Drie!

Thelma was jarig vandaag, voor de derde keer al. Mijn allerliefste, allerfelste, allerschattigste, allereigenzinnigste dottie, mijn zoetje, mijn schatje. We hebben weer af en toe ruzie de laatste tijd, omdat ze niet wil luisteren en altijd maar haar eigen zin wil, maar we maken dat goed met knuffels en nieuwe afspraken en nieuwe ideeën. 'Voor wat hoort wat' lukt bij haar nog steeds niet (zo neoliberaal ook, geef toe), maar bij voorbaat wat vrijheid toestaan en dan rekenen op haar trots en eigengereidheid, lukt meestal wel.

'En nu moet je weg!', zei ze vanmorgen na drie huilbuien, zes afscheidskussen en zes drukkies. Ze wou niet jarig zijn, ze was nog geen drie, ze wou geen kroon, maar haar ogen hadden geblonken bij het ontwaken toen ik zei welke dag het was. Ze wou het kleedje aandoen dat ze zelf had gekocht, haar nieuwe gele sandalen, ze at smakelijk haar All-bran op, maar vond haar sandalen plotseling toch niet zo fantastisch meer toen ze na drie pitstops blonk van de zonnecrème en het echt-echt-echt wel tijd was om te vertrekken.

Ze trippelde door de gang van de school toen Anneke voor haar 'Happy Birthday' zong, maar vond het plotseling toch niet zo'n goed idee dat ik wegging. Het had thuis fel gebotst toen ze zelfbewust treuzelmanoeuvre 13, 14 en 15 had ingezet. Ik had haar daarop eens echt streng aangekeken, vermanende vinger incluis, m'n stem gevoelig verheven, gezegd dat ik te laat zou komen op een belangrijke afspraak, gedaan alsof ik vertrok, tot ik een paniekerig schreeuwend kindje mocht opvangen dat plotseling mak als een lammetje was. En ik mijn oude regel weer opnam om nooit te roepen tegen mijn kind.

Bij het afscheid op school kwamen de emoties blijkbaar terug en heb ik de regel doorbroken dat de juf het schreeuwende kindje overneemt en de moeder quasi-harteloos maar met dichtgeknepen ogen haar weg verderzet. Ik ben teruggegaan, ging op mijn knieën zitten met haar handen in de mijne, en heb nog eens heel rustig het verloop van de dag geschetst, dat ze haar vrienden mocht trakteren, dat ik haar vroeger zou komen halen, dat we 's avonds nog zouden vieren met bezoek, en dat ze -- prachtingeving -- haar leeuwtje Rudi voor een keer eens uit haar rugzak mocht halen. 'En nu moet je weg!', zei ze, en dat deed ik.

Hoe feller haar buien, hoe hechter haar knuffels ... De knuffelsessies zijn eindelijk ingetreden. Ze ontvangt nog steeds het liefst haar afscheidskussen op haar hoofd of op een hoofs aangeboden wang, maar ze knuffelt ons af en toe plat (zeker als we er een uitdaging van maken), laat zich soms zachtjes gaan in mijn armen, probeert hier en daar eens een extra minuutje knuffeltijd af te snoepen, duwt mijn hand niet altijd weg als ik over haar koppie streel. Ze wil dat ik aan haar bed zit 's avonds, en ik zie haar ogen dichtvallen. Ik kijk in haar ogen, zij in de mijne, en we weten dat het goed is.

Thelmataal (19)

• [ik: 'Wat zou je kopen als je heel veel geld had? Maar echt heel veel?'] 'Een peer.'
• 'Bas gaat mondharmonica spelen en ik xylofoon en mama trompet en papa trompet en ... Mohammed?' [ik: 'Piano misschien?'] 'En Mohammed piano.'
• [tijdens het puzzelen:] 'De kip houdt een oogje in het zeil.'
• [wil een drankje:] 'Ik gaat ook iets voor mijzelf pakken.'
• [samen op café:] 'Wij moeten dat elke dag doen.'
• 'Ik wil frietjes eten, want ik lust dat.' [ik: 'We hebben al eten voor vanavond. Zullen we morgen frietjes eten? Is dat geen goed idee?'] 'Een goeie idee is altijd voor nu.'
• [heimwee naar haar speelgoed in Zuid-Afrika:] 'Ik wil mijn fiets niet hebben, want mijn fiets moet gestolen zijn. Ik wil mijn brommer hebben uit Potchefstroom.'
• 'Waar rijden we nu?' [ik: 'Op de autosnelweg.'] 'Waarom rijdt de auto snel weg?'
• 'Ik doe pipi in mijn pamper want die heeft dorst.'
• [uit haar nieuwe bed gerold:] 'Mijn bed is weg!'
• [op de fiets:] 'Wij zijn hier alleen hè. Gelukkig ben ik bij jou.'
• [na een emotioneel afscheid met oma en opa:] 'Ik moest huilen om ik oma en opa zo graag zie.'
• 'Wanneer krijg ik een piemel?' [ik: 'Jij gaat geen piemel krijgen... Zou je graag een piemel hebben?'] 'Ja.' ['Waarom zou je dat willen?] 'Om ik dan zo kan sturen.'

Mei

Ik zal me moeten haasten om nog een blogje te posten in mei, of er staat niets nieuws meer deze maand! Nonde, nonde. Niet dat ik me het niet voorneem, niet dat ik niet over van alles nadenk dat hier perfect zou staan, maar wanneer deed ik dat ook alweer in mijn pre-Zuid-Afrika-tijdperk? In elk geval niet tussen de soep en de patatten, niet op het werk, niet als ik uitging, niet als ik ging sporten, niet als ik dringend nog een artikel moest afwerken ... Dat Lies geschreven had dat ik de laatste Zuid-Afrikaanse verhalen ook gewoon kon laten voorbijwaaien, en dat ik mezelf had voorgenomen wat minder te moeten moeten, was natuurlijk ook niet echt een stimulans. Maar ik ben blij, voor de rest.

Laat me even samenvatten: de eerste maand dat we terug waren, bestond uit verhuizen, uitpakken, family time, vrienden terugzien, Thelma's school leren kennen en een bureau aan de andere kant van de wereld inruilen voor een bureau hier. Zelfde werk, maar wel weer lesgeven (fijn!), masterproefstudenten ontmoeten, veel bijkletsen in de pauzes en tijdens trapgesprekken, en 's avonds lekker thuis cocoonen met een wintersjaal-in-wording. Het was er ook het weer voor ... Ik kon me echt nog niet oppakken om op een koude winteravond nog eens de stad in te trekken, cultuur tot mij te nemen of te gaan sporten. Een mooie erfenis van die vele zomeravonden na elkaar waarop we gewoon op ons terras zaten, babbeltje sloegen, wijntje dronken en genoten van het simpele leven -- dat ook goed was.

De tweede maand was administratie van de bovenste plank: kadastertoestanden, BTW-aangifte, allerlei formulieren voor de belastingen opsnorren en een papiermolen doen draaien voor een belachelijke terugbetaling van een belachelijke muggenbeet waarop ik redelijk fel had gereageerd. Maar een reisbijstandsverzekering die 380 euro kost en die niets terugbetaalt als je niet eerst belt voor een dossiernummer bij een afgebroken tand, die wil je toch wel 50 euro ontfutselen om die mug te bedanken ... En verder was het ook tijd om weer eens met wat sport te beginnen (NIA! Dank u, Lies!), om het Gentse nachtleven weer te ontdekken (dank u, ouders, voor de logeerpartijtjes van Thelma), vrienden uit te nodigen, een tripje Frankrijk te plannen.

En nu zijn we bijna drie maanden terug ... Ik moet dringend een financieel verslag opsturen en een beschrijving van mijn activiteiten in Potch, ik heb het beste artikel uit mijn carrière geschreven, ik wil de foto's uit Zuid-Afrika verwerken of publiceren, ik ben op weekend geweest met een hoop beste vrienden, ik ben wat aan het solliciteren want mijn contract loopt eind dit jaar af, ik ben nog steeds mijn eerste roman in het Afrikaans aan het lezen, en ik heb mensen teruggezien die ik in Potchefstroom heb leren kennen. Zo wijs! Ik kijk met zoveel voldoening terug op ons verblijf daar. En ik moet dringend skypen, want facebook alleen is toch ook maar een illusie van contact houden.

Het gekke was dat ons verblijf meteen bij thuiskomst al iets uit het verleden bleek, zelfs uit een ver verleden. Wellicht door de geruisloze seizoenswissel in het vliegtuig en de strenge winter in maart. En april. En mei. Weer waarover we overigens niet gezaagd hebben, want we hadden niet te klagen, al kon ik een occasionele grmbl vlak voor een fietsrit niet altijd onderdrukken. Grappig wel dat ik dacht dat Thelma vrijwel meteen haar sandalen en shortjes weer zou kunnen dragen, omdat het in België toch lente werd ... 't Is nu wel extreem, maar ik was vergeten dat er ook zoiets bestond als temperatuurschommelingen in lente en zomer. Ik was dus maar wat blij dat mijn moeder een pakketje winterkleren in een grotere maat had klaargelegd ...

Heimwee hebben we niet, aanpassingsmoeilijkheden hebben we ook niet (daarvoor was ons verblijf wellicht te kort), maar we willen ondertussen toch wel eens terug ... 'Ik ben niet onblij', zei ik aan al wie vroeg of ik blij was om terug te zijn. Blij om de entourage terug te zien, blij in ons eigen huis, maar 't mocht gerust ook langer duren. Of opnieuw beginnen ... Onze Zuid-Afrikaanse vrienden lijken mentaal maar op een uurtje rijden afstand te wonen, zeker voor Thelma, maar het tegendeel is natuurlijk waar. Het zijn minstens twaalf uren, de kerosine staat niet bepaald in de aanbieding, om van die voetafdruk nog maar te zwijgen ... Maar zes maanden zomer is een onbeschrijfelijke luxe: zon is altijd tof. Ongelooflijk wat dat doet met je humeur, met je kijk op het leven, met je ochtendritueel ... 'In België dis altijd koud', zegt Thelma. En ik kan haar voorlopig niet  overtuigen van het tegendeel ...

Poep

Mijn broer, beter bekend als 'pepe Sam' van Thelma, verraste me daarnet door fel van leer te trekken tegen Sagan. Dat het ongehoord was, platvloers en meer dan ongewenst, en dat hij al zeker geen verdediging hoefde in de trant van t-was-maar-om-te-lachen of naughty-naughty-boy zoals bij Sporza of Karl Van Nieuwkerke. Meestal ben ik diegene die dergelijke feministische bedenkingen opwerpt en is het mijn omgeving die daar wat van af probeert te dingen, maar in deze kwestie vond ik in mijn broer duidelijk een overtuigde medestander. Danst en juicht, gij allen!

Toen hij Thelma en Louise even later vrolijk in hun blote poep rond de keukentafel zag hupsen en voor de gein aan Thelma vroeg of hij eens in haar poep mocht knijpen, stemde mijn dochter mij al even trots door luidkeels en overtuigd 'Nee! Da's van mij!' te roepen. Dat hij haar blote poep wel een keer mocht aaien, wat hij nog geen minuut later kon bedingen, bracht de discussie meteen op een ander plan, maar dat is iets waarover ik het later nog uitgebreid met haar wil hebben. Voorlopig weet ze dat haar lijfje van haar is en dat zij beslist wie eraan komt.

Ik hoop dat dat zo blijft als de omstandigheden ooit schimmiger of de geliefden vileiner zijn en ik ga mijn uiterste best doen om haar de nodige weerbaarheid bij te brengen om ook in onduidelijke situaties te voelen wat ze wil en doen wat ze voelt. Al hoop ik vooral dat alle mannen, en vooral diegenen die zij tegen het lijf loopt, tegen dan hun grenzen gaan kennen.

Meer opinies over Sagan, en vooral de eerste is om van te smullen, bij Celia Ledoux, Wendy Kroy en The Styling Dutchman. En laat dat gevolgd worden door een ode aan de mannen die zich met plaatsvervangende schaamte van Sagan distantiëren!

Thelmataal (18)

We zijn vandaag voor het laatst naar Kind&Gezin geweest. Gisteren had ik Thelma nog uitgelegd dat we haar daar gingen meten en wegen, en dat we daarna een dokter en verpleegster zouden zien, maar vandaag had ik opeens de combinatie 'Kind&Gezin' laten vallen. Waardoor ze op de fiets voortdurend vroeg: 'Waar is Kind&Gezin?', 'Zijn we nu al bij Kind&Gezin?', 'Zijn er nog veel kinden bij Kind&Gezin?', 'Vind ik dat niet leuk bij Kind&Gezin?'

Onze fietsconversaties, I absolutely love 'm! Toen we een werftoilet voorbijreden, vroeg ze: 'Is dat een hondenhok?' en legde ik uit dat het een toilet was voor mensen die werken op straat en geen huis hebben in de buurt om naar toilet te gaan. Na nog wat vragen en uitleg zei ze dat ze pipi moest doen en antwoordde ik dat we bijna thuis waren, tot ze mij erop wees dat we toch net een toilet gepasseerd waren? Vandaag zei ze 'De zon volgt ons.' Die redeneringen, heerlijk!

Een groot contrast met de 'schoenen' en 'stoel' die ze in het boekje van Kind&Gezin moest aanduiden, en de 'bal', 'hond' en 'vrachtwagen' die ze moest benoemen om te zien hoe ver ze stond qua taal ... De verpleegster was al behoorlijk onder de indruk van die basiskennis (Vrachtwagen? Waw!), dus ik kon niet echt uitleggen hoezeer wij elke dag onder de indruk zijn. Onze wenkbrauwen schieten hier voortdurend de hoogte in. Toen ik drieënhalf was, heeft een vriend van mijn moeder ooit mijn gevleugelde uitspraak 'Varkentjes leggen ook vlees' op een button laten vereeuwigen, en ik ben daar nog altijd blij om.

Vandaar dat ik zelf nog eens een greep uit haar aanbod doe, voor haar supporters, voor het nageslacht en vooral voor haarzelf natuurlijk:

• 'De boomverzorger heeft gefwommen in het fwembad' [over zichzelf, in Potchefstroom, waar ze boomverzorger wou worden]
• 'Pauwen en fazanten moeten ook pipi doen' [op het potje]
• 'Ons gaan pappies eet' [vlekkeloos Afrikaans voor 'We gaan havermoutpap eten']
• 'Ons gaan België toe' [Afrikaans voor 'We gaan naar België']
• 'Vat daardie een!' [Afrikaans voor 'Neem die daar!']
• 'Kijk mama, een Duitsland! [toen ze een duizendpoot zag]
• 'Ik wil nog een kieviet!' [kiwi]
• 'Als er iets is!' [toen ze in bed lag en ik gezegd had dat ze maar moest roepen als er iets was]
• 'Nee, dat was een fluitje uit mijn poep!' [toen we vroegen of zij die behoorlijk muzikale scheet had gelaten]
• 'Ik heeft een kakaatje gedaan! In mijn broek! Nee. Ik maakt een grapje. Moet jij lachen met mijn grapjes?' [net voor we binnengingen bij Kind&Gezin, waar de verpleegster ook nog vroeg of Thelma al over zichzelf sprak, als in 'ikke doen' bijvoorbeeld]
• 'Ik val om van de slaap' [toen ik net voor middernacht eens ging kijken waarom ze stilletjes lag te huilen]
• 'Allemaal Belgiës?' [toen ik zei dat niet alleen oma en opa's huis in België stond, maar ook het onze, en de school, en dat van pepe Sam, en dat van oma en opa Zee]
• 'Ik heeft dat nootje naar huis geknabbeld' [toen ze een nootje opat] 'Nu zit die bij zijn vriendjes.'

Nieuwe school

Weinig tijd om hier een echte update te schrijven, want ons leven zit nog in dozen en valiezen, maar er wordt naarstig aan gewerkt. Thelma is maandag op haar nieuwe school begonnen en ze prijkt meteen al op de schoolblog van haar nieuwe juf Vanessa.

Toen we maandagochtend weggingen en nog een zoen wilden gooien, zei ze fel: 'Ik ben aan 't speeeelen', dus tijd voor knuffels was er niet. Eten en slapen doet ze elke dag een beetje beter, haar onderbroekjes blijven min of meer droog, maar de juffen waren danig onder de indruk van de twee driftbuien die ze 's namiddags tentoon heeft gespreid ... Zou je nochtans niet zeggen als je de foto's ziet, toch?

Muffins

Thelma trakteert

Thelma's laatste schooldag in Potchefstroom, en ze trakteert met bananenmuffins voor Luando, Shafin en de andere Asjassies. Shafin is haar zwarte vriendje 'Sjefeijn' en Luando is volgens Thelma 'Leuweendeuw', en o wee als je dat verkeerd uitspreekt!

Het Zuid-Afrikaanse ondermaanse (3): relaties

Niet dat ik er nu meteen alles over weet, over Zuid-Afrikaanse relaties en contacten, zeker niet met al die verschillende culturen hier, maar er valt toch wel heel wat op voor een Belgische zoals ik. En niet dat ik de witte gemeenschap in Potchefstroom als het hele Zuid-Afrika zie, maar er zal wellicht wel iets Zuid-Afrikaans zijn aan het leven hier.

Elkaar begroeten is in veel culturen anders. Je kent wellicht de onwennigheid als je Nederlanders of Fransen of Spanjaarden moet kussen: is het nu één, twee, drie of vier kussen? En meteen bij de eerste ontmoeting? Of het eerste afscheid? Wel, hier kust men niet. 't Is te zeggen: niet als men geen familie is. Bij de eerste ontmoeting krijg je een hand, maar onder vrienden geeft men 'drukkies': een soort hug zoals je politici wel eens ziet doen, maar dan aan één kant. Ik heb gehoord dat ze dat in Zweden en Noord-Duitsland ook doen, maar een 'drukkie' noemen ze dat daar wellicht niet.

Voor al dat gedruk zonder gekus moet er natuurlijk wel iets in de plaats komen, en dat is dan de kus op de mond. Alle familieleden doen het bij mijn weten: moeder, vader, kinderen, neven, nichten, kleinkinderen en oma's. Tenzij wij in een heel vooruitstrevende Zuid-Afrikaanse familie terecht zijn gekomen en mijn observaties niet kloppen natuurlijk. Dat moet ik nog even uitvissen volgende week, maar ik heb het toch best al vaak gezien.

Behalve de 'drukkies', zijn er ook de 'tannies'. Kennissen, vrienden of familieleden die een jaar of tien ouder zijn, worden uit beleefdheid ook niet aangesproken met 'meneer' of 'mevrouw', maar met 'oom' (spreek uit: 'oeum') en 'tannie'. Makkelijk in nieuw samengestelde gezinnen, want je hoeft niet meer te zoeken naar een betere term voor 'stiefouder', 'pappie' of 'plusmama': 'oom' en 'tannie' doen de job. Al zijn er ook veel vrouwen die er niet echt van houden. 't Is een beetje vergelijkbaar met 'juffrouw' bij ons, al slaat dat tegenwoordig vooral op 'jonge mevrouw'. Mij doet het nog altijd denken aan de tijd waarin enkel ongehuwde vrouwen werden gewezen op hun beschikbaarheid op de huwelijksmarkt, terwijl mannen veel sneller 'gemeneerd' werden.

Ik ben zelf ook al een duizendtal keer 'tannie' genoemd, onder meer tijdens de carnavalsstoet van de eerstejaars, die geld kwamen verzamelen voor hun jaarwerking. Echt niet goed voor je zelfbeeld. En één keer is er mij op de campus een auto voorbijgereden gevuld met een paar jonge gasten die luid: 'HELLO TANNIE' schreeuwden, om mij eens lekker om mijn plaats te zetten. Dat ik 'DAG OOMS' (of zo) had moeten roepen, kwam natuurlijk veel te laat in me op. Ik stond hen wellicht een beetje verbouwereerd-gechoqueerd en lacherig na te kijken en uit te vissen wat ze nu precies voor ogen hadden.

Tussen proffen en studenten gaat het er ook veel familiairder aan toe dan bij ons. De voornamen vliegen ons hier lustig om de oren: 'Hello prof Annette, hoe gaan dit?', 'Dankie prof Hein, lekker dag!' of 'Dankie Dr. Phil, tata!' zijn geen uitzonderingen. Merk wel dat de titel er altijd bijstaat, want titels, dat is iets om trots op te zijn. Ik word dus ook begroet met 'Môre Dr.! Hoe gaan dit?', waarop ik dan antwoord: 'Goed, dankie en jeself?', om daarna weer het standaardantwoord 'Lekker, dankie' te krijgen. Beetje zoals onze 'Hoe gaat het?', 'Goed, en met u?', maar dan iets langer.

En wat nog? Ah ja, de meeste mensen zijn hier veel religieuzer. Je hebt de katholieke kerk, de protestantse kerk, de calvinisten, de Hollandse Gereformeerde Kerk en wellicht nog een paar andere. Naar de mis gaan is hier nog heel gewoon, ook voor jongeren, en onze beste vrienden hier, in het geheel geen seuten of nerds, houden samen zelfs bijbelstudie op maandag. En op restaurant, of bij mijn promotor thuis, zie je mensen elkaars hand grijpen om voor het eten te bidden. Moet het nog gezegd dat er ook vaak geen seks is voor het huwelijk, en dat een koppel zonder toeschouwers zelfs in aparte slaapkamers slaapt voor de trouwerij? Baie tradisioneel!

En namen, da's nog zoiets. Heel vaak krijgt een nieuw geboren kind de naam van de vader van de vader, of de moeder van de moeder: Louis is bijvoorbeeld naar zijn grootvader genoemd. Soms wordt er wel wat aan geprutst om het wat te moderniseren, zoals 'Jaco' voor Jacques, of kiest men een dubbele naam als Pieter-Jacob om de kerk in het midden te houden. En soms worden die dubbele namen niet voluit gebruikt, maar neemt men enkel de initialen. Wij kennen hier dus een SJ (spreek uit: Esjé) die officieel Simon Johannes heet, een WD (spreek uit: Wieudieu) en DG (Dieugieu), wat in het begin als 'Deegje' klonk. Deegje, toch eens overwegen in België!

Countdown

Sinds begin januari is het zover: onze resterende tijd is niet langer in maanden uit te drukken, maar in weken: nog drie weken en een paar dagen en we moeten al terug ... Aaargh! Mijn ouders hadden de winterkleren mee, sinds ons kerstbezoek stop ik de vrienden die hier over de vloer komen extra reiskilo's of handbagage toe, en binnenkort kopen we een extra valies voor de dingen die we niet kunnen achterlaten ... Ik hou sinds vandaag de keukenkasten in het oog om te zien hoeveel pasta en soep we de volgende weken nog moeten opeten, zoek iemand om m'n fiets aan te verkopen, en probeer zoveel mogelijk afgewerkt te krijgen op het werk ... Het vertrek nadert!

En wat gaan we het missen. Uiteraard kijk ik ernaar uit om mijn familie en vrienden terug te zien, om weer een groter cultureel aanbod te hebben, toffere cafés dan de plaatselijke Overpoortstraat, eindelijk weer fietspaden, lekker brood, vegetarisch eten, maar het leven hier is zo aangenaam rustig met ons drieën ... Af en toe een barbecue bij vrienden, overdag werken, wat inkopen doen, beetje zwemmen 's avonds of in 't weekend, veel lezen ... Geen tijd moeten uittrekken om tien lagen kleren aan te trekken, want drie stuks en een paar sandalen volstaan, niet tien keer willen snoozen, want de zon schijnt al van half zes en 't is niet te koud om in de douche te springen ...

Om nog te zwijgen van het talenbad of de adembenemende natuur zodra je het 'dorp' uitrijdt: het wildpark op een dikke drie uur rijden, Johannesburg met het overweldigende Apartheid Museum, Kaapstad en Durban op vliegafstand ... Ik zou hier best wel kunnen wonen, ware het niet dat het zo ver is voor familie en vrienden om even op en af te komen. En het blijft natuurlijk ook een moeilijk land, een land met blijvende tegenstellingen tussen zwart en wit en arm en rijk, waar je voortdurend met je privileges geconfronteerd wordt, met corruptie en fraude, een zeer verdeeld en soms gebrekkig onderwijs, geen openbaar vervoer, vaak slechte infrastructuur, bureaucratie, veel waterverspilling en weinig milieubewustzijn ...

'Don't drink and drive' is een slogan die hier nu langzaam opkomt, maar de keren dat ik iemand met een pint in de hand in of uit een auto heb zien stappen, zijn niet te tellen. Drinken van 's ochtends tien à elf uur en 's avonds nog de wagen instappen: geen probleem. Glazen flessen van wijn of bier verdwijnen ook gewoon in de vuilnisbak, net als pmd, gft en papier. Statiegeld, iemand? Individueel wordt er wel wat moeite gedaan om te sorteren, maar vaak vliegt het toch weer allemaal dezelfde container in. Mijn voetafdruk die ik verkleind heb met wasbare luiers te gebruiken is vast alweer even groot nu.

Het ongezonde eten is nog zoiets. Ik heb al geschreven over de kaasmanie en de vleeszucht, over de friet- en hamburgercultuur en frisdrankobediëntie, maar ook op school en op verjaardagsfeestjes is het vet en suiker troef. Vanmorgen was Thelma uitgenodigd op het 'partijtjie' (partijkie) van onze buurjongen Louis en ze kregen allemaal een goodie bag met kaaschips, twee lolly's, twee Lange Jannen, mierezoete limonade en - je raadt het nooit - een snoeptandenborstel en snoeptandpasta, uiteraard in de meest giftige kleuren. Het feestje was van elf tot één en Thelma heeft na haar chips en lekstok ook nog een stuk taart met witte, blauwe en zilveren icing sugar gegeten. Hotdogs als middagmaal, daar kan ik nog mee leven, maar snoep?

Ik moest mijn best doen om mezelf wijs te maken dat het maar voor één keer was, maar het kostte me toch wat moeite om zoveel zoetigheid en kleurstoffen in dat kleine lijfje te zien verdwijnen. En ook op school is het van dat: trakteren mag met zo'n goodie bag, kinderen mogen chips meenemen als vieruurtje, of Aiki Noodles als middageten, en Thelma's drinkbus met water komt 's avonds netjes gevuld met kersensap of Ice-Tea terug. Probeer daar maar eens in je eentje tegenin te gaan ... Geen wonder natuurlijk dat de gym hier al om vijf uur 's ochtends opengaat en om zes uur 's ochtends volzit, want je moet die calorieën er toch ooit eens afkrijgen als je zelfs naar de gym met de auto gaat?

Het was in januari wat stiller op het blogfront, maar ik hoop mijn schade nog een beetje in te halen. Ik heb nog zoveel indrukken die ik wil vereeuwigen ... Maar ik wil natuurlijk ook zoveel mogelijk afwerken en genieten van onze laatste weken: enerzijds een artikel afwerken, een nieuw voorbereiden, een project aanvragen en een sollicitatie indienen, anderzijds nog een weekendje naar de Vaal, rustige avondjes op het terras, lezen in de zon ... Ik kan natuurlijk mijn blogpostjes nog in Belgie schrijven, maar denken dat ik daar plots extra tijd ga hebben, is vermoedelijk een illusie ...

Thelmataal (17)

• 'Ik wil ook flauwballen. Ik lust dat!' (nadat ik net een kom muesli was gaan halen, omdat ik anders bijna zou flauwvallen)
• 'Ik ben gefusteerd.' (in het zwembad, waar ze de hele tijd aan het zeuren was dat ze nog niet kon zwemmen en ik tegen Bernard zei dat ze gefrustreerd was omdat ze Louis en Pieter-Jacob zag)
• 'Ik wil niet naar school, want dan kan mij jij niet zien.' (poging om mijn moederhart te vermurwen)
• 'Mijn arm is een beetje gepluujd.' (toen ik haar om te spelen aan haar voeten van het bed trok -- en elke keer als ze een minipijntje aan haar arm heeft)
• 'Als het regent, word ik groot.' (klopt natuurlijk, maar niet helemaal)
• 'Papa is een gewone man.' (nadat ik gezegd had dat papa een 'soepenman' is, omdat hij zulke lekkere soep maakt)
• 'Opa Johannesburg is een stad.' (Opa Johann + Johannesburg in een vreemd huwelijk)
• En verder: ventilator, trampoline, plasticine, België, Nederlands, Bloemfontein, Kaapstad, Stellenbosch ... 
• Maar ook: 'blablief' voor wablief, 'fwemmen' voor zwemmen, 'jonne' voor jongen, 'vinner' voor vinger, 'sozijntjes' voor rozijntjes.

Hoedje af

Ik blijf het toch maar raar vinden, die ontgroeningsrituelen voor de eerstejaarsstudenten ... De zomervakantie is hier voorbij (al is dat niet aan de temperaturen te merken!), het academiejaar trekt zich traag op gang, en dat gebeurt traditiegetrouw met een 'ontgroeningsweek'. Geen braspartijen zoals in Gent, dat niet, want de eerstejaars mogen niet drinken. Ook geen witte kielen beplakt met mayonaise, kikkerdril en keukenzout, maar iets helemaal anders. Ik probeer het te beschrijven, maar dat is natuurlijk met de blik van een buitenstaander en die kan nooit snappen wat het eigenlijk echt is.

Adri, mijn allerliefste collega, had gezegd dat het nogal 'militair' getint was. En dat is niet eens overdreven. De eerstejaars lopen per 'squad' in een soort uniform van hun 'koshuis' rond. Voor de meisjes is dat een short, T-shirt en zo'n zonneklak of hoedje met een logo en een slogan, soms ook een rugzakje, voor de jongens een short, T-shirt en pet, met opnieuw een logo en een slogan. De kleuren verschillen van koshuis tot koshuis, maar dat is het zowat. Getooid in zo'n plunje moeten de studenten een hele week bevelen opvolgen, opdrachtjes voltooien, in slagorde staan en vooral terugschreeuwen.

Van ver klinkt dat behoorlijk beangstigend, die spreekkoren die hard en snel weerklinken over de hele campus, maar vandaag hoorde ik een groep meisjes het volgende schreeuwen: 'IK WIL JOU 'N DRUKKIE GEEF! MAAR IK MAG NIET! BOEHOE!' - mét bijhorende gebaren. De bevelen van de bevelhebsters heb ik nog nooit kunnen ontcijferen, en van de jongens heb ik al evenmin iets verstaan, behalve 'DAG DAMES!', als ze een meisjesgroep passeren. De jongens moeten ook de hele week hun pet oplichten als ze een vrouw of meisje zien. Stel het je maar eens voor: elke gast die je passeert, steekt zijn pet in de lucht, en als je een heel cordon passeert of het cordon passeert een groep vrouwen, gaan al die petjes elk om beurt omhoog, en dan weer terug.

Adri zegt dat het heel wat verbondenheid creëert, die ontgroeningsweek. Dat zal ook wel, als je een hele week met een groep van zestig in rijtjes van drie de campus doorkruist ... Maar ik ken er natuurlijk niets van, en vang enkel een glimp op van wat er overdag gebeurt. Ik hoor 's avonds ook wel de bevelen en antwoorden weergalmen vanop het rugbyveld hier vlakbij, maar veel concreters kan ik mij daar niet bij voorstellen. Er zullen ook wel wedstrijdjes onderling zijn, en geënsceneerde flirtpartijtjes, maar daar weet ik allemaal niets van. Toch nog maar eens navragen bij collega's die het zelf hebben meegemaakt.

De meeste studenten kijken er overigens echt naar uit, naar die ontgroeningsweek, want de NWU in Potchefstroom staat bekend om zijn hoge graad van studentikositeit en veel studenten kiezen gericht voor deze universiteit om haar bloeiende studentenleven. En het creëert natuurlijk ook een band tussen zwart en wit. De studenten worden onderverdeeld in kosthuizen, dragen een hele week dezelfde kleren, moeten dezelfde opdrachten doen en dezelfde liedjes schreeuwen, dus veel verschillen zie je niet meer na verloop van tijd, en naar men zegt, creëert het een band voor het leven.

Ik heb al een klein beetje last van vervangende schaamte, en zou er alles aan doen om aan die week-in-short-en-T-shirt te ontsnappen, zeker bij de aanvang van een universitair traject. Wat was ik blij dat we in de Germaanse door onze praeses Freek Braekman enkel maar collectief gedoopt zijn en geen bevelen en onnozele spelletjes moesten uitvoeren. Ik zou stilletjes al subversieve plannen beginnen te smeden om het gezag te ondermijnen. Maar dat doen zij misschien ook wel ...

Thelmataal (16): Thelma goes meta

Thelma, op het potje: 'Waar is mijn onderbroek?'
ik: 'In de was.'
Thelma: '*IN* de was?'
ik: 'Ja ... In de was.'
Thelma: 'Niet *OP* de was?'
ik: 'Nee, niet op de was.'
Thelma: 'Ah ... En wat is een Hadeda?'
ik: 'Euh, een ibis. Een soort ibis.'
Thelma: 'Een ibis. Geen *abas*?'

Thelma, in haar bedje: 'Mama, hoe heet ik?'
ik, traag en duidelijk: 'Jij heet Thelma Lucia Cosemans.'
Thelma, traag en duidelijk: 'Ik heet Lucia Thelma Cosemans Aapje.'