Het slaapliedje dat ik als ultieme redding aangrijp als Thelma niet wil slapen, ook midden in de nacht, wanneer ik me voorneem om niet met haar op te staan, maar liever vijftien keer na elkaar hetzelfde zing, heeft zijn bezwerende kracht tijdelijk verloren. Het is een liedje van de plaat 'Vind je me aardig?', dat Ernie voor
Bert zong toen hij niet kon slapen, en het begint als volgt:
Slaap nu zacht, lieve knul
't Is twaalf graden onder nuhul
En het gaat voort met de volgende zin:
Je deken is heel warm en zacht
waarop Thelma sinds vanavond begint te roepen: 'Die deken!', 'Die deken!', terwijl ze naar haar eigen dekentje wijst. En als ik dan mijn lach onderdruk en geheel toonvast voortzing:
't Schaap loopt buiten zonder vacht
roept Thelma, die sinds kort de lente, de tuin en het concept 'buiten' heeft ontdekt: 'buite, buite!'. Ik zing dan voor een dolenthousiast publiek nog de volgende zin:
Thelma ligt onder de wol
Waarop ze breed grijzend doet alsof het allemaal té grappig is dat zij in een liedje voorkomt, om dan af te sluiten met:
En dat houdt ze wel tien uur vol
O zo heerlijk onder de wol
En dat houdt ze wel tien uur vol
waaraan ze toevoegt: 'ook-e-beer, nijntje, koekje, koe, eend, aapje', en ik weer van voren af aan kan beginnen, omdat ze klaarwakker ligt te hupsen in haar bed. Al kan het ook door het zomeruur komen.
Hahaha ocharme, dat klinkt als een recept voor miserie inderdaad. Ik kies er net voor om 's nachts geen woord te zeggen, hoogstens sjjjj. Als ze half slaapt laat ik haar liggen en wrijf ik over haar hoofdje, maar als ze te wakker is pak ik ze op en blijf ik zachtjes staan wiegen. Meer niet. Megasaai is dat, en dus wordt ze weer rustig. Allee, voorlopig toch nog altijd...
BeantwoordenVerwijderen