MSK en SMAK konden voor het laatste weekend Hareng Saur. En de moeite was het.

Pablo en Thelma

Zaterdagavond ben ik zelf nog een stapje in de wereld gaan zetten en mocht ik wederom uitslapen, met dank aan mijn lieftallige, en 's namiddags zijn we bij vrienden met kind en kind-in-wording pannenkoeken gaan eten. Rond vijf uur met een moe kindje naar huis voor het avondritueel, wat gekook en wat gewas, om rond negen uur in de zetel te glijden.

Resultaat van een weekend jeugdigheid mét kind is enkel dit: de weekendkrant niet aangeraakt, de mailbox niet geopend en het grote facebook niet gelezen. Fair deal!

Op kot

Van de voorbije Beba-nachten heeft Thelma er ongeveer vier echt doorgeslapen. De eerste maandag was het een klein concert, zo'n anderhalf uur, en heeft dochter vader weer op de bank doen slapen om hand in hand met moeder in slaap te vallen. De dinsdag erna was zalig, want we hebben acht uur aan een stuk geslapen. Hoe lang was dat niet geleden? Op woensdag weer een korte tuutinterventie, maar dat is maar even uit bed en meteen erna weer in dromenland. Een puntje waar we later nog aan gaan werken! Donderdag heeft ze volgens mij ook vlot een slaapsprintje getrokken, maar op vrijdag was er iets loos: roepen, wenen, paniek, om God-weet-wat.

Zaterdag ging ze logeren bij oma en opa en heeft ze twee keer om haar tuut geroepen. Oma is dan maar in het logeerbed gekropen, en Thelma heeft haar om zes uur zover gekregen om de eerste fles van de dag te geven. Ze hebben wel weer doorgeslapen tot een uur of negen. Zondagnacht was oké, behalve weer die tuut, maar kom, daar spreken we voorlopig niet meer over.

En dan gisterennacht, wat was me dat? Van half drie tot half vijf ontroostbaar, ondanks de fles van vieren die ze gulzig leeggetutterd heeft, omdat vader noch moeder hun ogen nog langer konden spalken. We waren naar een concert van Absynthe Minded geweest, dus echt vroeg was het niet en we konden er niet mee lachen. Best zielig voor ons piepke natuurlijk, maar wij zijn ook niet te verwaarlozen, laat dat duidelijk zijn.

Ze was blij met het licht aan, lachte door haar tranen heen, maar zette het weer op een krijsen zodra het licht uitging. Achtmaandenangst? Krampen? Te veel gegeten bij de babysit? Of net te weinig? Late indrukken van Louises babyborrel zondag? Verstopte neus? Who knows ...

In elk geval verhuist ze vannacht naar mijn bureau, waar ze de volgende maanden tussen de boeken zal slapen. Vandaar haar geleerde blik hiernaast. Haar kamer is nog niet af, omdat we diep in onze buidel hebben moeten tasten om het dak te laten isoleren, maar het is onderhand tijd dat ze op eigen benen staat en haar eigen kot op stelten zet.

Misschien houden wij haar immers wakker met ons geadem, gelig, gefluister, geschuif, gedraai, gesnuif, gesnurk?

Weekend?

Thelma slaapt weer door 's nachts! Met dank aan Beba2, en Eliane en Tim, die mij onafhankelijk van elkaar die tip bezorgden. Beba2 is verzadigingsvoeding die ervoor zorgt dat ze een uur of elf geen honger heeft. 't Was wat wennen aan de voeding voor moeder en kind (schudden! harder zuigen!) en ze heeft nog wel af en toe onrustig geslapen (te veel gegeten? krampjes?), maar ook een paar andere nachten zonder één kik van half negen tot half acht doorgepit. 't Was dus duidelijk honger die 't 'm deed, en geen van de andere opties.

Een gevolg daarvan is ook wel dat ze nu dus niet meer tot half tien 's ochtends slaapt, maar in het weekend net als in de week om half acht wakker is ... Als ze immers rond vier, vijf uur een fles kreeg, kon ze daarna wel weer een tijdje voort. Vanaf nu zijn we dus toegetreden tot de ouders die elke dag op hetzelfde tijdstip uit de veren moeten en afspreken wiens beurt het is om uit te slapen / de kleine te entertainen. U raadt al wier beurt het vandaag is (met dank aan de overblijvende Nederlandse naamvallen).

Zolang het pas om half acht is en de nachten kwalitatief zijn, valt dat mee natuurlijk. Ik mag er niet aan denken om rond half zes uit mijn bed gesommeerd te worden, zoals de onfortuinlijke Sigrid of Michaël. Een voordeel, geeuw, is natuurlijk dat de weekends vééél langer duren.

♥ ♥ ♥

♥ Thelma's eerste knutselwerkje van bij onthaalmoeder Patricia ♥