Back to basics

Die extra calorieën 's avonds waren toch maar niks. Of ik ze nu volprop of niet: het maakt niets uit. Ik heb zelfs de indruk dat ze makkelijker inslaapt als ze enkel heeft gedronken. Het badje hebben we ook afgevoerd, want daar werd ze alleen maar enthousiaster van, een knuffel gooit ze weg of vindt ze hoogst interessant om van naderbij te bestuderen, en bij het muziekje zoekt ze voortdurend de bron van al dat gejengel.

Back to basics dan maar: pyjama, borstvoeding en bedje binnen. Ik ben gestopt met haar in mijn bed in slaap te voeden, want ik werd er helemaal kregelig van. Ik voed haar nu op een krukje naast haar bedje (comfortabel is anders!), trek een dekentje dichterbij om haar half in te wikkelen als ze bijna slaapt en leg haar dan in bed. Een maand geleden zou dat absoluut onmogelijk geweest zijn, maar sinds een dag of tien lukt het gek genoeg.

Was het de juiste tip op het juiste moment? Een collega met hooggevoelig dochtertje had de truc met het dekentje van haar kinderarts te horen gekregen en dat werkte bij hen heel goed. En ook al had ik het eerder al eens geprobeerd, het hield wel steek om het nog eens te proberen, en zie! Of was het het gesprek met vrienden met dezelfde filosofie (thuisbevalling, borstvoeding, wolletjes, biogroenten) die hun bloedjes wel hadden laten huilen waardoor ik wat kordater kon zijn of toch kordater aanvoelde?

In elk geval kan ik Martha nu wegleggen in haar bedje: eenmaal, tweemaal en soms zelfs driemaal op rij. Ze wordt soms even wakker, maar laat zich dan gewillig in slaap wrijven. Wat een opluchting om haar in het weekend te slapen te kunnen leggen voor een dutje, wat een zalig gevoel om haar oogjes te zien dichtvallen en de weerstand te zien verdwijnen. En ze slaapt nog steeds meestal 45 minuten, maar doet af en toe al eens een blokje van 90 minuten en zelfs een keertje drie uur aan een stuk. Major Breakthroughs durf ik dat al lang niet meer te noemen, zelfs niet ironischerwijs, maar babystapjes in de juiste richting zijn het wel.

Ik mag ook niet te snel van stapel lopen, want gisteren lukte er hoegenaamd niets. Wellicht oververmoeid van bij de onthaalmoeder waar ze weer moest wennen na vier dagen vakantie en dus heel weinig geslapen had, gecombineerd met een moeder die naar de klok zat te kijken tijdens het voeden omdat Thelma op kamp vertrok en ik haar nog wou zien, en induffelen en platknuffelen. In elk geval heeft het tot halftien 's avonds geduurd voordat Bernard haar met veel moeite in slaap kon krijgen en rond elf uur zat er niets op dan haar toch maar weer in bed in slaap te voeden.

Ik ben voor de vakantie ook naar de kinderarts van mijn collega geweest om het allemaal eens te bespreken, en zijn antwoord kwam niet als een verrassing. Ik heb alle stappen genomen die nodig waren: osteopaat bezocht, reflux uitgesloten, koemelkallergie, voeding overdag bijgesteld, rituelen uitgeprobeerd, vroeger en later in bed gestopt ... Ze slaapt bovendien goed bij de onthaalmoeder en mijn ouders sinds een tijdje, dus intrinsiek is er niets (meer) aan de hand.

Ik moet er nu gewoon van overtuigd raken dat de nachtvoedingen overbodig zijn, en weten dat het wakker worden 's avonds rechtstreeks gelieerd is aan de nachtvoedingen en het besef dat mama altijd klaarstaat om haar van slaapfase naar slaapfase te begeleiden. Ik moet de situatie dus eerst hartsgrondig beu raken, wanneer maakt niet uit, en ik moet er zelf van overtuigd zijn dat het gedaan is met nachtvoeden, anders is het een maat voor niets.

En dan moet ik Martha uit mijn bed en uit mijn kamer sjotten. Kinderen hebben grenzen nodig en de ouders moeten die trekken. Ze zal echt niet zelf beginnen doorslapen als bedankje voor al mijn nachtelijke inzet, want het is voor haar de hemel op aarde nu, zo samen met mama in bed. Daarna stelde hij een candle light dinner voor met Bernard, want hij is diegene die de volgende drie (?) nachten het troosten op zich zou moeten nemen, aangezien hij niet naar moedermelk ruikt ...

Na drie nachten zou ze het wellicht wel doorhebben dat echt wakker worden tussen de slaapcycli door geen zin meer heeft, en hupla, klaar is kees. Het spreekt voor zich dat ik daar nog eens diep over zal moeten nadenken! En Bernard trouwens ook, want op drie mogelijk helse nachten zit hij ook niet te wachten. Voorlopig doen we het dus nog even op de zachte manier met voeden naast het bedje 's avonds en pas 's nachts bij mij in bed.

Behalve gisteren werkte dat dus behoorlijk goed, en wie weet lukt het dus zo geleidelijk ook wel. We proberen in elk geval nog even tot de kerstvakantie en als ik dan helemaal overtuigd ben, start mogelijk het strafkamp ... Ze heeft bovendien ook al een paar nachten van 12 tot 6 geslapen, dus dat zie ik wel zitten zo, en als ze dan steeds vaker blokjes van anderhalf uur à drie uur doet 's avonds, is het voor mij allang goed. Voor de komende zes maanden dan toch!