Vakantie

Dat is bij voorkeur zonder smartphone, tablet en laptop, dus geen updates van de Gentse Feesten of ons weekje Champagne. De Gentse Feesten blijven wat ze zijn: zalig, en daar kon u in blogland al genoeg over lezen, en een weekje Frankrijk met mooi weer, een opblaasbaar zwembad, en champagne à volonté kan u zich wellicht ook moeiteloos voorstellen.

We wilden eigenlijk nog een weekje kamperen nadien, maar de lichte stress die zich van ons meester maakt nu ons vertrek naar Zuid-Afrika nadert (27 augustus!), heeft ons doen besluiten dat er nog veel werk thuis ligt te lachen om in alle schoonheid, humhum, te kunnen vertrekken. We hebben wel bevestiging gekregen over ons huis daar, en dat klinkt niet minder dan paradijselijk. Maar het reisgestoef spat al van alle facebookpagina's dat ik er zelf geen schepje bovenop wil doen.

Thelma blijft last hebben van haar eigen opgroeien, maar de crises beperken zich voorlopig tot één aanval per dag. Onze creativiteit vaart er wel bij! 't Blijven de klassieke 'Thelma wil niet, Thelma wil wél': ook al vraag je drie keer of ze het appelsapje niet meer hoeft, net nadat je het zelf uit praktische overwegingen hebt opgedronken, is de wereld te klein voor zoveel onrecht. En probeer maar eens iets te herstellen aan een opgedronken appelsapje als je in een auto zit zónder extra appelsapjes!

Of een tuut tevoorschijn toveren die je 's ochtends in de vuilnisbak hebt gegooid, omdat je uiteindelijk toch nog een minder beproefd exemplaar hebt aangeschaft. Een gele tuut, aaargh, terwijl de vorige groen was. Een nieuwe dan nog, zo proper en hygiënisch, nee toch. En met een lief kikkertje op, aaargh, weg ermee, ook al is het exact dezelfde maat van hetzelfde merk als alle vorige ...

Opgroeien is lastig, dat vind zelfs een drieëndertigjarige nog, dus wat zou ik het haar kwalijk nemen? Zeker als de crises ook afgewisseld worden met sporadische knuffelsessies, een handje op mijn kaak, gewoel door mijn haar, een allesversmeltende blik. Hartje mijn kleintje.

Thelmataal (12): 1 2 3

Thelma was een schatje vandaag. We zijn na haar ellenlange middagdut naar Batabang afgezakt en ze was een modelpeuter. Nieuwsgierig, blij, sociaal, babbelachtig en content met het minste. 't Was zo fijn dat ik me even permitteer om over haar kleine identiteitscrises van de laatste dagen te schrijven. Wat er in haar hoofdje omgaat, weet ik niet precies, maar dat ze haar eigen weg zoekt, is zeker.

Vrijdag was Bernard bij zijn ouders en had hij zitten stoefen over hoe graag Thelma wel niet in de fietskar zit. Tarara, toen hij haar 's avonds weer wou meenemen, was ze met geen stokken in de kar te krijgen. Trucjes, streng eisen, boos worden, in de hoek, afspraken, beloftes, niets hielp. Het enige wat erop zat, was te voet gaan, of mij opbellen zodat ik met de fiets en het kinderstoeltje ter hulp kon snellen. Wat ik ook gedaan heb ...

Zaterdag van 't zelfde. Ik ging haar na een nachtje Gentse Feesten ophalen bij mijn ouders en ze wou NIET in de autostoel. Niet, niet, niet. 'Temma wil nie, è?', zegt ze dan lief. Tot ze bij een volgende poging weer krijsend weerstand biedt. Bernard had me geleerd dat hij dan gewoon wacht tot zij het wachten beu is en haar ondertussen uitlegt dat ze niet kunnen vertrekken als ze niet in de stoel zit. Simpeler kan het niet.

Ik heb hetzelfde geprobeerd en deed alsof ik ondertussen een dutje deed, tot ze zelf in de stoel zou kruipen. Gelukt, zo leek het op het eerste gezicht, tot ik haar gordels vast wou klikken. Opnieuw een scène tot en met, tot twee keer toe. En toen schoot me iets te binnen. Het simpelste trucje ever: tellen. 'Thelma, ik tel tot drie' en hups, ze zat in de stoel. 'Thelma, ik tel tot drie' en hups, de gordels zaten klikvast.

We moeten nu alleen zorgen dat het trucje niet devalueert door overmatig gebruik, want bij de 'hapje-voor-Pablo'-truc van de laatste weken, zei ze gisteren: 'Temma niet hapje-Pablo-Willeke, Temma nie hapje-oma-opa-mama-papa-Louise-pepeSam-tanteLien!'.

Summertime

Ooit, in een ver verleden, was het zomer. Dan trok Thelma haar UV-bestendig pakkie aan, deed ze haar watersandaaltjes om en nam ze een zwemmer in de hand. Good times!

Summertime!

Thelmataal (11): Twie jaar

'Temma twie jaar', zei ze stoer, met haar duim en wijsvinger in de lucht. 'Temma twie jaar', toen twee jongens van amper drie op de speeltuin riepen dat ze een vuile kaka was. Het raakte haar niet, want er was nog geen krul op haar kleine hoofdje dat eraan dacht dat het eventueel over haar kon gaan. En daarbij, 'Temma twie jaar', wie doet haar wat?

Ze is twee geworden, onze kleine meid met haar honderden woorden, haar schuine kopje, de vragen die zo mooi de hoogte in schieten. 'Papa beetje koffie?' in haar gloednieuwe keukentje. 'Beetje mek ebij, ook-e-beetje suiker in?' En hoe ze spontaan de vaat deed aan dat kleine aanrecht: kopjes in de spoelbak, kraan opendraaien en soppen maar. Handelingen die ik haar nog nooit heb zien doen. Aandoenlijk, in al haar oeverloze schattigheid.

'Amai!', 'spesjaal!', 'kijk nu!', 'leuk è!' becommentarieert ze haar wereld. 'Mamatjeuh?', 'wa-bén jeuh?', 'kom-e-keer!' of 'Temma sool eweest', als ze even met haar fietsje de woonkamer uitgereden is om in de keuken weer tevoorschijn te komen. 'Papa nie slangetje beetje op-e-buik Temma', als Bernard haar plaagt met een plastieken duizendpoot. 'Kijk maar, Temma beetje pijn edaan e-tafel è', als ze zachtjes tegen de tafel is gebotst.

Hoe perfect ze woorden zegt als 'fotodokter' uit het boek dat ze kreeg in het ziekenhuis, 'kruimeltjes' of 'eland', en hoezeer ze volhardt in 'tsjoebamme' voor boterham, 'wakajaja' voor vrachtwagen, 'tuwant' voor olifant en 'pape chute' voor tanden poetsen. Haar driftbuien, haar willetje, haar zelfverzonnen liedjes, haar oeverloze empathie ... Binnenkort eet ik haar op.