Ticket bis

Ik begin me lichtjes te schamen over al mijn paniekerige ramificaties over Thelma's schoolkeuze ... Niet alleen stonden we bij Victor Carpentier op plaats 7 van de 30 beschikbare plaatsen, we staan nu ook op plaats 11 van de 18 plaatsen bij freinetschool De Loods ... Weg stress om de 115 kandidaten voor 79 plaatsen in de buurt, enter keuzestress! Zoals we destijds het laatste lotje bij een fantastische onthaalmoeder in de buurt hebben verzilverd, hebben we nu ook twee tickets versierd voor onze eerstekeuzescholen in de categorie mét en de categorie zonder voorrang voor niet-GOK'ers.

Al mijn zorgen waren dus om niets, alleen de keuzestress blijft, al hebben we zo ongeveer wel beslist wat we gaan doen. Zo ongeveer, want ik blijf het echt bijzonder sneu vinden voor een fantastische directrice, een supergemotiveerd schoolteam en een enthousiaste groep ouders, die wellicht heel wat kindjes, maximum 7 om precies te zijn, met een ticket voor De Loods gaan zien vertrekken. Ik ben dus niet euforisch, al besef ik dat ik in een luxepositie zit om te mogen kiezen. Ik ben ervan overtuigd dat Victor Carpentier een hele warme school is met een mooi project, maar we gaan wellicht toch voor onze oorspronkelijke eerste keuze, een school waarvan ik nooit had durven denken dat we er ooit een plekje zouden krijgen in deze barre prescolaire tijden.

Het voelt echt aan alsof ik me moet verantwoorden. Ik supporter meestal voor de underdog, in dit geval de Carpentierploeg, die met al hun moeite maar weinig kansrijke kindjes weten aan te trekken. Allereerst natuurlijk omdat er al bij al weinig kansrijken in onze buurt wonen. De verhouding op de Muide is 30% kansrijk en 70% kansarm, al zegt die term niet veel over kinderen die a) geen Nederlands spreken thuis (was ook zo bij heel wat Franstalige leerlingen in mijn oude school), b) tot een reizende bevolking behoren (Roma, maar ook schippers), c) in een pleeggezin of instelling worden opgevoed (ik wil ook een pleegkind), of van wie d) de moeder geen middelbaar diploma heeft (zegt nog niets over haar capaciteiten) of e) de ouders een vervangingsinkomen krijgen.

Ten tweede wordt het positieve elan van Victor Carpentier dit jaar stokken in de wielen gestoken doordat De Loods een extra klas van 12 kinderen moest organiseren. Normaal gezien had De Loods maar 12 plaatsen waarvan er al 6 door broertjes en zusjes waren ingenomen, en konden wij met plaats 11 van de 18 dus fluiten naar ons ticket. Volgend jaar moet elke school in Gent wellicht de verhouding van de buurt (30/70) of de stad (50/50) respecteren en wordt het tweesporensysteem afgeschaft. We hebben dus zo'n kaartje in handen waarvoor mensen zouden vechten. En de mimetische begeerte werkt aldus, dat zo'n ticket meteen veel begeerlijker wordt ...

Maar uiteraard is het dat niet alleen. Ik was sowieso al lang te vinden voor freinetonderwijs, niet alleen om de principes maar ook een beetje uit ervaring. Mijn petekindje heeft haar hele schoolloopbaan in De Harp en De Wingerd afgelegd en heeft zich daar altijd ontzettend goed gevoeld. Ik kreeg al in het eerste leerjaar handgeschreven briefjes van aan zee waarin ze zo ontroerend en eigenzinnig schreef dat ze me miste. En ze is nu in mijn voetsporen getreden door Engelse en Nederlandse taal- en letterkunde te studeren en doet dat schitterend. Carpentier heeft het ons alleen erg moeilijk gemaakt door ons ervan te overtuigen dat het onderwijs daar even ervaringsgericht, gediversifieerd en vooral heel plezant is.

Er zitten kleuters in De Loods die vóór of samen met Thelma bij dezelfde onthaalmoeder zijn geweest, er zitten kinderen uit de straat en die lijken heel tevreden. We zouden zot zijn om niet voor De Loods te kiezen volgens onze buren. En Thelma's huidige vriendjes, Ramon en Noor, zijn wellicht ook van plan om naar De Loods te gaan. Waardoor we in één klap niemand meer kennen in Carpentier met wie Thelma zou starten, noch hun ouders. Uiteraard leer je meteen nieuwe ouders kennen, en Thelma nieuwe vriendjes, maar het School-In-Zichtproject wou net groepen ouders samen de stap laten nemen, en ik ben zelf te veel aan het twijfelen om de anderen te kunnen meeslepen.

De Loods is trouwens ook een buurtschool uit het School-In-Zichtproject. Aangezien we op plaats 11 staan, wil dat zeggen dat de 10 kindjes vóór ons op minder dan 500 meter van de school wonen en dus echte buurtkindjes zijn. Met Carpentier, dat een eind verder ligt, is dat meteen al helemaal anders. En De Loods is ook geen witte eliteschool. Er zitten 45% GOK-kindjes en 55% niet-GOK-kindjes, al is het niet voorspelbaar wat dit inschrijfjaar gaat geven, aangezien ze geen voorrangsbeleid mochten voeren omdat de percentages de verhouding 60/40 nog niet overschrijden. Het is een kleinere school, dat wel, maar dat lijkt dan weer heel sterk op mijn oude school, waar ik alle kinderen bij naam en toenaam kende en dat heel fijn vond.

De weg naar De Loods is overigens een stuk korter, maar daarom niet veiliger, wat weer in het voordeel van Carpentier pleit. Er zijn op weg naar De Loods drie oversteekplaatsen waar je heel erg uit je doppen moet kijken met de fiets, al zou het kunnen dat we een verkeersluwe omweg gaan maken als Thelma eenmaal zelf begint te fietsen. Te voet naar school kan overigens ook, wat bij Carpentier dan weer uitgesloten is. Tien minuten met de fiets is meteen al een heel eind wandelen, en naar De Loods is het maar 500 meter stappen.

Ik hou het er dus op dat de twee scholen erg aan elkaar gewaagd zijn wat positieve argumenten betreft, maar dat de hierboven opgesomde bedenkingen de doorslag geven. Ik laat me dus niet leiden door onze eigen eerste indrukken tijdens het schoolbezoek, maar meer door de positieve commentaren over beide scholen en de afwegingen over freinetonderwijs, de vriendjes en de afstand. Ik heb me laten vertellen dat het lerarenkorps in De Loods ook heel gemotiveerd is en dat ik me over de sfeer daar helemaal geen zorgen hoef te maken. Maar ik ga morgen toch nog eens een paar mensen bellen of schrijven om helemaal zeker te zijn, en ik weet niet wat ik ga doen als er toch een groep ouders in Carpentier blijft.

Ik vind het heel sneu voor de oudergroep bij Carpentier die ontzettend hun best doet om de school op de kaart te zetten, maar ik vermoed dat zij in mijn plaats hetzelfde zouden hebben gedaan. Bovendien gaan wij niet in ons eentje een gezonde mix creëren, net zoals ik ook niet in mijn eentje het percentage vrouwen in de academische wereld significant omhoog ga krijgen. Alle beetjes helpen, dat is waar, anders zou ik bijvoorbeeld ook niet meedoen aan Dagen Zonder Vlees, en een betere wereld begint bij jezelf, een reden waarom ik wasbare luiers gebruik, maar je moet ook altijd nagaan wat je daarnaast zelf eigenlijk wil. Moeilijk, heel moeilijk, zeker als de twee opties door verschillende aspecten aan elkaar gewaagd lijken. Sjongejonge.