Pico bello

Daarnet is de vroedvrouw van het Bevallingsteam langs geweest om even kennis te maken. Het klikte meteen, net als bij de meeste vroedvrouwen die ik tot dusver gezien heb trouwens. Wat een mooie job! Ze kon op basis van de hartslag raden dat het een meisje was, maar ze had vijftig procent kans op succes natuurlijk. Het rugje lag links en het hoofdje was al mooi ingedaald. Geen kans meer op een tegenwerkende navelstreng dus, en al goed nieuws voor het persen, dat daardoor gemakkelijker zou gaan. Ik kan het nieuws voorlopig ontkennen noch bevestigen, maar later ongetwijfeld meer daarover!

De vroedvrouw komt me thuis wat assisteren zodra ik weeën heb of mijn vliezen zijn gebroken, zodat ik een deel van de arbeid thuis kan doen. Ik vertrek naar het ziekenhuis als ik een eind ver ben, of als het in de buurt toch te druk blijkt door de spelende, joelende en van tijd tot tijd hysterische buurkinderen... Goed nieuws was ook dat ze een week na de uitgerekende datum wil komen 'strippen': geen vrijgezellentoestanden uiteraard, maar een vorm van stimulatie om de bevalling wat op gang te brengen. Ik wil namelijk gerust over tijd gaan, maar ik wil het liefst niet ingeleid worden. En als dat toch nodig blijkt, hoop ik dat ze eerst de vliezen breken, om toch nog de kans op natuurlijke weeën te vergroten.

Ik ben nog steeds niet ongeduldig, maar ik kijk er wel naar uit natuurlijk. Officieel is het nog een tiental dagen, maar het kunnen er ook twintig zijn. Ik wil als het even kan nog een kleine honderd examenvragen verbeteren, wat e-mails van masterproefstudenten beantwoorden, een cursus updaten en twee artikels afwerken. En tussendoor genieten van het thuiszijn, de laatste voorbereidingen en de laatste uitstapjes. De vibes zijn opperbest!

Prenataal knutselwerk bis

Het betere knutselwerk, voor al Uw geboorte-suiker-presentaties!

Prenataal knutselwerk

Naarstige vader maakt de geboorte-confituurkes klaar...

Werk en gezin - les één

Was ik gisteren nog lichtjes ontstemd over het gebod van de gynaecologe om het rustiger aan te doen, dan voel ik vandaag toch al het heilzame effect daarvan. Ik ben braaf een uur in de voormiddag en twee uur in de namiddag gaan liggen en ik merk al hoe rustig ik daarvan word. Het blijft natuurlijk een beetje cru hoe ze dat gisteren haast manu militari heeft beslist, maar misschien heeft ze wel genoeg mensenkennis om dat in te schatten.

Helemaal eerlijk was het niet: ik had al op mijn rust gelet, ik heb geen fysiek zware job, ik heb vrijwel nergens last van en er zijn geen tekenen dat de baby vroeger zou komen. Het was duidelijk dat geen enkel argument van mij zou hebben gewerkt en ze liet me haast de kans niet om te reageren. Ze gaf een hele litanie over mensen die denken dat ze onmisbaar en onvervangbaar zijn, over hoeveel kinderen ik wel denk te krijgen, over mensen die willen blijven doorleven als vroeger en er eventjes een kind denken bij te nemen...

Ik kende haar categorische verontwaardiging al van horen zeggen, maar had het zelf nog nooit meegemaakt. Tijdens het verdere gesprek was ze ook best begripvol, maar ik voelde me toch ten onrechte in de hoek van de meedogenloze workaholics geduwd. Maar soit, het is mijn eerste les geweest in de combinatie werk-gezin en het is waarschijnlijk ook nog de gemakkelijkste!