Moeder-dochter

't Is toch wel even afkicken van Wijvenweek: ik heb de neiging om over alles uit mijn leven een postje te schrijven of links te delen en daar mijn zegje over te doen. Ik moet weer een beetje de juiste verhouding opzoeken, want het blijft toch Thelma's blog, al gaat er waarschijnlijk hoe langer hoe meer Lott insluipen als Thelma ouder wordt.

Bovendien zou ik veel te veel tijd stoppen in al mijn postjes over mijzelf die bovenop het wekelijkse Thelmapostje komen. Mijn lichte perfectionisme dwingt mij ertoe om zo genuanceerd en volledig mogelijk mijn mening te verwoorden of een toestand te beschrijven, en ik zou die eigenschap beter voorbehouden voor mijn werk of vrienden op café. Die kunnen dat namelijk ook goed gebruiken. En de blog kan best wat kortere berichten gebruiken, denk ik zo ondertussen ...

De Wijvenweek gaf natuurlijk ook een vertekend beeld door de zes postjes op zes dagen, waarmee ik de week voordien toch ook wel een poosje zoet ben geweest. Bovendien schrijf je tijdens zo'n week meteen voor een veel ruimer publiek, dat je in één beweging toch wel een uitnodigend en getrouw beeld wil geven van jezelf. Over een opgelegd onderwerp dan nog, waar nog tweehonderd andere vrouwen ook hun zegje over doen.

Ik vond het wel fijn om aan mee te doen. Heb een paar amusante nieuwe blogs ontdekt, gelijkgestemde zielen, mannen die toch niet zo heel veel van sommige vrouwen verschillen. Heb best wat geleerd over dé Vrouw, die uiteraard net zo min bestaat als Sinterklaas of de Kerstman. En ik heb toch ook wel wat over mezelf bijgeleerd, omdat het toch nog altijd anders is om jezelf eens voor een publiek uit de doeken te doen, in plaats van voor je eigen ik.

Maar nu dus afkicken. Vorige week is de gedachte als een bom gevallen dat Thelma binnenkort twee jaar wordt. Haar eerste verjaardagsfeestje lijkt nog zo dichtbij, ze is ook net anderhalf, wat eigenlijk nog één is. Allez, ze is twintig maanden en twee weken, maar tel daar een paar maanden bij en ze wordt vierentwintig maanden. Wat tot nader order nog altijd twee jaar is. Ongelofeloos. Als elk jaar zo snel gaat, is ze overmorgen twintig.

Ik weet natuurlijk wel dat iedereen altijd zegt dat de tijd vliegt, maar zo snel, dat kan ik amper geloven. Ik dacht dat een jaar-met-kind toch ongeveer even lang zou duren als een jaar-zonder-kind, maar dat klopt dus hoegenaamd niet. Is het omdat de weken toch wat meer op elkaar lijken? Is het omdat ze zoveel aanbrengt en zo snel evolueert dat je bijna geen tijd hebt om stil te staan? Gosh.

***

En omdat ik het toch niet kan laten: nog iets over mezelf. Ik doe voor de tweede keer mee met Dagen Zonder Vlees en dit jaar is het echt een eitje. Vorig jaar deed ik het samen met mijn lief en heb ik de gewoonte overgehouden om geen vlees meer tussen de boterham of op een belegd broodje te dulden en op restaurant zoveel mogelijk vegetarisch te eten.

Dit jaar wou Bernard niet meedoen en was mijn uitdaging dus om te kijken of dat lukt: koken voor twee zonder voor elk stuk vlees simpelweg een groenteburger te bakken. Een keer per week kan dat wel, maar dan heb ik er genoeg van en wil ik vegetarische ovenschotels, stoofpotjes en wokgerechten zonder dat trio vlees-aardappelen-groenten waarvan ik alleen het vlees niet eet.

Volledig gescheiden potten op tafel toveren, lijkt me niet zo tijdsefficiënt. Vorig jaar was het daarom vooral ik die kookte tijdens die veertig dagen omdat ik ooit een reeks Vegetarisch Koken heb gevolgd. Op Dagen Mét Vlees is het vooral Bernard die in de potten roert, en het leek me nu ook niet erg aangewezen om die gewoonte helemaal om te gooien. Ik had me vorig jaar voorgenomen om iets vaker te koken, uitsluitend vegetarisch, maar van dat voornemen is dus niet veel in huis gekomen.

Maar dit jaar lukt het experiment Vleeseter-annex-Vegetariër dus bijzonder goed. Omdat Bernard al eens een Libanese kikkererwten-korianderschotel klaarmaakt om mij plezier te doen, omdat ik gewoon feta, panir, loempia's, nuggets, hempburgers, gevulde pasta en af en toe eens een groenteburgertje in de frigo heb zitten, en omdat Bernard soms toch ook toevallig heel veel zin heeft in die ene vegetarische schotel die ik net wou gaan klaarmaken.

We hebben trouwens ook via lilith het seitangehakt van De Hobbit ontdekt en dat is bijna zeker een blijver in de 'spaghetti à la Bernard' of de best heerlijke 'spruitjespasta van Kerygma'. Alleen de nepvleesjes van Lien heb ik nog niet geprobeerd, omdat ik simpelweg niet weet in welke winkel ze dat verkopen. Online bij Veggie Deluxe, maar niet in Delhaize, Bio-shop, Ayuno of Origino dacht ik.

Het voordeel van die zogenaamde 'vleesvervangers' is bovendien dat je ze een hele tijd kunt bewaren, en dat je dus altijd eten in huis hebt als je bijvoorbeeld ook een groentepakket hebt. Heel handig dat we niet de laatst openblijvende slager, het frietkot of de creativiteit moeten opzoeken op zo'n zondag waar we te lang op een terras of bij vrienden zijn blijven plakken.

En het combineert ook allemaal goed: meestal hebben we wat over van de dag voordien en dan trekken we gewoon een pakketje open met iets anders, serveren we daar een nieuwe groente bij en klaar is kees. Bernard weet nu ook dat hij bij plots opkomende vleesdrang enkel voor zichzelf een stuk moet meebrengen en dat ik mijn plan wel trek.

Ik heb me nu dus eindelijk in eer en geweten kunnen voornemen om vegetariër te blijven en enkel nog bij andere mensen thuis het vlees te eten dat de pot schaft. Ik wou dat trouwens al heel lang, maar iets hield me tegen. Te weinig routine en te veel gemakzucht met een keukenprins die geen vegetariër wil worden en van de Franse keuken houdt. En een verleden als boerenkleindochter van wie de ouders altijd een zelfgeslacht varken of schaap in de diepvries hadden zitten, en van wie de grootouders hun dieren met behoorlijk wat liefde opkweekten.

Maar de Dagen Zonder Vlees laten me zien dat het eigenlijk simpel is om te combineren. Als Bernard nog ergens een gecertificeerde biobiefstuk ziet die hij niet kan laten liggen, een zelfgeslachte uiterst goed gesoigneerde kip, of een zelfgevangen kabeljauw, wijting of schartong, dan maak ik nog eens een uitzondering, maar niet voor het industriële vlees waar om de zoveel tijd een schandaal over losbarst en dat het hele regenwoud in sojabonen doet veranderen.