Schat

Zonder woorden. Of toch: wat 'n schat!

Louise

Gisteren hebben mijn broer en zijn vrouw Lien hun eerste kindje gekregen. Uitgerekend voor 2 januari, maar uiteindelijk al op 17 december ter wereld gekomen. Een dochter, wat ze voor mij niet hadden kunnen verzwijgen. Het meisje is gezegend met de prachtige naam ... Louise! Mijn ouders hebben sinds gisteren dus twee kleindochters, met vijf maanden en een week verschil, die in de toekomst wellicht het olijke duo Thelma en Louise zullen worden. Of Louise en Thelma, zo u wil.

Louise, ° 17 december 2010

We hebben niets afgesproken, eerlijk waar, want mijn broer en Lien hebben al jaren de naam Louise op nummer 1 staan, wat ik evenwel even vergeten was toen wij voor Thelma gingen. Ze schrokken dus wel even toen wij Thelma hadden gekozen, maar toen wisten zij nog niet of het bij hen een jongen of een meisje ging worden. Ze hadden erop gegokt dat wij voor Mona zouden gaan, en dan was alles safe, maar een plotse wending in onze voornaamplannen heeft daar anders over beslist.

Ik wist dus eigenlijk al lang dat Louise hun favoriete voornaam was, maar ik dacht niet dat ze daar uiteindelijk ook voor zouden kiezen. Niet alleen door Thelma, maar ook omdat ze hun lippen stijf op elkaar hielden over mogelijke voornamen en ik per slot van rekening Louise in een ver verleden al eens had gehoord. Sam had ook gezegd dat ik de naam echt niet van hen zou verwachten, dus dacht ik dat het toch nog een grote verrassing zou zijn. Wat het natuurlijk ook was!

En eigenlijk is het ook helemaal geen ongelukkig toeval. Het blijft een goeie film (alleen met een unhappy ending, dju toch), ze zijn geen zussen maar nichtjes, en ze heten niet Teen en Tander of Thelma en Selma. Maar daarover later meer. En als er nog een broertje, zusje, neefje of nichtje bijkomt, is het duo plots een trio.

Oostwaarts

Morgen gaan we naar Limburg, eindelijk nog eens onze kleine spruit, sinds gisteren vijf maanden, aan de familie tonen ... 't Is eigenlijk veel te lang geleden. We waren van plan om zeker om de zes weken te gaan, maar als we dat niet lang genoeg op voorhand in onze agenda blokkeren, komt er telkens van alles tussen. Het eerste goede voornemen voor 2011 dus. Tussen de producties van Bernard door, de Ardennenweekendjes, de bezoekjes bij de andere oma en opa, een dagje zee bij overgrootmoeder en overgrootvader, de fijne dingen in Gent, de onverwachte voorstellen ...

Bomma Marie-Paule heeft Thelma, tot onze scha en schande, nog maar één keer gezien ... toen ze eind augustus met bompa Jos bij mijn ouders kwam eten en Thelma een week of zes was.

Thelma had het een beetje lastig die avond en ging in overdrive (waar is de tijd?) en ik had ze daarom in het ultieme redmiddel De Draagdoek gestoken. Een beetje te snel blijkbaar, want tijdens het diner op het terras, liet ze haar hoofdje naar voren vallen en viel ze pardoes met de zijkant van haar hoofd in mijn bord.

De eerste keer dat mijn moederhart stilstond, omdat ik haar niet voor een ongeluk had kunnen behoeden. Meer nog, ik lag zelf aan de basis van Het Eerste Grote Ongeluk. Er was gelukkig niets aan de hand, geen rode vlek en geen bult, maar het was een hels lawaai en het rustgevende slaapje was uiteraard meteen voorbij.

Kamerbreed

Als ik net in bed lig en zachtjes indommel, en Thelma slaakt een zuchtje, kan ik een instant glimlach nooit bedwingen.